Tag archieven: boekrecensies.eu

De geheimen van de kostschool

Riley, Lucinda – De geheimen van de kostschool

Op St. Stephen’s School in Norfolk sluipt iemand het slaapgebouw Fleat House binnen. De volgende dag wordt leerling Charles Cavendish dood in zijn kamer gevonden. Inspecteur Jazz Hunter krijgt opdracht de zaak te onderzoeken. Eigenlijk heeft ze er niet veel zin maar als ze de ontroostbare moeder van Charles spreekt, ziet ze geen weg terug en gaat op zoek naar de waarheid. Jazz komt steeds meer te weten van wat zich afspeelt binnen de muren van de school met rector Robert Jones als bewaker van het ‘fort’. Hij is als de dood dat de reputatie van zijn exclusieve school aan gort gaat, bang om jongens van gegoede families te verliezen. Jazz moet zich door heel wat obstructies heen werken en krijgt te maken met een duister verleden en hartverscheurende geheimen waardoor het onderzoek almaar uitdijt en meerdere moorden volgen.

Deze misdaadroman bevat een echt Riley-verhaal: onderhoudend, razend spannend van begin tot eind en zeer leesbaar door haar ongeëvenaarde schrijfstijl. Haar familie gaf na haar dood het boek in 2021 uit. Zoon Harry in ‘Woord vooraf’: “Het is Lucinda’s werk geschreven in 2006.”

De karakters van de mensen zijn uitstekend uitgewerkt. Je kent ze van haver tot gort, weet hun goede, minder goede en slechte eigenschappen en krijgt ondanks alles begrip voor de soms laakbare situaties die zij veroorzaken. De hoofdpersoon is inspecteur Jazz Hunter, een knappe jonge vrouw met een prachtig karakter, een rots in de branding te midden van angst, tumult en waanzin.
Het verhaal is chronologisch opgezet en indien nodig stapt Riley even het verleden in.
Heel knap gaat zij om met opbouw van spanning. Door het complete boek en zeker in het begin worden bijna elk hoofdstuk én binnen het hoofdstuk passages afgesloten met een cliffhanger, een open plek, die nopen tot dóórlezen.
Meerdere motieven liggen aan het verhaal ten grondslag. Wraak is er een van, maar wraak komt nooit alleen. Het wordt in dit verhaal gevoed door afschuw, angst, wanhoop, verloren liefde. Een ander motief als doorzetten en nooit opgeven verwoordt Lucinda’s familie zelf: “Gooi de handdoek nooit in de ring – dat deed Lucinda ook niet”.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers, Uncategorized

De gunst

French, Nicci – De Gunst

Na een feestje rijden vier jongelui ’s nachts naar huis met Jude, die het minst gebruikt heeft, achter het stuur. Er klinkt een gil en de auto raakt met gierende banden van de weg. Liam, die naast haar zit, belt kalm de ambulance.

Ze overleven het alle vier.
Jude is hevig tot op het bot verliefd op de betoverende knappe Liam, de eigenaar van de auto, en ziet hem als een vakantievriendje want: zij gaat medicijnen studeren en Liam is een flierefluiter die de toekomst neemt zoals die op hem afkomt.

10 jaar daarna werkt Jude tevreden als geriater in een ziekenhuis in Londen en gaat binnenkort trouwen met Nathan, een stabiele, fatsoenlijke man. Na een nachtdienst staat Liam opeens voor haar neus en vraagt haar om een gunst. Vanaf dat moment staat haar leven op zijn kop. Ze verliest ‘Nat’ en Liam, komt via allerlei omwegen terecht in een krakkemikkig huis met bewoners die er uitzien van paradijsvogels tot schooiers. Allemaal verbergen ze wat, zetten grote vraagtekens bij haar band met Liam en waarom hij háár om de gunst vroeg. Komt zij zonder kleerscheuren uit de idiote chaos van gebeurtenissen?

Dit boek ademt een andere sfeer dan de andere Nicci French-boeken. De vrij lange proloog en hoofdstuk 1 zijn helder: Nicci French-eigen. Daarna ontwikkelt het verhaal zich tot een cocktail van bizarre, gewelddadige maar ook betoverende gebeurtenissen met de smaak van roekeloosheid, leugens, dreiging, dood, afkeer en aantrekkinskracht. Het is één grote bonte wirwar met ertussendoor – soms wat breed uitgesponnen – beschrijvingen van wat er in hoofdpersoon Jude omgaat. De nette, beschaafde, meelevende jonge vrouw die een totaal andere wereld wordt ingezogen, mede door regelmatig vreemde, domme keuzes te maken. De karakters van alle mensen zijn prima uitgewerkt.
Het boek is onwerkelijk, over de top maar leest als een trein en als een detective: who did it? En ik vroeg mij af: hoe krijgen ze het bij elkaar verzonnen?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Foer, Jonathan Safran – Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

De vader van Oskar is omgekomen bij de aanslagen op het WTC. In de zijlijn van het verhaal waan je je in de nadagen ervan en deze maken het verhaal loodzwaar. Foer weet echter op een briljante manier lucht in het geheel te brengen.

De negenjarige Oskar – hoofdpersoon in het boek – is een ‘Groot Ontdekkingsreiziger’ en uitvinder, ontwerper, francofiel, slagwerker, schrijver, archeoloog, verzamelaar en meer. De jongen is puur, eerlijk en soms heerlijk kinderlijk rechtlijnig. Hij vindt in een vaas, erfstuk van zijn vader, een sleutel. Bij een sleutel hoort een slot, redeneert hij, dus gaat hij op zoek. De naam Black is zijn enige aanknopingspunt en hij besluit iedereen in New York met die achternaam te bezoeken. De zoektocht is een tocht vol ontmoetingen; ontwapenend, hilarisch, grappig, lief, onverwacht; ongeloofwaardig geloofwaardig.

Of de man die niet praat echt bestaat, is niet relevant, hij is aanwezig. Naast oma is hij een van de vaste steunpilaren van Oskar. Het verhaal van opa en oma plaatst de zoektocht van Oskar in een grotere context, een lijn die teruggaat naar het Duitsland vlak voor de tweede wereldoorlog waar opa en oma elkaar ontmoet hebben of lag het toch anders?

Oskar zit vol uitersten, er zijn geen grijstinten. Soms is hij intens verdrietig, daarna vol levenslust. Hij is een irritante wijsneus, een filosoof, een denker en realist tegen beter weten in. Hij berekende dat het zoeken naar het slot eigenlijk – alleen al in tijd – een onbegonnen taak is, en gaat toch beginnen.  

Foer spint het denken van Oskar uit. Heerlijk lang tegen het langdradige af volg ik als lezer de kronkels in het denken van het veel te slimme kind. Oskar is op zoek; ik als lezer moet zoeken om verbanden te blijven zien. Het genot van nakauwen, terugbladeren en herlezen. Geen boek dat ik even tussen de bedrijven door kan lezen. Ik moet mijn hoofd erbij houden anders ontgaat me te veel. Dit boek is van een ongekende schoonheid! Een eerlijk zoeken naar hoe om te gaan met intens verdriet vanuit een enorme levenskracht. Absoluut waard om gelezen te worden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Het zoutpad

Winn, Raynor – Het zoutpad

Ze stopten alle liefde, al hun geld, alle tijd en energie in het huis van hun dromen. Ze herbouwden en herstelden het in oude luister. Dan komen de deurwaarders de sleutels opeisen en zijn ze alles kwijt. Raynor en haar partner Moth nemen, omdat ze ook niet weten hoe het verder moet, het besluit om het South West Coast Path te gaan lopen. Raynor Winn beschrijft een waar gebeurd verhaal.

Mijn vriendinnen zijn lyrisch over het boek. De moed hebben alles achter je te laten, de veerkracht van mensen, de kracht van doorgaan, zeiden ze. Benen bewegen als een metronoom, zoiets zegt Winn over het lopen.

Er zitten een paar heel leuke ideeën in het boek. Een vondst is de term ‘virtueel eten’. Geen geld voor een uitgebreid gevarieerd maal, maar dagelijks hetzelfde smakeloze, maakt trek en vol verlangen. Het gevolg is dat er constant aan eten gedacht wordt. Uiteindelijk bestellen ze een zak patat, het verlangen is te groot. Het virtuele eten bevredigt niet. Zo invoelbaar.

Winn laat mij echter niet verlangen naar het patatje of pasty, ze krijgt me niet mee in haar verlangen, ze roept voor mij de dwingende geur van het door hen zo begeerde voedsel niet op. Grappig is het idee van persoonsverwisseling. Soms wordt Moth op de tocht voor een beroemdheid aangezien. Of het uit geldnood voortkwam of uit baldadigheid: Moth draagt vol overgave en met succes op een gegeven moment in het openbaar een tekst voor.

Ik verlang naar meer dan een handvol woorden. Hoe heerlijk zou het zijn om juist het verrassende, het onverwachte van de tocht in geuren en kleuren te vertellen. Winn geeft mij te weinig om een beeld te vormen van haar gedachten, van haar gevoelens, van wat er om haar heen gebeurt en te zien is. Haar woorden geven mijn verbeelding geen houvast. Ik kom tijdens het lezen niet in de cadans van de beweging, verlang niet naar een maaltijd en voel niet de behoefte om het ongetwijfeld fraaie pad te gaan lopen. Winn neemt mij niet mee.

“Als je niet terug hoeft, ben je vrij. Vrij om verder te lopen of niet”. Raynor en Moth volbrengen de tocht, daar is bewonderingswaardig doorzettingsvermogen voor nodig. Raynor had beter zoiets als …als je niet terug kunt, moet je verder …  kunnen schrijven, dat doet meer recht aan hun prestatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

De moordkring

Pyper, Andrew – De moordkring

Patrick Rush is 33, weduwnaar en de vader van Sam, zijn achtjarige zoontje. Na het overlijden van zijn vrouw Tamara raakt hij in een negatieve carrière. Hij zakt langzaam weg van gevreesd en invloedrijk literair journalist naar een schrijver van tv-recensies. Maar diep in Patrick blijft de droom leven om zelf een gewaardeerd schrijver te worden. 

Wanneer hij de advertentie ziet voor een schrijversworkshop in zijn woonplaats Toronto, schrijft hij zich in. De wekelijkse bijeenkomsten van de ‘kring’ maken hem duidelijk dat hij eigenlijk helemaal geen verhaal heeft om te vertellen. Dit in tegenstelling tot Angela die steeds stukjes uit haar fascinerende dagboek over ‘De Zandman’ voorleest. Maar het is Patrick en de andere kringgenoten onduidelijk of het nu autobiografisch of fictie is wat ze vertelt. Terwijl de kring iedere week bijeenkomt, worden er in Toronto, dicht bij zijn huis, een serie moorden gepleegd. Wanneer de schrijversworkshop stopt, houdt ook het  moorden op.

Lang na de workshop, wanneer Angela van de aardbodem verdwenen lijkt, gebruikt Patrick het idee van Angela (hij heeft veel van haar dagboekvertellingen opgenomen) om het verhaal van de ‘De Zandman’ uit te werken naar een roman, die geweldig aanslaat. Zijn droom lijkt te zijn uitgekomen. Maar dan begint het moorden in zijn omgeving opnieuw…

‘De moordkring’ wordt door Pyper in twee delen verteld. Na de introductie in het eerste hoofdstuk neemt Pyper ons ruim vier jaar mee terug in de tijd. Hij neemt de ruimte om ons goed de leden van de schrijverskring te leren kennen. Allemaal met hun eigen problemen en eigenaardigheden, allemaal verdacht en uiteindelijk allemaal slachtoffer. Het is daarom, voor ons als lezers, steeds weer moeilijk vast te stellen of het wantrouwen en de angst van Patrick voor zijn medekringleden reëel is, of dat het allemaal uit zijn fantasie en frustratie ontspruit. Pyper neemt ons mee naar de onverbiddelijke uitkomst: Het werkelijke verhaal van Patrick Rush is niet het ‘gepikte’ verhaal van de ‘De Zandman’, maar zijn onvertelde verhaal over de literaire kring: ‘De moordkring’.

‘De moordkring’ van Andrew Pyper, een knap, goed geschreven en spannend verhaal. Terecht een literaire thriller genoemd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Zingen voor de doden

Ramsay, Caro – Zingen voor de doden

Het verhaal begint eigenlijk nogal rustig met een appartementsbrand, waarbij een wat oudere man om het leven komt. Los daarvan worden twee zevenjarige jongens vermist, beiden uit een wat sociaal zwakker milieu. 

Toch laat de brand rechercheur Winifred (Freddie voor de spaarzame intimi) Costello niet los en ze overtuigt haar superieur Inspecteur Colin Anderson ervan om niet klakkeloos de eerste aanname van een ongeluk te accepteren. Het gestarte onderzoek verstoort behoorlijk de plannen van de nieuwe korpschef hoofdinspecteur Rebecca Quinn. Het leidt ertoe dat de appartementsbrand verandert in een moeizame, grootschalige jacht op een onzichtbare moordenaar. Dan verdwijnt er weer een zevenjarige jongen. Het is Peter Anderson, de zoon van Colin. In het sfeervolle, maar koude Glasgow zijn het echt de donkere dagen voor Kerst.

De start van ‘Zingen voor de doden’ is wat warrig en het vergt van ons als lezer nogal wat geduld om bekend te raken met de achtergronden en karakters van de vele hoofdpersonen. Zodra we dat gehad hebben neemt Ramsay ons mee naar de kern van het verhaal en gaat het tempo in sprongen omhoog.

De karakters van de hoofdpersonen worden door Ramsay echt goed uitgewerkt: inspecteur Anderson is gefocust, efficiënt en benaderbaar met zijn twee jonge kinderen en oh zo lastige vrouw en rechercheur Costello is vasthoudend, niet bang om regels te overtreden en af en toe compleet onvindbaar, waardoor ze haar nieuwe korpschef tegen zich in het harnas jaagt. 

Het is moeilijk om dit spannende verhaal weg te leggen omdat elke bladzijde zich meer aan je bindt. 

Ik wist niet dat dit boek het vervolgboek was op Ramsays eerste roman ‘Vergiffenis’, wat het inlezen op de karakters en situatie in het begin van de roman verklaart. Ik verheug mij er nu al op om ook dit boek ‘Vergiffenis’ zodra ik tijd heb, te gaan lezen. ‘Zingen voor de doden’ van Caro Ramsay, zeer aanbevolen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers