Tag archieven: roman

Achterland

Obreht, Téa – Achterland

Téa Obreht laat twee langzaam uitgesponnen verhalen bij elkaar komen in een toch nog onverwachte ontknoping. Het duurt lang voor het zover is, de lezer zal op een gegeven moment hunkeren naar die loeihete dag in 1893 waar Nora en Lurie elkaar treffen.

Het verhaal van Nora Lark speelt in Arizona. De boerderij ligt afgelegen. Het is droog en heet. De echtgenoot van Nora is water gaan halen maar komt maar niet terug. De sheriff vindt geen spoor. De twee oudste zoons geloven de in hun ogen onbetrouwbare sheriff niet. Ze trekken hun eigen plan en verdwijnen. Nora wacht op wat er komen gaat met grootmoeder, zoon Toby en Josie die als achternichtje is opgenomen in het gezin. Het is voor Nora duidelijk: een foute inschatting toentertijd, heeft consequenties in het heden, hoe logisch de beslissing toen ook was.

Toby heeft een mysterieus groot beest gezien maar wordt niet geloofd. De waterton is door onverklaarbare oorzaak omgevallen en het laatste restje water is weg. Dorst kwelt. Dan komt er weer bezoek. Obreht laat de lezer voelen hoe wreed het is om op alle mogelijke manieren in de steek gelaten te worden. Om gek van te worden.

Lurie groeit op voor galg en rad. Er staat op een gegeven moment een beloning op zijn hoofd. Lurie wordt niet alleen door de sheriff achtervolgd maar ook door geesten uit het verleden. Die geesten dringen zich op, eisen hem op.

Hij weet ternauwernood uit handen van het gezag te blijven. Uiteindelijk sluit hij zich aan bij een groep kamelendrijvers totdat hij wordt gedwongen de groep te verlaten. Hij vlucht op zijn kameel. Prachtig hoe Obreht de kameel en de man heel geloofwaardig laat samensmelten tot een twee-eenheid. En op het moment dat er eindelijk rust lijkt te zijn…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Blindganger

Ondaatje, Michael – Blindganger

Moeder pakt haar koffer in waar Rachel en Nathaniel bij zijn en vertrekt. De kinderen vinden de koffer later in de kelder. Het maakt duidelijk dat de moeder niet op reis is.

De kinderen groeien op bij de Mot en de Schicht, twee mannen die de kinderen, blijkt achteraf, moeten beschermen. Met de twee mannen ontdekken de kinderen de wereld. Ze eten bij kramen waar overgebleven voedsel van hotels verkocht wordt, ze worden meegenomen op bijvoorbeeld smokkeltochten en vrienden van de twee vertellen spannende verhalen. De lezer krijgt prachtige sfeerbeelden van het leven in Londen vlak na de oorlog. Dat de kinderen ook in gevaar zijn, wordt duidelijk op het moment dat ze bijna ontvoerd worden. De kinderen worden onmiddellijk erna op kostscholen geplaatst.

Later nemen Rachel en Nathaniel als jongvolwassenen baantjes, Rachel bij het toneel, Nathaniel in een keuken. En zelfs dan is het niet toevallig dat er mensen hun pad kruisen. Nathaniel woont in leegstaande woningen met een vriendinnetje die, blijkt achteraf, niet voor niets bij hem in de buurt was.

De verteller is Nathaniel, nu 28 jaar oud. Hij werkt bij de geheime dienst. Daar hoopt hij informatie te treffen over zijn moeder. Dat zijn moeder in het verzet zat, is eigenlijk het enige dat hij weet. Met bij elkaar gesprokkelde informatie maakt Nathaniel een reconstructie van het leven van zijn moeder. Hij vult de informatie aan met het hoogstwaarschijnlijke, niet per se de waarheid. Het resultaat is een ingenieus verhaal.

Alles heeft in dit verhaal met alles te maken en niets is wat het lijkt. Ondaatje geeft genoeg hints al zijn die zorgvuldig gecamoufleerd. Pas bij de tweede lezing worden de lijntjes zichtbaar. Leugens zijn waarheid en de waarheid wordt gelogen of in ieder geval nooit volledig verteld.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Mooi doodliggen

Heijden, A.F.Th. van der – Mooi doodliggen

Om aan de Russen te ontkomen wordt de moord op onderzoeksjournalist Moerasjko in scène gezet. Het plan van de geheime dienst van Oekraïne is dat Moerasjko na een paar dagen herenigd wordt met zijn gezin en op een onbekende plek een nieuw leven kan opbouwen. Op weg naar de avondwinkel wordt Moerasjko in de hal van zijn flat zogenaamd doorzeefd en afgevoerd naar het lijkenhuis.

Het hoofdstuk in het lijkenhuis is waanzinnig mooi. Daar leert de lezer Moerasjko kennen. Een man nog steeds stapelverliefd op zijn vrouw, een man die verknocht is aan zijn werk, een man met grote moed die mistanden genadeloos aan de kaak durft te stellen en overheden trotseert.

In gesprek met de doden neemt Moerasjko het besluit het lijkenhuis te ontvluchten en zich als zichzelf te melden bij de persconferentie over zijn eigen (zogenaamde) dood. Deze actie neemt niemand hem in dank af. Zijn vrouw Yulia scheidt van hem, hem verwijtend dat hij weet dat zij eindeloos veel van hem houdt en haar met zijn schijnexecutie toch in een immens verdriet heeft gestort. De geheime dienst trekt de handen van hem af. Collega’s branden hun vingers niet. Alleen een bevriende collega-journalist Natan Haandrikman houdt contact. Ook hij werkt net als Moerasjko aan de vliegramp MX17. Uiteindelijk is er geen happy end: de Russen weten hem te vinden.

Van der Heijden noemt de president van Rusland President Tsaar, de president van Amerika Trumpet en het is natuurlijk duidelijk wie hij bedoelt. Hij zet de twee presidenten in nog een geweldig hoofdstuk, genadeloos neer. Van der Heijden mixt fictie en werkelijkheid op zo’n manier dat de werkelijkheid zich openbaart. Het levert schokkende inzichten op. Het verhaal is met de huidige oorlog in Oekraïne meer dan actueel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Raam, sleutel

Welagen, Robbert – Raam, sleutel

Karlijn is opgewonden, haar eerste boek is goed ontvangen, er wordt nu een televisieopname gemaakt. Ze heeft een energiek gesprek met Hanna, de interviewster. Karlijn doet het nooit, maar nu zet ze het raam open. Aan het eind van de opname legt Hanna haar hand op de knie van Karlijn, Karlijn raakt erdoor in verwarring.

De televisieploeg vertrekt. Karlijn loopt mee naar buiten. De deur klapt dicht. Met de telefoon van de buurvrouw belt ze Arne, haar partner die onmiddellijk op zijn fiets springt om de sleutels te brengen. Onderweg wordt hij doodgereden. Hoe wrang: de televisie-uitzending en de begrafenis zijn op dezelfde dag.

Karlijn voelt zich schuldig. Waarom was ze zo in verwarring door die hand op haar knie? Was ze dat niet geweest dan had ze ongetwijfeld haar sleutels gepakt, had ze … was Arne niet op zijn fiets gesprongen.

Karlijn komt niet tot rouwen. Vol schuldgevoel zoekt ze Hanna op. Er volgt een spannende liefdesrelatie. Als Hanna een paar dagen weg is, gaat Karlijn het appartement van Hanna binnen. Daar gumt ze aantekeningen uit boeken en gooit ze de blouse die Hanna aan had op de dag dat Arne stierf, weg. Ook het kettinkje dat ze toen droeg gooit ze weg. Hanna is des duivels.

Karlijn wordt door de uitgever overgehaald om het moment van succes uit te buiten. Ze gaat mee naar Berlijn. Een interview met een journalist verloopt desastreus, de man is totaal niet geïnteresseerd in haar. Karlijn raakt steeds meer de weg kwijt. Robbert Welagen weet rouw en verliefdheid ogenschijnlijk zonder moeite uit te diepen. Uiterst knap hoe hij de ontgoocheling van Karlijn treft.  Het is zo invoelbaar, bitter. Hoe een raam dat opengezet wordt, met het gevolg dat een deur dicht waait, zulke ingrijpende gevolgen kan hebben. 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De taak

Pollack, Robert – De taak

Rusland moet meewerken volgens de internationale verdragen aan het onderzoek naar de dood van de advocaat Igor Mazovski maar doet dat met grote tegenzin. Twee onderzoekers, de Duitser Steffen Ritterhaus en de Française Christine Lavergne, krijgen de opdracht binnen strakke grenzen de toedracht te onderzoeken.

Een gevangenisarts vertelt de onderzoekers dat Mazovski stierf door marteling en het niet krijgen van de juiste medicijnen. Uiteraard is daar niets in het dossier van terug te vinden. De arts overlijdt plotseling.

Steffen is in contact gekomen met een groep burgers die buiten het zicht van de overheid zich de taak hebben gesteld onderzoek te doen naar corruptie binnen die overheid. De groep speelt relevante informatie door aan Steffen.

De geheime dienst grijpt in op het moment dat duidelijk wordt dat Steffen van binnenuit hulp krijgt. De dienst chanteert in eerste instantie Christine en dwingt haar de activiteiten die Steffen onderneemt en de informatie die hij vergaart, met hen te delen. De twee onderzoekers werken echter uiteindelijk zo samen dat ze de geheime dienst steeds op het verkeerde been zetten.

Er zijn meerdere verhaallijnen die, verweven met elkaar het boek interessant maken. In Amerika probeert Andrei Zachov aandacht te krijgen voor deze zaak. Andrei werd gedwongen zijn bedrijven af te staan aan de Russische staat. Igor Mazovski was zijn advocaat. Staatburg stuurt de twee onderzoekers onder strenge restricties aan, hoe dat gaat is een verhaal apart. Het onderzoek van Steffen en Christine is één lijn en de verhouding tussen de twee is een andere. Alle lijnen zijn spannend, vol ontwikkelingen en er gebeuren dingen die de lezer op het puntje van zijn stoel doet zitten. Er is lef en moed nodig om te doen wat de leden van de Taak, Steffen en Christine, doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Het geknetter in de sterren

Stefánsson, Jón Kalman – Het geknetter in de sterren

Stefánsson laat een man terugkijken op zijn leven als kind. De man vertelt in een wondermooie trage taal verhalen over zichzelf, zijn ouders, grootouders en overgrootouders. Taal die je alleen al om de schoonheid herleest.

Grootmoeder moet een prachtige vrouw geweest zijn, jong, sterk, zelfstandig en hartstochtelijk verbonden met haar echtgenoot. Zij was degene die het gezin bij elkaar hield. Grootvader was charmant en in vlagen depressief. Er waren periodes dat hij verdween met vrouwen, drank en dromen over een grootse toekomst. Een toekomst die onmiddellijk gesmoord werd door diezelfde drank. Grootmoeder vertelde dat ze grootvader eens een brief met één woord schreef en dat hij toen onmiddellijk bij haar terugkwam. Ze vertelde dat ze verhuisden naar het schiereiland Snaefellsnes om te gaan boeren. Ze vertelde dat er eens een zeeman in haar leven was. En toch gingen grootmoeder en grootvader niet scheiden; zij volgt hem en hij haar.

Hij vertelt over het zwijgzame leven met zijn vader nadat zijn moeder gestorven was. Over hoe hij troost vond in het spel met tinnen soldaatjes. Hoe hij buiten speelde met vriendjes. Hoe een vervelend joch ineens aardig deed en hem uiteindelijk toch weer te grazen nam. Hij vertelt over zijn stiefmoeder die, als ze alleen maar knikte, het al voelde als een heel gesprek. Ontroerend mooi hoe Stefánsson beschrijft hoe het kind in al zijn onbevangenheid naar het leven kijkt.

Stefánsson maakt tussen de regels door inzichtelijk dat het eigen leven niet bij de geboorte begint, het omvat ook alles wat eraan voorafging. Het is veel groter dan die ene persoon en het is nog veel groter; de mens is slechts een rimpeling in de tijd. ‘De bergen hebben er geen benul van welke eeuw het is’.

Wat blijft zijn verhalen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies