Tag archieven: independent

Zomer zonder Slaap

Dehouck, Bram – Zomer zonder Slaap

Zomer zonder Slaap is een verhaal over de inwoners van het dorpje Blaashoek dat sinds kort is volgepletterd met kloeke windmolens. Slager Herman Bracke die in Omslagde wijde omtrek vermaard is om zijn paté, heeft een bloedhekel aan het irritante geluid van de molens en kan er niet van slapen. Langzamerhand raakt hij dodelijk vermoeid wat de kwaliteit van zijn werk niet ten goede komt. Dan breekt er een collectief darmprobleem uit. Het uiteindelijke handelen van Herman Bracke zet een reeks – volgens de flap bloedstollende – gebeurtenissen in gang en het hele dorp glijdt langzaam naar de afgrond.

Het boek, een kleine 200 pagina’s, lees je in een paar uur uit en beslaat de gebeurtenissen van maandag tot en met zaterdag. Dehouck schrijft keurig Nederlands in een toegankelijke, heel beeldende stijl. We kunnen in de hoofden van zo ongeveer twintig lieden kijken waarbij er een fors verschil zit tussen wat ze denken en hoe ze zich voordoen. Misschien wil Dehouck ons een spiegel voorhouden? Aanvankelijk kabbelt het dorpse leven waar iedereen iedereen kent en in de gaten houdt, rustig door. Langzamerhand verharden sfeer en mensen en alles komt in een negatieve spiraal terecht. Met een einde als een zure kers op een onverteerbare taart.

De schrijver ontving in 2012 voor dit boek de Gouden Strop, een prijs voor de beste spannende roman. Mijn verwachtingen waren dus hoog. Ik vond het verhaal echter al snel traag en saai; spannende gebeurtenissen kwamen niet in zicht. Er zou een humoristische schrijfstijl worden gebruikt, mijn humor is het niet. De personages zijn aardig goed uitgewerkt maar toch gingen regelmatig bij mij de wenkbrauwen omhoog: hoe kan een treurige dame in de volgende zin een en al vrolijkheid zijn? De zogenaamde bloedstollende gebeurtenissen beperken zich tot het gegeven dat bloed stolt. Het boek stevent pas in de laatste dertig pagina’s af op een overigens zeer onwaarschijnlijk noodlottig einde, misschien humoristisch BramDehouckbedoeld?
Nee, ik vond het niks. Van mij krijgt het boek een heel ander soort strop. Ik knoop het op.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Recensies, Thrillers

Dit zijn de namen

Wieringa, Tommy – Dit zijn de namen

Het verhaal gaat enerzijds over Pontus Beg, een 53-jarige commissaris van politie in Michailopol,  en anderzijds over een groep mensen die de steppe in vluchten opOmslag DitZijnDeNamen weg naar een ander land. Beiden komen elkaar aan het eind van het verhaal tegen. Beg ontrafelt hun geschiedenis en wordt daardoor geconfronteerd met zijn eigen afkomst. De laatste Jood van de stad, een oude rabbijn, leert hem de waarheid kennen over zichzelf.

De roman gaat over migratie en godsdienst en is een zwaargewicht: knap geconstrueerd, munt uit in zeer verzorgd taalgebruik, rake metaforen en beschrijvingen van harde, afschrikwekkende situaties en ontroerende momenten in een toegankelijke stijl. Wieringa kan het allemaal en gaat niets uit de weg.
De afschuwelijke tocht van de vluchtelingen door de steppe, waaraan geen einde lijkt te komen, neemt ongeveer de helft van het boek in beslag. Door de ontberingen verworden zij tot welhaast dieren, ze vertonen in elk geval dierlijk gedrag. Of is dit gedrag evenzeer typerend voor ons mensen? Hoe zien de duistere kanten van onze binnenwereld eruit? Gaandeweg komen steeds meer parallellen naar boven tussen de wederwaardigheden van de groep verwilderde vluchtelingen en Pontus Begs zoektocht naar zichzelf.

De roman werd bekroond met de Libris Literatuurprijs 2013. En terecht.
Tommy WieringaHet is een boek vol zwaar weer maar daartussendoor fonkelen regelmatig sterren, zo helder als glas.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur

De een zijn dood

Bernlef – De een zijn dood

Bernlef is een pseudoniem voor Hendrik Jan Marsman. Hij Schreef een indrukwekkend oeuvre getuige bijgaande foto: bundels poëzie, biografieën, romans, essays Omslag De eenZijnDooden Vertalingen.

“De een zijn dood” is een gemakkelijk te lezen roman, niet spectaculair spannend, wel onderhoudend. Je fietst er zo doorheen. Wim Terlinde, een ex-rechercheur, en Henk Takema speuren erfgenamen op van overledenen die een erfenis nalaten.
Terlinde gaat op zoek naar Francien Vos, enig nog levend familielid van de overleden uitgever Roderick Vos. Hij stuit op Sofie de Winter, die via Roderick Vos een boek heeft gepubliceerd. Francien blijkt psychotisch en Terlinde eigent zich samen met Sofie het geld van de erfenis toe. Dan ontmoeten echter de twee vrouwen elkaar. De roman eindigt dramatisch en schokkend.

Thema’s als incest, seksueel misbruik en intimidatie en de gevolgen ervan worden in het verhaal beschreven. Slachtoffers zijn voor hun leven lang getekend, worstelen zich door hun bestaan. Het boek is enerzijds filmisch beschreven met veel oog voor details. Anderzijds kan dat ook afleiden van het werkelijke verhaal en wellicht vindt de haastige lezer dat maar niks. Zijn schrijfstijl is zonder opsmuk. Tja, meer valt er niet over te vertellen. Het is niet zijn beste roman maar ik vind het wel een prettig leesbaar boek. Knap dat Bernlef nooit bang was alle soorten stijlen en varianten in genres uit te proberen. Probeert u dit boek ook eens uit.

Bernlef

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur

Versplinterd

Slaugther, Karin – Versplinterd

Abigail Campano heeft in haar jarenlange huwelijk geleerd om geweld en bedrog te accepteren. Maar als ze bij thuiskomst op een insluiper stuit die met een mes in Foto omslagzijn hand over het dode lichaam van haar dochter gebogen staat, maakt zich een ongekende kracht in haar los. Een kracht die de man fataal wordt. Will Trent van het Georgia Bureau of Investigation krijgt de leiding over het onderzoek maar al snel nemen de gebeurtenissen een onverwachte wending en blijkt het om veel meer dan een gezinsdrama te gaan.

De laatste zin op de achterkant van de omslag luidt vervolgens:
“Karin Slaughter laat enkele hoofdrolspelers uit het zeer succesvolle Triptiek terugkeren in een uiterst beklemmend verhaal over gijzeling, misbruik en moord”.
Bij mij drongen andere thema’s zich op zoals een eenzame jeugd, eenzaamheid in een relatie, dyslexie, vader-dochterverhouding. Niet dat daarmee gijzeling, misbruik en moord op de achtergrond verdwijnen maar de bloederigheid en de realistisch beschreven afgrijselijke scènes zijn in mindere mate aanwezig dan in andere boeken van Slaughter. Vind ík geen misdaad. De karakters van de hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt, hebben diepgang waardoor het verhaal meer neigt naar een psychologische literaire thriller. Dat ‘literair’ kunnen we rustig laten staan want schrijven kan Slaughter als de beste.

Het begin is overweldigend, op zijn Slaughters. Je duikt meteen het verhaal in en bent getuige van een paar moorden. Daarna gaat Will Trent (de diender uit Triptiek) op zoek naar de moordenaar van het meisje Kayla en begint een speurtocht naar haar vriendin Emma. Mooi beschreven zijn de terugblikken van Trent zijn jeugd in het kindertehuis waar hij werd gepest en eenzaamheid ervoer mede door zijn hopeloze strijd met lezen en schrijven. Karin Slaughter zet de problematiek van dyslexie, verweven door het hele verhaal, helder en schrijnend neer. Uiteindelijk worden beide zoektochten beloond. Het leven gaat verder maar wel heel anders…

Karin Slaughter1Mijn advies is: lezen dat boek, niet als alleen een ijzingwekkende thriller maar met een fors psychologisch sausje eroverheen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Recensies, Thrillers

Schot in de roos

Mansell, Jill – Schot in de roos

Van Jill Mansell had ik nog nooit iets gelezen en ik begon dan ook vrij blanco aan “Schot in de roos”. Het bleek een genre waaraan ik mij niet dikwijls waag, maar Mansell schijnt in “chicklit land” veel gelezen te zijn. Dat snap ik na het lezen van “Schot in de roos’ wel: het is een vrolijk, weinig realistisch maar lekker leesbaar boek. Mansell-Schot in de roos

De verhaallijnen in “Schot in de roos” zijn behoorlijk voorspelbaar, al slaagt Mansell er een enkele keer in je te verrassen door een onvoorziene wending. De karakters zijn te perfect. Zelfs het karakter van degene met een rafelrandje, de rockster Rennie, is te mooi met al zijn fouten. Dat maakt ze duidelijk plaatsbaar, maar ook behoorlijk eendimensionaal. Daarnaast worden ze in het verhaal wel met heel veel toevalligheden geconfronteerd zoals: de stijve buurman die homo blijkt, Nancy’s moeder die op een bankje al breiend Zac de modeontwerper blij maakt en een dochter die plotsklaps uit het niets verschijnt om doodleuk bij haar vader te komen wonen, tja…

Eigenlijk is “Schot in de roos” een aangepast sprookje voor volwassen (vrouwelijke?) lezers met de boodschap: uiteindelijk eindigt iedereen op de juiste plaats en wordt gelukkig. Het is maar goed dat het  zo’n vrolijk boek is, want diepte is ver te zoeken. Zelfs in het stuk waarin Zac’s vader wordt geconfronteerd met zijn zoons homoseksualiteit, is de verhaallijn ondiep, te afgeraffeld en onrealistisch. Misschien is dit wel wat dit soort boeken zo populair maakt, escapisme en ontspanning zonder veel problemen. Wanneer u zoiets zoekt in een boek is “Schot in de roos” een absolute aanrader.

Wat mij persoonlijk betreft, ik kijk toch liever nog even verder…

Jill Mansell

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Chicklits, eBooks, Fiction, Fiction, Kort, Recensies

Verdorven woud

Andrews, Virginia – Verdorven woud

Nadat Willow de Beers, een jonge vrouw, haar verloren gewaande moeder en halfbroer heeft teruggevonden, gaat zij bij hen wonen in Palm Beach,omslag Verdorven woud Florida. Ze leeft daar in een wereld van glamour en rijkdom, temidden van buren die roddelen over haar excentrieke familie en die een oogje in het zeil houden. Maar Willow is vastbesloten een nieuwe start te maken. Thatcher Eaton, die zij ontmoette in het vorige boek “Willow”, laat opnieuw zijn bedwelmende charme op haar los, en verleidt Willow tot een huwelijk. Het wordt de meest glamoureuze trouwdag in jaren, zelfs voor Palm Beach-begrippen. Maar terwijl de toekomstplannen worden gemaakt, laaien de familieruzies op en geruchten doen de ronde. Willow ziet in dat ze niet kan ontsnappen aan de meest duistere geheimen.

Naast genoemde tekst op de achterkant staat op de voorkant van de omslag een illustratie die kenmerkend is voor alle boeken van Virginia Andrews: hoofdpersoon op de voorgrond met daarachter de meest belangrijke objecten en bijfiguren, die allemaal moeilijk kijken. Virginia Andrews kan schrijven, in die zin dat je gegrepen wordt door de talrijke intriges waarvan je wilt weten hoe die verlopen.
De ene geheimzinnige, confronterende, emotionele of duistere situatie is net getackeld of Willow belandt weer in een nieuw drama. Zo gaat het het hele boek door. Gelukkige momenten worden beschreven maar daar blijkt altijd weer een donker randje aan te zitten.
Andrews stierf in 1986, sindsdien schrijft een vervangster in haar stijl. De schrijfstijl van Andrews is vlot, karakters zijn redelijk goed uitgewerkt. Sommige overgangen en redeneringen zijn onbegrijpelijk, haar vergelijkingen tenenkrommend. Ik heb het boek gelezen omdat ik er vroeger (!) een aantal heb verslonden van drie van haar series. Ik had niet de puf ook maar één serie bestaande uit 5-6 boeken uit te lezen. Dat was teveel van het goede, of liever gezegd van het kwade. Al haar boeken lijken op de soapseries Payton Place en Goede Tijden, Slechte Tijden. De ingrediënten zijn: het leven van een persoon of familie, huwelijken, scheidingen, incest en getormenteerde figuren in een sfeer van voornamelijk angst, onzekerheid, geweld en soms liefde. Alles heftig aangezet en overdreven. Mensen zwelgen in hun geluk, meestal in hun ongeluk.

Virginia andrewsAndrews heeft een enorm lezerspubliek, voornamelijk lezeressen waaronder ik, die, verzot op literatuur en wars van soaps en overdreven, overtrokken passies, stiekem dit boek (en het boek Willow) in één ruk heb verzwolgen. Probeer het ook eens.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies