Tagarchief: boekrecensies

Norwegian wood

Haruki, Murakami – Norwegian wood

Norwegian wood van de Beatles klinkt. Door het lied wordt de volwassen Watanabe als het ware teruggeplaatst in zijn studententijd. Die studententijd begint rond de zelfmoord van Kizuki, zijn beste vriend. De zelfmoord van Kizuki is in het boek als ondertoon alom aanwezig.

Naoko, de vriendin van zijn overleden vriend, en Watanabe zijn in die tijd emotioneel op elkaar aangewezen. Omdat het praktisch niet mogelijk is om bij elkaar te zijn, schrijven ze elkaar.  Ze zijn op afstand van elkaar met huid en haar aan elkaar verbonden. De brieven zijn bepalend voor het verhaal; het zijn juweeltjes. De liefde die Watanabe voelt voor Naoko is immens. Angsten, eenzaamheid en liefde worden zo beschreven dat ik als lezer meteen meega. Zo zouden die dingen inderdaad kunnen gaan.

De studententijd overkomt Watanabe. Hij lijkt geen vat op te hebben op alles wat op hem afkomt. Het leven leeft hem. Er is liefde, verdriet, eenzaamheid, drank en sex. Het is een tijd waarin boeken en muziek terugkerende rustpunten zijn. Naoko verdwijnt. Watanabe vindt haar uiteindelijk terug in een kliniek. Ze brengen een paar intense dagen met elkaar door. Diepgaande gesprekken, hunkerend naar elkaar. Herinneringen blijken te vervagen, tegelijkertijd zijn ze bepalend en blijven ze aanwezig.

De twee delen de angst om herinneringen helemaal te verliezen, in een gat te vallen waar ze niet meer uit komen. Terug op de campus ontmoet Watanabe Midori. De twee krijgen een relatie. Midori heeft volop energie, levenskracht. Ze sprankelt, is impulsief. De twee trekken elkaar aan, stoten elkaar af; stoppen en beginnen de relatie weer. De briefwisseling met Naoko gaat ondertussen gewoon door.

Een van de belangrijkste vragen die Watanabe zichzelf stelt is of je van de ander kunt houden terwijl je grote liefde voelt voor een derde. Watanabe stelt vragen waarop hij geen eenduidende antwoorden kan geven.

Een boek met onder de woorden verborgen levenswijsheden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

’t Hooge Nest

Iperen, Roxane van – ’t Hooge Nest

De tweede wereldoorlog. Twee Joodse zussen Lien en Janny Brilleslijper verzetten zich tegen alle maatregelen gericht tegen de Joodse bevolking.

Het wordt steeds duidelijker dat de Joden weggevoerd worden om te worden vermoord. Op zoek naar schuiladressen komen de zussen terecht in ’t Hooge Nest’, een huis buiten Naarden waar ze zich veilig wanen. Natuurlijk worden ook de zussen verraden en afgevoerd. Als je het leven kunt noemen is het leven in het kamp onmenselijk.

Knap van de schrijfster, Roxane van Iperen, dat ze met korte teksten een wereld oproept zonder die uitgebreid te beschrijven. Ze schrijft alleen het relevante. Met korte beschrijvingen wordt mijn geringe kennis van de oorlog inhoudelijk verdiept, voelbaar verdiept, zeker na het verraad misselijkmakend verdiept.

Tot aan het verraad is het verhaal van de zussen bloedstollend spannend. De zussen zijn de NSB’ers en de Duitsers te slim af, kruipen meerdere keren door het oog van de naald, hebben geluk en hebben net op tijd noodzakelijke informatie. ’t Hooge Huis is een toevluchtsoord voor iedereen die op de vlucht is. Hartverwarmend hoe mensen elkaar hielpen, hun leven riskeerden, oplossingen bedachten en er voor elkaar waren. Hoe harteloos de Jodenjagers en het systeem dat verordende dat het probleem in de ogen van de nazi’s opgelost diende te worden. Het verraad komt sluipend nabij. Het wachten is op het moment dat het fout gaat.

Het verhaal wordt gruwelijk op het moment dat de zussen verraden zijn. Het benam mij de adem, ik moest het boek meermalen wegleggen. Mijn eigen verbeelding ging met mij aan de loop. De treinen, de kampen … weerzinwekkend, onmenselijk, gruwelijk, wreed. Schokkend. Hoe bestaat dit? Hoe kon dit gebeuren? Wat ben ik naïef te geloven in het goede van de mens.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

Het zoutpad

Winn, Raynor – Het zoutpad

Ze stopten alle liefde, al hun geld, alle tijd en energie in het huis van hun dromen. Ze herbouwden en herstelden het in oude luister. Dan komen de deurwaarders de sleutels opeisen en zijn ze alles kwijt. Raynor en haar partner Moth nemen, omdat ze ook niet weten hoe het verder moet, het besluit om het South West Coast Path te gaan lopen. Raynor Winn beschrijft een waar gebeurd verhaal.

Mijn vriendinnen zijn lyrisch over het boek. De moed hebben alles achter je te laten, de veerkracht van mensen, de kracht van doorgaan, zeiden ze. Benen bewegen als een metronoom, zoiets zegt Winn over het lopen.

Er zitten een paar heel leuke ideeën in het boek. Een vondst is de term ‘virtueel eten’. Geen geld voor een uitgebreid gevarieerd maal, maar dagelijks hetzelfde smakeloze, maakt trek en vol verlangen. Het gevolg is dat er constant aan eten gedacht wordt. Uiteindelijk bestellen ze een zak patat, het verlangen is te groot. Het virtuele eten bevredigt niet. Zo invoelbaar.

Winn laat mij echter niet verlangen naar het patatje of pasty, ze krijgt me niet mee in haar verlangen, ze roept voor mij de dwingende geur van het door hen zo begeerde voedsel niet op. Grappig is het idee van persoonsverwisseling. Soms wordt Moth op de tocht voor een beroemdheid aangezien. Of het uit geldnood voortkwam of uit baldadigheid: Moth draagt vol overgave en met succes op een gegeven moment in het openbaar een tekst voor.

Ik verlang naar meer dan een handvol woorden. Hoe heerlijk zou het zijn om juist het verrassende, het onverwachte van de tocht in geuren en kleuren te vertellen. Winn geeft mij te weinig om een beeld te vormen van haar gedachten, van haar gevoelens, van wat er om haar heen gebeurt en te zien is. Haar woorden geven mijn verbeelding geen houvast. Ik kom tijdens het lezen niet in de cadans van de beweging, verlang niet naar een maaltijd en voel niet de behoefte om het ongetwijfeld fraaie pad te gaan lopen. Winn neemt mij niet mee.

“Als je niet terug hoeft, ben je vrij. Vrij om verder te lopen of niet”. Raynor en Moth volbrengen de tocht, daar is bewonderingswaardig doorzettingsvermogen voor nodig. Raynor had beter zoiets als …als je niet terug kunt, moet je verder …  kunnen schrijven, dat doet meer recht aan hun prestatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

Zingen voor de doden

Ramsay, Caro – Zingen voor de doden

Het verhaal begint eigenlijk nogal rustig met een appartementsbrand, waarbij een wat oudere man om het leven komt. Los daarvan worden twee zevenjarige jongens vermist, beiden uit een wat sociaal zwakker milieu. 

Toch laat de brand rechercheur Winifred (Freddie voor de spaarzame intimi) Costello niet los en ze overtuigt haar superieur Inspecteur Colin Anderson ervan om niet klakkeloos de eerste aanname van een ongeluk te accepteren. Het gestarte onderzoek verstoort behoorlijk de plannen van de nieuwe korpschef hoofdinspecteur Rebecca Quinn. Het leidt ertoe dat de appartementsbrand verandert in een moeizame, grootschalige jacht op een onzichtbare moordenaar. Dan verdwijnt er weer een zevenjarige jongen. Het is Peter Anderson, de zoon van Colin. In het sfeervolle, maar koude Glasgow zijn het echt de donkere dagen voor Kerst.

De start van ‘Zingen voor de doden’ is wat warrig en het vergt van ons als lezer nogal wat geduld om bekend te raken met de achtergronden en karakters van de vele hoofdpersonen. Zodra we dat gehad hebben neemt Ramsay ons mee naar de kern van het verhaal en gaat het tempo in sprongen omhoog.

De karakters van de hoofdpersonen worden door Ramsay echt goed uitgewerkt: inspecteur Anderson is gefocust, efficiënt en benaderbaar met zijn twee jonge kinderen en oh zo lastige vrouw en rechercheur Costello is vasthoudend, niet bang om regels te overtreden en af en toe compleet onvindbaar, waardoor ze haar nieuwe korpschef tegen zich in het harnas jaagt. 

Het is moeilijk om dit spannende verhaal weg te leggen omdat elke bladzijde zich meer aan je bindt. 

Ik wist niet dat dit boek het vervolgboek was op Ramsays eerste roman ‘Vergiffenis’, wat het inlezen op de karakters en situatie in het begin van de roman verklaart. Ik verheug mij er nu al op om ook dit boek ‘Vergiffenis’ zodra ik tijd heb, te gaan lezen. ‘Zingen voor de doden’ van Caro Ramsay, zeer aanbevolen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Een bijzondere benedictijn

Peters, Ellis – Een bijzondere benedictijn

Broeder Cadfael, de vroegmiddeleeuwse ‘detective’, kennen veel lezers uit het boek ‘Het heilig vuur’. De dappere, slimme broeder is dan al de 60-jarige leeftijd gepasseerd. In ‘Een bijzondere benedictijn’ neemt Ellis Peters ons mee naar de tijd dat de jonge Cadfael, na zijn omzwervingen, terugkeert naar Engeland. 

Het is 1120, de vroege middeleeuwen, en Koning Henry keert na een lange oorlog terug naar huis, nu als koning van Engeland en Normandië. In een van de eerste schepen vaart de edelman Roger Mauduit met zijn contingent geleverde troepen het kanaal over. Zijn troepen bestaan uit gehuurde soldaten en een los-vast samenraapsel van mannen die hij heeft opgepikt tijdens de veldtochten. Daaronder bevindt zich de monnik, of moet ik zeggen ex-monnik Cadfael. Het is een geharde strijder, die veel van de wereld heeft gezien in de vele veldtochten waarin hij heeft gevochten.

Eenmaal terug in Engeland vraagt heer Roger Cadfael nog verder met hem mee te reizen, omdat hij de man als een van de weinige vertrouwd. Cadfael stemt hiermee in en vergezelt heer Roger naar zijn aanzienlijke leengoed ‘Mauduit’, een groot versterkt huis. Dan wordt heer Roger aangevallen en weet Cadfael, eigenlijk met meer geluk dan wijsheid, een moord te voorkomen. De edelman biedt hem aan om bij hem in dienst te treden, maar Cadfael besluit zich nederig te melden bij Abt Heribert om (her)intreding te vragen in de benedictijnse abdij van Shrewsbury…

‘Een bijzondere benedictijn’ van Ellis Peters is eigenlijk een boek met drie korte verhalen, het is geschreven lang na het uitkomen van ‘Het heilig vuur’. Voor de liefhebbers is het leuk om te lezen wat de achtergronden van de intelligente monnik-detective zijn. De verhalen die op de introductie aansluiten zijn wat mij betreft een tikje ‘zouteloos’. Alleen het laatste verhaal ‘De ooggetuige’ haalt eigenlijk het niveau van de andere Broeder Cadfael-boeken, maar het blijft een kort verhaal waardoor de spanningsboog ook kort is. Het boekje, ik las het e-book, doet al met al wat zuinig aan. Peters wilde ons graag meer achtergronden geven over Broeder Cadfael, maar deze verhalenbundel doet onze middeleeuwse held m.i. te kort.

‘Een bijzondere benedictijn’, een ‘korte verhalenbundel +’ van Ellis Peters, voor de diehard Broeder Cadfael-lezers.

De getoonde omslag is van de in druk verkrijgbare omnibus, waarin ‘Een bijzondere benedictijn’ opgenomen is.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De Terugkeer

Pilcher, Robin – De Terugkeer

Schotland, december 1988. Claire Barclay is verliefd. Na haar examen heeft ze negen maanden om met haar lief door te brengen voordat ze naar de St. Andrew Universiteit gaat. Claire is eigenlijk al zeven jaar verliefd op Jonas Fairweather, maar ze heeft het hem nooit durven zeggen, laat staan hem ooit een kus gegeven. Maar nu gaat ze hem haar liefde bekennen. Dit is absoluut het moment!

Maar zoals zo dikwijls gaan de dingen niet zoals ze zijn bedacht. Jonas stuurt haar stuurs  weg, hij reageert op haar aanraking alsof hij zich brandt: “Ga alsjeblieft weg. Ik wil niet dat je hier bent. Je bent hier niet welkom!” Verslagen loopt ze het pad af naar haar huis, het is de laatste keer dat ze er ooit zal lopen.

We zijn in New York, het is mei 2005. Claire, mede-eigenaar van een goed lopend klasse-restaurant, is getrouwd met Art Barrington en heeft een dochter. Ze heeft het druk en vergeet bijna het wekelijks telefoongesprek met haar stiefvader Leo die nog in Alloa, Schotland woont. Claire is niet meer teruggegaan naar Alloa. Tijdens haar plotselinge wereldreis heeft ze in Australië gewerkt en is blijven hangen in New York waar ze Art ontmoet. Claire – die beschermd is opgegroeid zonder haar al vroeg overleden vader, en na het huwelijk van haar moeder Daphne met Leo – moet enorm wennen aan het dan ontstane samengestelde gezin. Bij Art vindt zij rust en liefde. Tijdens een reis terug naar Schotland, haar moeder is onverwachts overleden, stelt Art Leo voor dat hij en Claire het pand kopen en een conferentiecentrum ontwikkelen. Leo is enthousiast. Een paar jaar later, nadat ze vernemen dat Leo’s gezondheid achteruit holt, maakt het gezin de reis naar Schotland opnieuw, om erachter te komen dat de buurman Jonas – inderdaad haar vroegere jeugdliefde – nu zijn eigen plannen heeft voor ontwikkeling van het huis, met schijnbaar Leo’s zegen.

‘De Terugkeer’ van Robin Pilcher is een pakkend verhaal. Hoewel Pilcher je mee op en neer neemt in de tijd, passen de stukken van Claires verleden langzaam maar zeker in elkaar. Het bijna-trauma van het zo grof afgewezen worden, de gewiekste en manipulerende stieffamilie en het waarom haar jeugdliefde Jonas haar zo bot de deur wees. Het verhaal blijft boeien, zonder dat je nu direct de richting van het plot aanvoelt. Want vergist u zich niet,  er is een plot! Vooral in de laatste hoofdstukken wordt ons lezers veel duidelijk. 

‘De terugkeer’ van Robin Pilcher, een roman waarin de liefde dus niet alles overwint, maar wel alles goed komt. Geen literatuur, wel een fijn boek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies