Tagarchief: eBook

Norwegian wood

Haruki, Murakami – Norwegian wood

Norwegian wood van de Beatles klinkt. Door het lied wordt de volwassen Watanabe als het ware teruggeplaatst in zijn studententijd. Die studententijd begint rond de zelfmoord van Kizuki, zijn beste vriend. De zelfmoord van Kizuki is in het boek als ondertoon alom aanwezig.

Naoko, de vriendin van zijn overleden vriend, en Watanabe zijn in die tijd emotioneel op elkaar aangewezen. Omdat het praktisch niet mogelijk is om bij elkaar te zijn, schrijven ze elkaar.  Ze zijn op afstand van elkaar met huid en haar aan elkaar verbonden. De brieven zijn bepalend voor het verhaal; het zijn juweeltjes. De liefde die Watanabe voelt voor Naoko is immens. Angsten, eenzaamheid en liefde worden zo beschreven dat ik als lezer meteen meega. Zo zouden die dingen inderdaad kunnen gaan.

De studententijd overkomt Watanabe. Hij lijkt geen vat op te hebben op alles wat op hem afkomt. Het leven leeft hem. Er is liefde, verdriet, eenzaamheid, drank en sex. Het is een tijd waarin boeken en muziek terugkerende rustpunten zijn. Naoko verdwijnt. Watanabe vindt haar uiteindelijk terug in een kliniek. Ze brengen een paar intense dagen met elkaar door. Diepgaande gesprekken, hunkerend naar elkaar. Herinneringen blijken te vervagen, tegelijkertijd zijn ze bepalend en blijven ze aanwezig.

De twee delen de angst om herinneringen helemaal te verliezen, in een gat te vallen waar ze niet meer uit komen. Terug op de campus ontmoet Watanabe Midori. De twee krijgen een relatie. Midori heeft volop energie, levenskracht. Ze sprankelt, is impulsief. De twee trekken elkaar aan, stoten elkaar af; stoppen en beginnen de relatie weer. De briefwisseling met Naoko gaat ondertussen gewoon door.

Een van de belangrijkste vragen die Watanabe zichzelf stelt is of je van de ander kunt houden terwijl je grote liefde voelt voor een derde. Watanabe stelt vragen waarop hij geen eenduidende antwoorden kan geven.

Een boek met onder de woorden verborgen levenswijsheden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Foer, Jonathan Safran – Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

De vader van Oskar is omgekomen bij de aanslagen op het WTC. In de zijlijn van het verhaal waan je je in de nadagen ervan en deze maken het verhaal loodzwaar. Foer weet echter op een briljante manier lucht in het geheel te brengen.

De negenjarige Oskar – hoofdpersoon in het boek – is een ‘Groot Ontdekkingsreiziger’ en uitvinder, ontwerper, francofiel, slagwerker, schrijver, archeoloog, verzamelaar en meer. De jongen is puur, eerlijk en soms heerlijk kinderlijk rechtlijnig. Hij vindt in een vaas, erfstuk van zijn vader, een sleutel. Bij een sleutel hoort een slot, redeneert hij, dus gaat hij op zoek. De naam Black is zijn enige aanknopingspunt en hij besluit iedereen in New York met die achternaam te bezoeken. De zoektocht is een tocht vol ontmoetingen; ontwapenend, hilarisch, grappig, lief, onverwacht; ongeloofwaardig geloofwaardig.

Of de man die niet praat echt bestaat, is niet relevant, hij is aanwezig. Naast oma is hij een van de vaste steunpilaren van Oskar. Het verhaal van opa en oma plaatst de zoektocht van Oskar in een grotere context, een lijn die teruggaat naar het Duitsland vlak voor de tweede wereldoorlog waar opa en oma elkaar ontmoet hebben of lag het toch anders?

Oskar zit vol uitersten, er zijn geen grijstinten. Soms is hij intens verdrietig, daarna vol levenslust. Hij is een irritante wijsneus, een filosoof, een denker en realist tegen beter weten in. Hij berekende dat het zoeken naar het slot eigenlijk – alleen al in tijd – een onbegonnen taak is, en gaat toch beginnen.  

Foer spint het denken van Oskar uit. Heerlijk lang tegen het langdradige af volg ik als lezer de kronkels in het denken van het veel te slimme kind. Oskar is op zoek; ik als lezer moet zoeken om verbanden te blijven zien. Het genot van nakauwen, terugbladeren en herlezen. Geen boek dat ik even tussen de bedrijven door kan lezen. Ik moet mijn hoofd erbij houden anders ontgaat me te veel. Dit boek is van een ongekende schoonheid! Een eerlijk zoeken naar hoe om te gaan met intens verdriet vanuit een enorme levenskracht. Absoluut waard om gelezen te worden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

’t Hooge Nest

Iperen, Roxane van – ’t Hooge Nest

De tweede wereldoorlog. Twee Joodse zussen Lien en Janny Brilleslijper verzetten zich tegen alle maatregelen gericht tegen de Joodse bevolking.

Het wordt steeds duidelijker dat de Joden weggevoerd worden om te worden vermoord. Op zoek naar schuiladressen komen de zussen terecht in ’t Hooge Nest’, een huis buiten Naarden waar ze zich veilig wanen. Natuurlijk worden ook de zussen verraden en afgevoerd. Als je het leven kunt noemen is het leven in het kamp onmenselijk.

Knap van de schrijfster, Roxane van Iperen, dat ze met korte teksten een wereld oproept zonder die uitgebreid te beschrijven. Ze schrijft alleen het relevante. Met korte beschrijvingen wordt mijn geringe kennis van de oorlog inhoudelijk verdiept, voelbaar verdiept, zeker na het verraad misselijkmakend verdiept.

Tot aan het verraad is het verhaal van de zussen bloedstollend spannend. De zussen zijn de NSB’ers en de Duitsers te slim af, kruipen meerdere keren door het oog van de naald, hebben geluk en hebben net op tijd noodzakelijke informatie. ’t Hooge Huis is een toevluchtsoord voor iedereen die op de vlucht is. Hartverwarmend hoe mensen elkaar hielpen, hun leven riskeerden, oplossingen bedachten en er voor elkaar waren. Hoe harteloos de Jodenjagers en het systeem dat verordende dat het probleem in de ogen van de nazi’s opgelost diende te worden. Het verraad komt sluipend nabij. Het wachten is op het moment dat het fout gaat.

Het verhaal wordt gruwelijk op het moment dat de zussen verraden zijn. Het benam mij de adem, ik moest het boek meermalen wegleggen. Mijn eigen verbeelding ging met mij aan de loop. De treinen, de kampen … weerzinwekkend, onmenselijk, gruwelijk, wreed. Schokkend. Hoe bestaat dit? Hoe kon dit gebeuren? Wat ben ik naïef te geloven in het goede van de mens.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

Het zoutpad

Winn, Raynor – Het zoutpad

Ze stopten alle liefde, al hun geld, alle tijd en energie in het huis van hun dromen. Ze herbouwden en herstelden het in oude luister. Dan komen de deurwaarders de sleutels opeisen en zijn ze alles kwijt. Raynor en haar partner Moth nemen, omdat ze ook niet weten hoe het verder moet, het besluit om het South West Coast Path te gaan lopen. Raynor Winn beschrijft een waar gebeurd verhaal.

Mijn vriendinnen zijn lyrisch over het boek. De moed hebben alles achter je te laten, de veerkracht van mensen, de kracht van doorgaan, zeiden ze. Benen bewegen als een metronoom, zoiets zegt Winn over het lopen.

Er zitten een paar heel leuke ideeën in het boek. Een vondst is de term ‘virtueel eten’. Geen geld voor een uitgebreid gevarieerd maal, maar dagelijks hetzelfde smakeloze, maakt trek en vol verlangen. Het gevolg is dat er constant aan eten gedacht wordt. Uiteindelijk bestellen ze een zak patat, het verlangen is te groot. Het virtuele eten bevredigt niet. Zo invoelbaar.

Winn laat mij echter niet verlangen naar het patatje of pasty, ze krijgt me niet mee in haar verlangen, ze roept voor mij de dwingende geur van het door hen zo begeerde voedsel niet op. Grappig is het idee van persoonsverwisseling. Soms wordt Moth op de tocht voor een beroemdheid aangezien. Of het uit geldnood voortkwam of uit baldadigheid: Moth draagt vol overgave en met succes op een gegeven moment in het openbaar een tekst voor.

Ik verlang naar meer dan een handvol woorden. Hoe heerlijk zou het zijn om juist het verrassende, het onverwachte van de tocht in geuren en kleuren te vertellen. Winn geeft mij te weinig om een beeld te vormen van haar gedachten, van haar gevoelens, van wat er om haar heen gebeurt en te zien is. Haar woorden geven mijn verbeelding geen houvast. Ik kom tijdens het lezen niet in de cadans van de beweging, verlang niet naar een maaltijd en voel niet de behoefte om het ongetwijfeld fraaie pad te gaan lopen. Winn neemt mij niet mee.

“Als je niet terug hoeft, ben je vrij. Vrij om verder te lopen of niet”. Raynor en Moth volbrengen de tocht, daar is bewonderingswaardig doorzettingsvermogen voor nodig. Raynor had beter zoiets als …als je niet terug kunt, moet je verder …  kunnen schrijven, dat doet meer recht aan hun prestatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

De moordkring

Pyper, Andrew – De moordkring

Patrick Rush is 33, weduwnaar en de vader van Sam, zijn achtjarige zoontje. Na het overlijden van zijn vrouw Tamara raakt hij in een negatieve carrière. Hij zakt langzaam weg van gevreesd en invloedrijk literair journalist naar een schrijver van tv-recensies. Maar diep in Patrick blijft de droom leven om zelf een gewaardeerd schrijver te worden. 

Wanneer hij de advertentie ziet voor een schrijversworkshop in zijn woonplaats Toronto, schrijft hij zich in. De wekelijkse bijeenkomsten van de ‘kring’ maken hem duidelijk dat hij eigenlijk helemaal geen verhaal heeft om te vertellen. Dit in tegenstelling tot Angela die steeds stukjes uit haar fascinerende dagboek over ‘De Zandman’ voorleest. Maar het is Patrick en de andere kringgenoten onduidelijk of het nu autobiografisch of fictie is wat ze vertelt. Terwijl de kring iedere week bijeenkomt, worden er in Toronto, dicht bij zijn huis, een serie moorden gepleegd. Wanneer de schrijversworkshop stopt, houdt ook het  moorden op.

Lang na de workshop, wanneer Angela van de aardbodem verdwenen lijkt, gebruikt Patrick het idee van Angela (hij heeft veel van haar dagboekvertellingen opgenomen) om het verhaal van de ‘De Zandman’ uit te werken naar een roman, die geweldig aanslaat. Zijn droom lijkt te zijn uitgekomen. Maar dan begint het moorden in zijn omgeving opnieuw…

‘De moordkring’ wordt door Pyper in twee delen verteld. Na de introductie in het eerste hoofdstuk neemt Pyper ons ruim vier jaar mee terug in de tijd. Hij neemt de ruimte om ons goed de leden van de schrijverskring te leren kennen. Allemaal met hun eigen problemen en eigenaardigheden, allemaal verdacht en uiteindelijk allemaal slachtoffer. Het is daarom, voor ons als lezers, steeds weer moeilijk vast te stellen of het wantrouwen en de angst van Patrick voor zijn medekringleden reëel is, of dat het allemaal uit zijn fantasie en frustratie ontspruit. Pyper neemt ons mee naar de onverbiddelijke uitkomst: Het werkelijke verhaal van Patrick Rush is niet het ‘gepikte’ verhaal van de ‘De Zandman’, maar zijn onvertelde verhaal over de literaire kring: ‘De moordkring’.

‘De moordkring’ van Andrew Pyper, een knap, goed geschreven en spannend verhaal. Terecht een literaire thriller genoemd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Zingen voor de doden

Ramsay, Caro – Zingen voor de doden

Het verhaal begint eigenlijk nogal rustig met een appartementsbrand, waarbij een wat oudere man om het leven komt. Los daarvan worden twee zevenjarige jongens vermist, beiden uit een wat sociaal zwakker milieu. 

Toch laat de brand rechercheur Winifred (Freddie voor de spaarzame intimi) Costello niet los en ze overtuigt haar superieur Inspecteur Colin Anderson ervan om niet klakkeloos de eerste aanname van een ongeluk te accepteren. Het gestarte onderzoek verstoort behoorlijk de plannen van de nieuwe korpschef hoofdinspecteur Rebecca Quinn. Het leidt ertoe dat de appartementsbrand verandert in een moeizame, grootschalige jacht op een onzichtbare moordenaar. Dan verdwijnt er weer een zevenjarige jongen. Het is Peter Anderson, de zoon van Colin. In het sfeervolle, maar koude Glasgow zijn het echt de donkere dagen voor Kerst.

De start van ‘Zingen voor de doden’ is wat warrig en het vergt van ons als lezer nogal wat geduld om bekend te raken met de achtergronden en karakters van de vele hoofdpersonen. Zodra we dat gehad hebben neemt Ramsay ons mee naar de kern van het verhaal en gaat het tempo in sprongen omhoog.

De karakters van de hoofdpersonen worden door Ramsay echt goed uitgewerkt: inspecteur Anderson is gefocust, efficiënt en benaderbaar met zijn twee jonge kinderen en oh zo lastige vrouw en rechercheur Costello is vasthoudend, niet bang om regels te overtreden en af en toe compleet onvindbaar, waardoor ze haar nieuwe korpschef tegen zich in het harnas jaagt. 

Het is moeilijk om dit spannende verhaal weg te leggen omdat elke bladzijde zich meer aan je bindt. 

Ik wist niet dat dit boek het vervolgboek was op Ramsays eerste roman ‘Vergiffenis’, wat het inlezen op de karakters en situatie in het begin van de roman verklaart. Ik verheug mij er nu al op om ook dit boek ‘Vergiffenis’ zodra ik tijd heb, te gaan lezen. ‘Zingen voor de doden’ van Caro Ramsay, zeer aanbevolen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers