Tag archieven: boekrecensies

Normale mensen

Rooney, Sally – Normale mensen

Connel en Marianne zijn twee jonge mensen in eenzelfde stad op eenzelfde school. Hij is populair, zij niet. Bij hem thuis moeten de eindjes aan elkaar geknoopt worden, bij haar is er overvloed. Moeder en zoon gaan liefdevol met elkaar om. Het wordt beetje bij beetje in het verhaal duidelijk waar de kilte bij haar thuis vandaan komt.

Zijn moeder maakt bij Marianne thuis schoon. Hij haalt en brengt haar en wacht ondertussen in de keuken. Daar zoenen Connel en Marianne voor het eerst. Ze krijgen een relatie. De relatie blijft voor de buitenwereld verborgen. Ik begrijp dit niet.

Zowel Marianne als Connel gaan na het examen naar het Trinity College in Dublin. De rollen zijn nu omgedraaid: nu is Marianne populair en hoort Connol er niet bij. Ze zien elkaar tijden niet en leven hun eigen leven. Als ze elkaar weer tegenkomen, voelen beiden de diepe band die nog steeds aanwezig is. Hoe het afloopt blijft gelukkig onduidelijk en dat is maar goed ook. Dat geeft de lezer ruimte.

Het is knap dat Rooney de bijzondere band tussen de twee zo tastbaar weet te maken. Ze maakt van de lezer de alleswetende. Het lijkt een truc van Rooney, zo palmt ze de lezer in. Je voelt de liefde, je beleeft de individuele eenzaamheid en kwetsbaarheid. Je maakt de worsteling van beide kanten mee. Je leert zowel Connel als Marianne beter kennen dan de twee elkaar. De emoties slepen je mee en dwingen je door te lezen. Tegelijk klopt er iets fundamenteels niet. Beide jonge mensen zijn zich zeer bewust van hun eigen gevoelens en verlangens. Zowel Marianne als Connel kunnen zich prima uiten in woorden, maar bespreken hun diepere gedachten en gevoelens niet met elkaar. Ik begrijp dat niet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De mantel van astrakan

Chiara, Piero – De mantel van astrakan

Er gebeurt in dit boek niet zo veel: de ik-figuur van het verhaal, een Italiaanse jongeman, leest boeken en verkent lopend Parijs.

De ik-figuur huurt bij weduwe Lenormand een kamer. De kamer was van haar zoon Maurice, die volgens het verhaal van de weduwe met een geliefde naar Indochina is vertrokken en niets meer van zich laat horen. De boeken die in de kamer staan zijn van Maurice. Maurice bleek een brede interesse te hebben in filosofie en wetenschap. Dat bevalt de ik-figuur zeer. Tussen de boeken vindt hij dagboeken. Hij herkent zichzelf in delen van Maurice’ verhalen. Ondertussen is de weduwe ingenomen met de nette, rustige huurder en vindt hem op haar zoon lijken.

Slenterend door de straten van Parijs ziet de ik-figuur op de eerste etage van een huis een jonge vrouw voor een spiegel naakt dansen. Hij is gebiologeerd door deze vrouw en loopt dagelijks langs het huis om haar te bekijken. Op een gegeven moment spreekt hij de vrouw aan. Ze stelt zich voor als Valentin. Er ontstaat zoiets als een voorzichtige relatie. De huurder besluit langer in Parijs te blijven en omdat het kouder begint te worden, is het voornemen heen en weer naar huis te gaan om warme kleding te halen. De weduwe geeft hem echter de kleren van haar zoon waardoor de noodzaak om naar huis te reizen komt te vervallen.

Dat de ik-figuur de kleren van Maurice draagt, verwart Valentin. Uiteindelijk vertelt ze dat Maurice en zij bevriend waren en dat Maurice niet naar een ver land is vertrokken maar dat hij in de gevangenis zit. Dan ontsnapt Maurice uit de gevangenis en eist ‘zijn’ Valentin op. De ik-figuur gaat terug naar Italië. Na maanden staat Valentin ineens voor zijn neus …

Knap hoe Chiara de spanning tussen  Maurice, Valentin en de ik-figuur voelbaar maakt in een verhaal waar nauwelijks iets gebeurt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Mooi doodliggen

Heijden, A.F.Th. van der – Mooi doodliggen

Om aan de Russen te ontkomen wordt de moord op onderzoeksjournalist Moerasjko in scène gezet. Het plan van de geheime dienst van Oekraïne is dat Moerasjko na een paar dagen herenigd wordt met zijn gezin en op een onbekende plek een nieuw leven kan opbouwen. Op weg naar de avondwinkel wordt Moerasjko in de hal van zijn flat zogenaamd doorzeefd en afgevoerd naar het lijkenhuis.

Het hoofdstuk in het lijkenhuis is waanzinnig mooi. Daar leert de lezer Moerasjko kennen. Een man nog steeds stapelverliefd op zijn vrouw, een man die verknocht is aan zijn werk, een man met grote moed die mistanden genadeloos aan de kaak durft te stellen en overheden trotseert.

In gesprek met de doden neemt Moerasjko het besluit het lijkenhuis te ontvluchten en zich als zichzelf te melden bij de persconferentie over zijn eigen (zogenaamde) dood. Deze actie neemt niemand hem in dank af. Zijn vrouw Yulia scheidt van hem, hem verwijtend dat hij weet dat zij eindeloos veel van hem houdt en haar met zijn schijnexecutie toch in een immens verdriet heeft gestort. De geheime dienst trekt de handen van hem af. Collega’s branden hun vingers niet. Alleen een bevriende collega-journalist Natan Haandrikman houdt contact. Ook hij werkt net als Moerasjko aan de vliegramp MX17. Uiteindelijk is er geen happy end: de Russen weten hem te vinden.

Van der Heijden noemt de president van Rusland President Tsaar, de president van Amerika Trumpet en het is natuurlijk duidelijk wie hij bedoelt. Hij zet de twee presidenten in nog een geweldig hoofdstuk, genadeloos neer. Van der Heijden mixt fictie en werkelijkheid op zo’n manier dat de werkelijkheid zich openbaart. Het levert schokkende inzichten op. Het verhaal is met de huidige oorlog in Oekraïne meer dan actueel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Sluipend Gif

Deflo, Luc – Sluipend Gif

‘Sluipend Gif’ is een verhaal dat je eigenlijk alleen goed kunt volgen, als je voorgaande boeken ook gelezen hebt. Ik had dat niet, dus het duurde even voordat ik echt vat op het verhaal kreeg.

Wanneer Hilde Plaetinck na een bioscoopbezoek in haar auto stapt, zit er een verwarde vrouw op de achterbank. Hilde heeft medelijden met de vrouw en biedt aan haar naar huis te rijden. Al snel  heeft ze spijt van haar aanbod; haar passagiere gedraagt zich beslist vreemd. De vrouw gaat er plotseling vandoor, maar heeft wel haar adres. Hilde besluit om naar de politie te stappen.

Rechercheur Dirk Deleu heeft van zijn privéleven een puinhoop gemaakt: nog niet in scheiding met zijn vrouw, wel al een verhouding met zijn collega Nadia, die bovendien nog zwanger is ook. Dat alles breekt hem op wanneer hij de zaak van Hilde oppakt. Echter de dader wordt gepakt als hij bij Hildes appartement inbreekt. Daarmee lijkt de zaak opgelost, maar is deze inbreker wel de echte dader? Iemand speelt een duister spel met het politieteam en met Deleu in het bijzonder!

Deflo komt in ‘Sluipend Gif’ wat moeilijk op gang. Dat ik de ontbrekende kennis van de voorgaande boeken moest invullen hielp natuurlijk ook niet. Rechercheur Deleu gaat langzaam maar zeker ten onder aan zelfmedelijden. Hij is weg bij zijn vrouw en weet niet goed of hij wel verder wil met collega Nadia, die hoogst waarschijnlijk een kind van hem draagt. Daarbij zorgt hij slecht voor zich zelf, dit tot ongerustheid van zijn superieur Bosmans.
Bosmans is dan wel zijn vriend én houdt hem de hand boven het hoofd, maar er is steeds de nodige frictie tussen beide mannen. Al met al is Luc Delflo’s ‘Sluipend Gif’ een donker boek, met onzekere en ook gevoelloze karakters. Het verhaal is wat traag maar goed geschreven, een tikje voorspelbaar en zeker naar het einde van het boek beslist spannend. Met een goed getimede apotheose.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Dromen in onschuld

Appignanesi, Lisa – Dromen in onschuld

‘Dromen in onschuld’ is een stevige roman. Het aardige van het boek is dat u twee verhalen krijgt voor de prijs van een. Aan het einde van het boek vallen de twee delen samen. Daarnaast schetst Appignanesi een heel goed tijdsbeeld van het roerige Interbellum.

Wanneer Helena Latimer, milieujournaliste voor de Sunday Times, een vreemde brief ontvangt van Max Bergmann staat ze direct ‘aan’. Ze kent Max erg goed net als zijn organisatie ‘Orion Farm’, die betrokken is bij veel min of meer legale milieu-acties én Max is al weken spoorloos verdwenen. Ze bericht haar redactie dat ze onderzoek wil doen naar Max en reist af naar Zuid-Duitsland waar ze terechtkomt in het oude, prachtige huis ‘Seehafen’, eigendom van de Amerikaan Adam Peters. Tijdens het wachten op Peters, begint ze te lezen in het dagboek van Anna von Leinsdorf, die eens in het huis woonde.

Hier maakt de auteur een grote stap, want plotseling zijn we in het Habsburgse Keizerrijk vlak voor het uitbreken van de eerste wereldoorlog, 1913. We leren nu de zusjes Anna en Bettina von Leinsdorf kennen, een oude familie verwant aan de Habsburgers. Bettina en haar man Klaus Eberhardt hebben Seehafen als buitenhuis. De beide zusjes hebben zonder het te weten, beiden een relatie met de dan bekend wordende kunstschilder Johannes Bahr en beiden raken zwanger van hem. Johannes wil hier niets van weten…

Na haar switch naar 1913, neemt Appignanesi ons, terwijl we de hoofdpersonen volgen, mee in de geschiedenis. We lezen van de ‘grote oorlog’ en haar vreselijke gevolgen, de ineenstorting van het Oostenrijkse en Duitse Keizerrijk, de Roary Twenties, de grote crisis en het opkomen van het Communisme en Fascisme in Europa.

Terug naar het heden, waar Helena en Adam nu worstelen met een verhouding, die zich moeizaam ontwikkelt. Max blijkt zelfmoord te hebben gepleegd en langzaam maar zeker wordt ons duidelijk dat de beide verhalen, verleden en heden alles met elkaar te maken hebben. Lisa Appignanesi levert met dit boek een knap stuk werk, een goed geschreven roman met de juiste dosering tussen geschiedkunde en liefdesverhaal. Het plotseling in het eerste verhaal opduikende stuk uit het verleden is verrassend, maar dusdanig goed dat je steeds blijft lezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

De wetgevers

Meltzer, Brad – De wetgevers

Matthew Mercer en Harris Sandler zijn beide werkzaam voor congresleden, ze zijn ook heel goede vrienden. Na zo’n tien jaar Washington DC is de spanning er eigenlijk wel een beetje af. Ze zijn gedesillusioneerd en het repeterende aspect in hun functie begint te vervelen.

Dan worden ze door een ex-collega, Bud Pasternak, betrokken in een onschuldig, illegaal, maar ook leuk spel: het Zero Spel. Hun spel begint als grap: een weddenschap tussen de assistenten van de senatoren over de stemresultaten van het Congres bij minder belangrijke wetgeving. Maar wanneer er een nieuw spel wordt gelanceerd, waarin de eigendomsoverdracht van een verlaten goudmijn in een wetgevingspakket moet worden gevlochten, blijkt het spel plotseling dodelijk serieus. Naast Matthew en Harris raakt ook Viv Parker, een tiener-stagiaire hierbij betrokken.

Wanneer Matthew en Bud Pasternak worden vermoord, zoeken Harris en ook Viv naar een verklaring voor het hoe en waarom. Intussen worden ze achtervolgd door Jonas, een huurmoordenaar, die bezig is alle losse eindjes voor zijn opdrachtgevers op te ruimen. Ze komen daar niet helemaal ongeschonden vanaf…

‘De wetgevers’ is een goede politieke thriller met toch een lichte ondertoon. Meltzer houdt het tempo behoorlijk hoog, al gaat dat wel wat ten koste van de diepte van de hoofdpersonen. Bovendien, hoe vaak moet iemand een deur ‘intrappen’ denk je dan. De scenes in de oude, diepe goudmijn zijn bijna visueel, goed beschreven, waarna het crescendo naar de climax van het verhaal gaat. Het is jammer dat na het spannende plot het laatste hoofdstuk er een beetje bij hangt. Zou toch eigenlijk beter moeten denk je dan.

Verwacht van dit boek van Meltzer niet dat alles je nog lang bijblijft na het lezen, of dat je nu precies begrijpt hoe het Amerikaanse politieke systeem werkt, hoogstens heb je een eerste indruk hoe insiders dat systeem benutten en ervaren. Korte krachtige hoofdstukken maken het verhaal gemakkelijk leesbaar.

‘De wetgevers’ van Brad Meltzer: een lekker spannende en vlot leesbare thriller voor tijdens een lange reis of op een vakantie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers