Mankell, Henning – Italiaanse schoenen
Fredrik woont alleen op een eiland samen met zijn hond en kat. Het is een ruig, kaal landschap. Op een morgen ziet
hij een vrouw over het ijs naderen. Het is Harriët, de vrouw die hij bijna 40 jaar geleden verliet. Ze heeft niet lang meer te leven en vraagt Fredrik haar mee te nemen naar een vennetje in het bos, waar ze ooit zouden gaan zwemmen als ze getrouwd waren. Dit is het begin van een reis door het winterse Zweden, maar ook door Fredriks eigen leven. Zal hij de verantwoordelijkheid nemen voor de catastrofe die hij ooit veroorzaakte? En de andere catastrofes die daaruit voortkwamen?
Mankell schreef deze, volgens mij eerste, psychologische roman in 2006. Feitelijk gebeurt er niet veel maar er gebeurt des te meer in het hoofd en hart van hoofdpersoon Fredrik. Zijn karakter is uitstekend uitgewerkt waardoor je zijn stappen in het leven begrijpt (je hoeft ze niet goed te keuren). Sinds de komst van Harriët, ondanks haar broosheid een pittige tante, wordt hij geconfronteerd met zijn beperkte kijk op het leven die aan het eind van het verhaal een stuk rijker is hoewel de feitelijke situatie niet is veranderd.
Het boek kent vier delen: Het ijs, Het bos, De zee en Winterzonnewende die staan voor de ruige natuur, de strenge winters met -20 graden en de milde zomers. Je kunt ze ook zien als metaforen voor wat zich afspeelt binnen Fredrik.
Uitstekend geschreven. Je wordt vanaf de eerste pagina gegrepen en legt het pas weg als het uit is: een hoge vertelwaarde, zoals eigenlijk alle boeken van Mankell hebben. Je komt een rijke schakering aan emoties tegen: 
vreugde, verdriet, angst, woede, liefde, schaamte, schuldgevoel enz.
Je vraagt je af: hoe verhoudt dat alles zich in één boek? Daar is maar één antwoord op. Lezen!
