Heimans, Tania – Hemelsleutels
Dit eerste boek van Heimans gaat over de wrede lotgevallen van de zesjarige Linde. Zij groeit op in de progressieve jaren zeventig van de vorige eeuw. Haar moeder onderneemt in het begin van het boek
een succesvolle zelfmoordpoging: ze springt van het balkon van het huis in de Rotterdamse Mathenesserlaan en sterft tussen de vetplanten, de hemelsleutels. Linde voelt zich schuldig aan haar dood en verantwoordelijk voor het verdere welzijn van haar zelfzuchtige vader. Hij is een weinig succesvol kunstschilder die neukend, blowend en bier drinkend de dagen stukslaat en geen tijd heeft voor zijn dochtertje. Linde ziet de volwassen liefde als iets pervers en kan zich niet identificeren met de volwassenen, wel met haar demente oma. Bij haar verlangt ze, als een soort van tegengif, naar de tijd van Ot en Sien, een periode waarin ze weer kind kan zijn.
Het boek beschrijft hoe Linde, af en toe gemeen struikelend, alleen haar weg moet zien te vinden.
Het boek is prachtig, indringend, humoristisch en tragisch. Heimans oordeelt niet maar stelt met schrijnende humor een nog altijd actueel onderwerp aan de kaak: de vérgaande seksualisering van de maatschappij. Geïnspireerd door haar eigen jeugd in Rotterdam neemt zij de lezer mee in de verwarrende, van vrije seks vergeven wereld van Linde, een jong meisje dat wanhopig op zoek is naar veiligheid en structuur. Het is knap geschreven vanuit het perspectief van Linde en “geen aanklacht maar een eerbetoon aan de veerkracht en vindingrijkheid van de kindergeest” volgens de jury van de Academica Debutantenprijs 2009.
Hemelsleutels is de moeite van het lezen waard: een meeslepend verhaal, een goede verhaallijn en een verrassend slot. Bovendien leg je het pas weg als je het boek uit hebt. Dat wordt dus lezen in de vakantie of in een weekend, het is niet anders…
