Op de Beeck, Griet – Vele hemels boven de zevende
Vijf mensen, met elkaar verbonden, vertellen hun verhaal. Lou is de dochter van Elsie. Zij wordt gepest op school en vindt troost en 
steun bij haar tante Eva. Elsie is getrouwd, heeft een best aardige man en twee kinderen maar voelt meer voor kunstenaar Casper, die – getrouwd en een kind – tot over zijn oren verliefd is op haar. Eva is de hoofdpersoon en de sociale spil van de familie. Ze heeft een baan bij de gevangenis, wil voor iedereen het goede en kampt zelf met obstakels waar de hemels ver te zoeken zijn. Jos is de vader van Elsie en Eva en zeult zijn hele leven een afgrijselijke gebeurtenis met zich mee waardoor hij een verstokte dronkaard en een tragische figuur blijft, met humor, dat dan weer wel.
Deze mensen vertellen afwisselend ieder hun eigen verhaal, in de ik-vorm in kleine compacte hoofdstukken. Een opbouw die werkt. Je schakelt met het grootste gemak van het relaas van de een naar dat van de ander. De schrijfstijl is fenomenaal. Wat is de Vlaamse taal rijk, prachtig en grappig en wat beheerst Op de Beeck deze tot in de finesses. Over haar vroegere vriend Frank “…Bleek vel, met iets van dromen in zijn ogen. Een lijf dat altijd gehaast lijkt …… alles wiebelt en beweegt de hele tijd een heel klein minibeetje”. Tussendoortjes als “Het vervelende met gedachten is dat je ze niet kunt ont-denken”, “Niks is vermoeiender dan ongelukkig zijn”, De schoonheid zat altijd al in de poging”.
Wat Op de Beeck ons wil vertellen is dat we met zijn allen broddelaars zijn, zo graag de lieve vrede willen bewaren en daardoor almaar niet goed uit de verf komen. Al schrijft ze hier met mededogen en humor over, de boodschap komt keihard door.
