by | 18 juni 2013 · 17:48

Meisje met de negen pruiken

Stap, Sophie van der – Meisje met de negen pruiken

Een eerlijk, oprecht recht-op-en-neerboek. Niet geromantiseerd maar puur. Zo schrijft Sophie van der Stap. Het is niets meer en niets minder, hetOmslag Meisje met de negen pruiken is zoals het is.
Allemaal termen om mijn bewondering uit te drukken voor haar schrijfstijl, haar lef om haar lichaam en geest bloot te geven, haar naakte waarheid. Alles en iedereen is echt: de dokters, de zusters, haar familie, vrienden en vriendinnen, haar pruiken, de kroegen en het ziekenhuis en haar “lange vriend”, de slang met de chemo die de kankercellen moet doden.

Het verslag start op 17 februari 2005 en eindigt op 23 juni 2006 met een epiloog in februari 2008.
Ik vind het boeiend om te lezen maar ook confronterend. Stel dat zoiets mij overkomt. Door haar verhaal komt de kanker dichterbij dan ooit en vallen passages de lezer rauw op zijn dak. Er valt echter ook veel te schateren. “Ik wou dat er een dokter was met meer gevoel voor tumor.” En de hilarische verklaring over de oorzaak van haar plotselinge bewusteloosheid in juni 2006.
Ook kritische noten schuwt de schrijfster niet: bloedmonsters die kwijtraken, infuusnaalden die 3x misgestoken worden door een anesthesist, dossiers die zoekraken, beslissingen die van toeval afhangen, dokters die allemaal iets anders beweren.

Misschien is het meest opvallende het allesoverheersende gevoel van behoefte aan geborgenheid, weg kunnen kruipen in een paar armen, troostende woorden, aaien, zachte kusjes, strelende handen.
De negen pruiken staan voor haar stemmingen, haar 9 subpersoonlijkheden, die haar helpen de kanker te overwinnen.  Gevoelens van wanhoop, onzekerheid, angst voor de dood, verliefdheid, liefde, euforie, berusting gaan als een achtbaan door haar heen.
Sophie van der StapMeisje met de negen pruiken is een monument voor iedereen die vecht, soms gedurende hun hele leven, tegen de dood, die kanker heet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , ,

by | · 16:56

Het weerzien

Gerrard, Nicci – Het weerzien

Een boek over dood en liefde maar ook over vriendschap, samen, zorgen voor, overgave, optimisme, weerloosheid. Kortom, een boek met gevoelOmslag Het weerzien1 echter op zijn Nicci Gerrards dus nergens zo overdreven dat je een adempauze nodig hebt en even uit het boek wilt verdwijnen. Integendeel.

Marnie Still krijgt in Londen een telefoontje van haar jeugdvriend Oliver die zegt dat ze naar hun gezamenlijke vriend Ralph in zijn buitenhuis moet komen omdat hij op sterven ligt en “haar wil zien”. Oliver heeft een vlucht voor haar geboekt vanaf Stansted naar Schotland. Na wat geregel vertrekt ze halsoverkop naar het vliegveld en vanaf dat moment neemt haar leven een andere wending.
Ralph is er heel slecht aan toe en Marnie vraagt zich hardop af wat ze kan doen, hoe ze kan helpen. “Vertel me over ons. Vroeger. Herinneringen. Ik kan niet tegen stilte. Vertellen.” En Marnie vertelt, een heel boek lang. Wat is er precies gebeurd waardoor Marnie, Oliver en Ralph uit elkaar dreven? Haar herinneringen komen in alle hevigheid boven.

Haar verhaal is geschreven in de derde persoon en wordt regelmatig afgewisseld met de overigens minimale maar zeer intense gebeurtenissen uit het heden: de verpleegster die dagelijks Ralph komt verzorgen, de gesprekken tussen Oliver en Marnie en hun korte wandelingen, het houthakken, koken voor hun drieën, eten. Ralph is te zwak om te praten en zijn reacties op de verhalen van Marnie worden cursief weergegeven. Een mooie, ingenieuze vondst mede waardoor het verhaal levendig en boeiend blijft.
Gerrard blijft een meester in het beschrijven van karakters en de ontwikkeling ervan. Soepel worden precaire, ongemakkelijke situaties, gevoelens en uitingen daarvan verwoord. De jeugdige overmoed enerzijds en onzekerheid anderzijds zullen u doen glimlachen. De sterke band tussen de jongeren zult u herkennen evenals de zoektocht van ieder met vallen en opstaan naar volwassenheid. De tederheid van Marnie en Oliver voor Ralph, de broosheid van lichaam en geest die onvermijdelijk opgaan in de dood.
nicci gerrard2Met recht een psychologische, literaire roman. Een om er in op te gaan…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,

by | 1 mei 2013 · 23:27

Het verlaten strandhuis

Stine, R.L. – Het verlaten strandhuis 

Wellicht bent u bekend met de schrijver R.L. Stine. Hij heeft heel wat boeken geschreven voor een wat ouder, volwassen publiek. Daarom breng ik u nu een boekrecensie waar vermoedelijk niemand op zit te wachten: de recensie van R.L. Stine’s klassieker ‘Het verlaten strandhuis’. Beste lezer wees gewaarschuwd… Afijn, de recensie dan maar. 

het verlaten strandhuis

‘Het verlaten strandhuis’ beschrijft twee verschillende, maar aan elkaar verwante situaties. Het eerste deel van het verhaal speelt tijdens de zomer van 1956, het tweede deel vertelt over ‘deze zomer’. In elke periode speelt een groep tieners de hoofdrol. Die doen wat jonge mensen van die leeftijd meestal doen in romans. Ze hebben plezier, zijn een beetje verliefd, nemen deel aan wat zinloze acties, maar vinden een vreselijke dood. Buddy is de hoofdpersoon in het verhaal uit 1956. Het heeft weinig zin om de andere tieners ook te noemen, ze sterven allemaal in hoog tempo. Ashley, Ross en Brad zijn de belangrijkste personages in het ‘deze zomer’-gedeelte. De enige echte hoofdpersoon is Ashley in ‘deze zomer’. Zij is echter vastbesloten om niet omwille van het entertainment dood te gaan. Het is spijtig voor haar dat dit dan weer zonder een te ontdekken plot moet gebeuren. In plaats van onze hoofdpersoon gaat de trouwhartige lezer dood van verveling…

Als de gebeurtenissen in 1956 waren gebaseerd op een soort flauwe Alfred Hitchcock-achtige verhaallijn, dan is het ‘deze zomer’-deel gebaseerd op een scary movie-plotje voor korte film. Zo van: jongelui, maak alsjeblieft geen afspraakjes met een zomerliefde, want je nieuwe vlam is een creep, een enge vent en een moordenaar. Verder is er weinig te vertellen over het verhaal. Het lijdt aan dezelfde bloedarmoede als de mij bekende (zijn er niet zo veel overigens) andere boeken van Stine. Gerecyclede personages, geen plot en heel eenvoudig geschreven. Alleen wanneer u op zoek bent naar nog wat clichés zit u goed. Het is allemaal snel en gemakkelijk te lezen, maar als u het boek weg legt, beseft u meteen dat het absolute  onzin is.

R.L.StineToch, als u ooit dit boek tegenkomt en u hoeft er niet voor te betalen, lees het dan alstublieft helemaal uit. Ik vertelde u al wat er gebeurt, maar geloof me, wanneer je het zelf leest, is het dubbel zo leuk. U verliest wat hersencellen tijdens het lezen, maar u heeft een dolkomische tijd. R.L. Stine’s boek ‘Het verlaten strandhuis’ krijgt bij deze van mij de niet-bestaande ‘zo slecht, dus lezen’-award…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Recensies, SF & Fantasy

by | 30 april 2013 · 17:46

De kommandant

Höss, Rudolf – De kommandant

Bij het hier besproken boek wordt geen “ster-rating” aangeboden.

Rudolf Höss werd kort na de tweede wereldoorlog gevangen genomen en legde deze verbazingwekkende De commandantverzameling van gedachten, opmerkingen en beschrijvingen vast tijdens zijn proces en het wachten op zijn executie. Höss legt duidelijk de geschiedenis, de structuur en de missie van de concentratiekampen (niet alleen Auschwitz) uit. Op allerlei niveaus en in alle aspecten: van blokleider, Kapo en van bewaker. Hij beschrijft zelfs gedetailleerd de voor- en nadelen van het gebruik van honden bij de bewaking. Zijn beschrijvingen van het vergassingsproces zijn fascinerend en schokkend tegelijk. Je voelt je bijna obsceen tijdens het lezen. Alsof je zelf door het kijkgaatje in de deur gluurt, terwijl er onschuldige mensen sterven.  Hij beschrijft de architecturale problemen waarmee rekening gehouden moet worden tijdens het ontwerp  en de bouw van  het crematorium. Het boek bevat naast foto’s ook diagrammen. Höss ontkent zijn rol niet, maar hij valt terug op het oude ‘bevel is bevel’- excuus en voelt zich verraden door de hogere rangen, die hij zo vertrouwde, hoog in de nazipartij.

In zijn verhaal beschrijft hij gedetailleerd collega SS-persoonlijkheden, van Himmler tot gemeenschappelijke bewakers. Er is werkelijk veel te lezen in het boek, te veel.
Höss beweert dat hij is geslagen en gemarteld om hem tot een bekentenis te dwingen. Maar de verbluffende details in zijn boek zijn al een getuigenis op zich. Dat hij probeerde om zijn naam te wijzigen en zich te verbergen na de oorlog, vertelt ons dat hij zich wel degelijk bewust was van zijn niet-verdedigbare gedrag. Hij geeft in zijn boek toe een van de grootste massamoordenaars uit de geschiedenis te zijn.

‘De kommandant’ is geen aangenaam boek. De foto’s die erin zijn opgenomen, zijn vreselijk vooral omdat ze begeleid worden door teksten alsof het een normale biografie betreft. Dit boek is ook moeilijk te bevatten, zeker als je er vanuit gaat dat individuen vooral zelf verantwoordelijk zijn voor de keuzes die ze tijdens hun leven maken. Het tart je bevattingsvermogen als je leest hoe een reeks keuzes en beslissingen iemand kunnen maken tot een van de hoofdrolspelers in de daadwerkelijke uitvoering van de Holocaust.

Wanneer u aan het einde van het verhaal komt, zult u meer begrijpen van deze man, die aan een ondenkbare taak uitvoering gaf. Uw vragen kunnen nooit allemaal worden beantwoord , maar misschien kunt u enig inzicht krijgen in de geest en gedachten van een van de mensen die betrokken was bij de grootste slachting van de 20ste eeuw.

Hoss tijdens proces‘De commandant’ is een ronduit verontrustend boek, dat nog heel lang in uw gedachten blijft spoken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

by | · 16:31

Je zou zo zeggen

Cheyney, Peter – Je zou zo zeggen

Als John Vallon die bewuste morgen uit zijn slaapkamer komt, ruikt de hele gang naar een duur Frans parfum, Narcisse Noir. Die geur zal hem het hele avontuur, veroorzaakt door Querida Gale, blijven achtervolgen. Op de vreemdste momenten en op de onmogelijkste plaatsen zal hij het  parfum weer ruiken. Die geur overtuigt hem ervan dat de zaak waarmee hij bezig is, dringend moet worden opgelost. Hoe erg Vallon het ook vindt, er moeten blijkbaar doden vallen, zodat de betoverende Madeleine Thorne niet het slachtoffer wordt van een stel chanterende misdadigers. Want daar is John Vallon het met zichzelf wel over eens: Madeleine Thorne moet in leven blijven; met haar heeft hij andere plannen… je zou zo zeggen peter cheyney

Het verhaal leest redelijk weg, maar het plot is flinterdun. Al lezende realiseer je je dat het eigenlijk een ouderwetse detective is, echt ‘old school’. Dat heeft zijn charme, maar gaandeweg is het al zo duidelijk hoe het afloopt, dat je weigert je nog langer door de schrijver bij de hand te laten nemen naar de volgende flauwe, te lange dialoog. Het boek lees je eigenlijk meer als ode aan het genre, dan omdat het werkelijk zo spannend of goed geschreven is. ‘Je zou zo zeggen’ is geen beste koop en terecht vinden we het boek vooral tweedehands. Volgens mij meer iets voor de liefhebber van klassieke detectives.

Cheyney is de auteur van zogenaamde hard-boiled korte verhalen en romans in Amerikaanse stijl, waarvan sommige werden bewerkt voor verfilming. De Franse filmmaker Jean-Luc Godard eigende zich Cheyney’s karakter Lemmy Caution toe voor de sciencefictionfilm Alphaville, une aventure de etrange Lemmy Caution.
Hoewel zijn romans bij miljoenen verkochten tijdens zijn leven, is Cheyney nu bijna vergeten en zijn zijn werken meestal uitverkocht of in de tweedehandsboekhandel te vinden. Cheyney leefde net als zijn personages, werkte hard, maar de levensomstandigheden van een snel en slordig leven braken hem op. Naast zijn literaire vaardigheden was hij schermer, golfer, schutter en jiu-jitsu-expert.

peter cheyneyZijn biografie werd geschreven door Michael Harrison: Peter Cheyney: Prins of Hokum (Londen: Spearman, 1954). Cheyney werd begraven in Putney Vale.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

by | · 15:55

De stenen kist

Eriksson, Kjell – De stenen kist

Wat op het eerste gezicht een Zweeds gezinsdrama lijkt, ontpopt zich als een moordzaak met internationale De stenen kist Kjell Erkssonvertakkingen. Josefin Cederén en haar dochtertje Emily vinden de dood op een landweggetje. Echtgenoot Sven-Erik Cederén, eigenaar van het medisch onderzoeksinstituut MedForsk, wordt ervan verdacht hen opzettelijk te hebben aangereden. Als hij enkele dagen later dood wordt gevonden, denkt de politie dat hij zich van het leven heeft beroofd. Een overval op een tv-station verandert de zaak. Activisten dwingen een nieuwslezeres een brief voor te lezen, waarin ze van MedForsk eisen onmiddellijk te stoppen met illegale dierproeven. Voor rechercheur Ann Lindell hét signaal om het onderzoek naar de dood van de Cederéns te heropenen.

Kjell Eriksson vindt Ann Lindell een heel gewone Zweedse vrouw. Ze haat onrechtvaardigheid en dus ging ze werken  bij de politie. Ann – zo’n 35 jaar – mag haar leidinggevende wel en heeft privé problemen zoals de meeste mensen. Eriksson: “Dus nogal normaal”.
Hij vindt zichzelf geen ‘bewuste’ schrijver: “Ik begin en kom dan ergens uit,” dus zijn uitgever heeft het daar wel eens moeilijk mee. Eriksson bewondert de  schrijvers Sven Delblanc, Kerstin Ekman en Torgny Lindgren. Zij vertegenwoordigen voor hem een realistische verteltraditie. Vanuit zijn achtergrond als tuinier heeft de schrijver een bijzondere interesse voor landschap en natuur. De natuur is zijn grote inspiratiebron. Vooral de rust en de stilte geven hem kracht. Misschien is het voor hem zelfs wel de essentie van het bestaan… Bron: interviews bij Schwedenkrimi.

De term literaire thriller is aardig gemeengoed vandaag de dag. Ik denk dat “De stenen kist” een boek is dat echt voldoet aan de criteria hiervoor. Het heeft een boeiende verhaallijn en om tot het plot te komen, leren we de verschillende karakters door en door kennen, vooral die van hoofdpersoon Ann Lindell. Voor de hardcore krimi-lezers weidt het boek misschien te veel uit, vooral de problemen en de zorgen van Ann beslaan de nodige pagina’s. Het plot is echter consequent en goed te volgen. Kortom, het verhaal heeft een goede afronding. Het thema  milieuterrorisme is zeer actueel en het geweld wordt terughoudend gebracht. Juist omdat Kjell Eriksson met ons allerlei zijpaden bewandelt, krijgt het verhaal bovendien reliëf en diepgang.

Kjell Eiksson

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , , , ,