Tag archieven: independent

De stenen kist

Eriksson, Kjell – De stenen kist

Wat op het eerste gezicht een Zweeds gezinsdrama lijkt, ontpopt zich als een moordzaak met internationale De stenen kist Kjell Erkssonvertakkingen. Josefin Cederén en haar dochtertje Emily vinden de dood op een landweggetje. Echtgenoot Sven-Erik Cederén, eigenaar van het medisch onderzoeksinstituut MedForsk, wordt ervan verdacht hen opzettelijk te hebben aangereden. Als hij enkele dagen later dood wordt gevonden, denkt de politie dat hij zich van het leven heeft beroofd. Een overval op een tv-station verandert de zaak. Activisten dwingen een nieuwslezeres een brief voor te lezen, waarin ze van MedForsk eisen onmiddellijk te stoppen met illegale dierproeven. Voor rechercheur Ann Lindell hét signaal om het onderzoek naar de dood van de Cederéns te heropenen.

Kjell Eriksson vindt Ann Lindell een heel gewone Zweedse vrouw. Ze haat onrechtvaardigheid en dus ging ze werken  bij de politie. Ann – zo’n 35 jaar – mag haar leidinggevende wel en heeft privé problemen zoals de meeste mensen. Eriksson: “Dus nogal normaal”.
Hij vindt zichzelf geen ‘bewuste’ schrijver: “Ik begin en kom dan ergens uit,” dus zijn uitgever heeft het daar wel eens moeilijk mee. Eriksson bewondert de  schrijvers Sven Delblanc, Kerstin Ekman en Torgny Lindgren. Zij vertegenwoordigen voor hem een realistische verteltraditie. Vanuit zijn achtergrond als tuinier heeft de schrijver een bijzondere interesse voor landschap en natuur. De natuur is zijn grote inspiratiebron. Vooral de rust en de stilte geven hem kracht. Misschien is het voor hem zelfs wel de essentie van het bestaan… Bron: interviews bij Schwedenkrimi.

De term literaire thriller is aardig gemeengoed vandaag de dag. Ik denk dat “De stenen kist” een boek is dat echt voldoet aan de criteria hiervoor. Het heeft een boeiende verhaallijn en om tot het plot te komen, leren we de verschillende karakters door en door kennen, vooral die van hoofdpersoon Ann Lindell. Voor de hardcore krimi-lezers weidt het boek misschien te veel uit, vooral de problemen en de zorgen van Ann beslaan de nodige pagina’s. Het plot is echter consequent en goed te volgen. Kortom, het verhaal heeft een goede afronding. Het thema  milieuterrorisme is zeer actueel en het geweld wordt terughoudend gebracht. Juist omdat Kjell Eriksson met ons allerlei zijpaden bewandelt, krijgt het verhaal bovendien reliëf en diepgang.

Kjell Eiksson

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Thrillers

Gifdochters

Kerkhoven, Els – Gifdochters

Rosalie woont alleen in een appartementencomplex. Ze heeft vriendinnen, een ex en zit op een fotoclub.Omslag Gifdochters Haar moeder woont in Frankrijk en Rosalie is opgegroeid en opgevoed, samen met haar achterneef Felix, bij haar oma. Vrijdag 17 april begint voor Rosalie heel gewoon, ze is juffrouw in het basisonderwijs en helpt een leerlingetje, corrigeert werk in het lokaal, geeft de plantjes water. Als ze thuiskomt, blijkt de zus van haar oma, Hélène, te zijn overleden.
Vanaf dat moment komt het verhaal in een stroomversnelling, blijkt niemand meer wie hij aanvankelijk was en staat haar leven op zijn kop. Ze ontdekt dat in haar familie moordenaars zitten die allemaal een onbedwingbare behoefte hebben te moorden. Het zijn allemaal vrouwen. Rosalie vraagt zich af of ook zij behept is met dat gen.

Els Kerkhoven weet als geen ander de lezer steeds op het verkeerde been te zetten. Het boek start met een proloog waarin, samen met het eerste hoofdstuk, alle ingrediënten zitten voor een spannend verhaal. Knap gedaan! Het verhaal heeft vaart en is over het algemeen geschreven in een vlotte, toegankelijke stijl. Een enkele keer heb ik mijn wenkbrauwen opgehaald: soms is de Els Kerkhoven 2geloofwaardigheid zoek en de schrijfstijl is niet altijd even boeiend. Voor mij verdient een roman het predicaat literair als het geschreven is in smaakvol woordgebruik dus ik zou het geen literaire roman willen noemen. Echter literair en smaakvol zijn beide subjectieve begrippen… Kerkhoven werd in 2009 winnares van de Libelle Spannende Verhalenwedstrijd. Gifdochters is haar debuut, een prima debuut en zeker, het smaakt naar meer!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Nooit vergeten

Gerrard, Nicci – Nooit vergeten

Op de omslag staat “roman” maar het leest als een thriller. Van het begin tot het eind is het verhaal doortrokken van een onderhuidse spanning. Omslag Nooit vergetenLang blijft de lezer in het ongewisse omtrent de verdwijning van Johnny Hopkins, een achttienjarige, rustige, prettige jongen die nog bij zijn ouders thuis woont samen met zijn jongere zusje Mia. Zijn oudste zus Tamsin woont sinds een paar jaar op zichzelf.
Het boek begint met een soort voorwoord, een epiloog met daarin kenmerken van een proloog. Van “Naderhand zouden de mensen die van Johnny Hopkins hielden ieder op hun eigen manier beschrijven hoe de gebeurtenis hun wereld had veranderd” tot “De dag dat hij was vertrokken en dat zij op de stoep had staan zwaaien tot hij uit het zicht was verdwenen.”

De verdwijning van een kind werkt verwoestend op de naaste familie, de vrienden- en kennissenkring, de buurt. Dat weet Gerrard uitstekend te verwoorden. Ze pelt moeder Isabel, vader Felix en dochter Mia laag voor laag af en schetst respectievelijk de waanzinnige eenzaamheid, de kilometers diepe krater van verdriet en machteloosheid, de sluipende, groeiende angst zich te binden aan een ander.
Hun wereld staat maanden, jaren stil maar de rest van de wereld gaat verder. Gerrard beschrijft hoe ieder de draad weer probeert op te pakken. Meestal zijn dat mislukte pogingen die er voor de buitenwereld aardig uitzien maar van binnen blijven de personen gehandicapt, is het zwart en bestaan nog altijd de kraters.

Nicci Gerrard1Ik heb vroeger – in de vorige eeuw –  veel boeken van Nicci French gelezen, lekker makkelijk. Aanvankelijk hadden ze een gouden schrijfformule die me op een gegeven moment begon te vervelen. Het werd allemaal wel erg voorspelbaar. Het schrijversduo is later solo verdergegaan maar kon me niet meer echt bekoren. Dit boek echter vind ik goed. Het leest gemakkelijk, de stijl is verzorgd en het taalgebruik is boeiend en verrassend rijk. Als ik u was, zou ik het lezen. Niet vergeten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De gedaanteverwisseling

Kafka, Franz – De gedaanteverwisseling

Wat een boek! Een eenvoudig helder verhaal dat ik aanvankelijk glimlachend begon te lezen gezien de absurditeit van het gegeven: hoofdpersoon Gregor Samsa ontdekt dat hij na een nachtje slapen is veranderd in een levensgrote kakkerlak.

Minutieus beschrijft Kafka Gregors verwondering, zijn soms hilarische pogingen zich te voegen naar  zijn nieuwe fysieke toestand en de angst die hem bekruipt bij het zien van de klok waarvan de wijzers onverbiddelijk vooruitschuiven naar het moment waarop de procuratiehouder van zijn werk voor de deur staat, een verklaring eisend voor zijn ongehoorde verzuim.

Gregor voelt zijn grote verantwoordelijkheid. Hij verdient als handelsreiziger de kost voor het hele gezin, vader, moeder, zijn zus en zichzelf. Hij kan niet verzaken en zich ziek melden is verdacht. In vijf jaar heeft hij zich nog nooit ziek gemeld. Vader, moeder, zus en procuratiehouder staan voor zijn gebarricadeerde deur en herkennen zijn veranderd stemgeluid nauwelijks meer. Uiteindelijk weet Gregor met zijn mond de sleutel van de deur open te draaien. Bij het zien van de grote, vieze kakkerlak die Gregor is, vlucht de procuratiehouder, drijft de vader Gregor terug zijn kamer in en reageert de moeder als waanzinnig. Gaandeweg het verhaal vraagt Gregor zich af waaraan hij deze afschuwelijke gedaantewisseling te wijten heeft. Aan zijn niet erg florissante relatie met zijn vader? Of is hij toch niet zo’n goede  werknemer?

Het verhaal is van een gruwelijke beklemming. Het geeft zonder terughoudendheid de sfeer weer van een overgeperfectioneerde samenleving waarin de mens zich machteloos voelt. Leven hierin is beangstigend en bedreigend. Je kijkt naar een persoon van wie elke betekenis, elke waarde en waardering langzaam maar zeker verdwijnen in een onmenselijk iets, een insect. Gregor kan niets meer en verliest daarom op alle fronten, zelfs binnen zijn familie, alle respect en goodwill, al zijn menselijke eigenschappen. Gregor kan niet meer handelen, wat zijn ontmenselijking tot gevolg heeft.  De gedaanteverwisseling is tijdens het leven van de Duits-Tsjechische Joodse jurist Kafka uitgebracht in 1915 en behoorde daar tot de verboden literatuur.

Franz Kafka

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Weefwereld

Barker, Clive – Weefwereld

Weefwereld is een apart boek, het balanceert op de grens tussen literatuur, fantasie en horror, kortom voor mij een fenomeen. Het verhaal gaat over een compleet volk, dat probeert te overleven en is een verkenning van het magische, het monsterachtige, van strijd, maar ook liefde en hoop. 

Het boek start met een tapijt waarin een complete, wonderlijke wereld is geweven. Als die wereld opnieuw tot leven komt, worden er ook donkere  krachten tot leven gewekt waarvoor het volk, dat ouder is dan de mensheid, zich had willen verbergen. Om de laatste resten magie, waarvan de mensheid nog kennis heeft, te beschermen, breekt een harde wrede strijd uit.

Met het sterven van Mimi, de laatste menselijke tapijtbewaarder, komt alles in een onverwachte versnelling. Een aantal prachtige karakters doen er alles voor om het tapijt te beschermen of te bezitten: Suzanna Parrish, kleindochter van Mimi, die de mysterieuze aantrekkingskracht van de Weefwereld voelt, maar zich nog niet realiseert dat ook zij bijzondere krachten heeft; Calhoun Mooney, kleinzoon van een dichter en tegen wil en dank duivenhouder, die per ongeluk een glimp van de tapijtwereld heeft gezien; Immacolatta, een afschrikwekkende vrouw die met haar beide zusters haar zinnen heeft gezet op de ondergang van haar volk en haar dienaar Shadwell, de verkoper, die de Weefwereld gewoonweg wil verkopen…

“Niets begint ooit. Er is geen eerste moment; geen enkel woord, geen enkele plaats waaruit dit of welk ander verhaal dan ook ontspruit. Er zijn altijd contactpunten met een eerder verhaal en met de verhalen daar weer voor, hoewel de verbanden minder duidelijk worden als de stem van de verteller vervaagt, want iedere eeuw wil het verhaal horen alsof het door hem verzonnen is. Daardoor zullen heidense elementen worden opgeofferd en zal het tragische lachwekkend worden; verheven gelieven zullen sentimenteel worden en demonen veranderen in stukjes mechanisch speelgoed. Niets staat vast. De bal wordt heen en weer gekaatst; feit en fictie, geest en materie worden verweven tot patronen die alleen een fijne structuur gemeen hebben die na verloop van tijd een wereld op zich wordt. Dus zal de keuze van de plaats waar we ons verhaal beginnen arbitrair zijn. Ergens tussen een half vergeten verleden en toekomst waarvan we slechts een glimp kunnen opvangen, in. Hier bijvoorbeeld. Deze tuin, verwaarloosd, sinds de dood van de beschermvrouwe ervan, drie maanden geleden, zodat hij in het verblindend felle licht van een dag laat in augustus net een wildernis lijkt; de vruchten zijn niet geplukt, de rand van overblijvende planten is verleid tot muiterij door een zomer van stortregens en plotseling zinderende, hete dagen.”

Weefwereld is een boek voor liefhebbers, het verhaal heeft alle elementen van een sprookje: er is genoeg magie, een zoektocht, liefdesverhalen, een schurk en zelfs een draak. Zelfs erotiek heeft zijn plaats, hoewel dat in dit genre altijd wat verdraaid en groteske overkomt. De mythe van de Hof van Eden is opgenomen in het verhaal, net als kerken en priesters en een “demon”, die denkt dat hij een engel der wrake is.

Ik heb met plezier het verhaal gelezen, maar het bracht niet wat ik hoopte. Barker doet zijn best, hij maakt prachtige beelden met woorden, kleuren ontvouwen zich en knipperen briljant. De beschrijvingen zijn levendig en fascinerend, het is als het kijken naar een schilderij dat tot leven komt. Eigenlijk is het jammer dat ik er niet wat meer van kan genieten, maar ik geef de hoop niet op. Op een geven moment komt er een fantasieboek, waarbij ik helemaal kan opgaan in het verhaal. Gewoon een kwestie van geduld moet u maar denken…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Fiction, Literatuur, Recensies, SF & Fantasy, SF & Fantasy

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Jonasson, Jonas – De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Allan Karlsson verlaat op zijn verjaardag het bejaardenhuis in Malmköping vlak voordat de festiviteiten losbarsten. Hij heeft er geen zin in. Op zijn pantoffels loopt hij naar het plaatselijk station en wacht op de bus richting Strängnäs. Een jongeman vraagt hem een grote koffer in de gaten te houden, die Allan maar meeneemt als de man niet op tijd terugkomt. Bij station Byringe stapt hij uit. Dan rolt het verhaal verder van de ene absurde, kolderieke situatie in de andere. In de koffer blijkt een grote massa maffiageld te zitten, de reden waarom gedurende het hele boek Allan en zijn opgeduikelde vreemde vrienden achterna worden gezeten. Beurtelings door een almaar falend politiecorps en de bende Never Again. De vriendengroep breidt zich snel uit tot vier personen – Julius met een dubieuze levenswandel, kroketbakker snackbareigenaar Benny, de tierende, vloekende Schoonheid, ene Gannef, een olifant en een hond.

Het verhaal wordt consequent afgewisseld met hoofdstukken uit het verleden van de 100-jarige Allan die even idiote situaties bevatten als het “eigentijdse” verhaal, dat start op maandag 2 mei 2005 en eindigt op donderdag 16 juni.

Het is onvoorstelbaar wat de schrijver bij elkaar heeft verzonnen. Zijn fantasie reikt tot voorbij de horizon en dat is knap. Het boek is winnaar van de Swedish BookSellers Award, krijgt lovende kritieken maar mij kon het niet echt boeien. Ik irriteerde me ten eerste aan de hoofdstukken met een beschrijving van zijn verleden. Het haalt de vaart uit het verhaal. Juist op het moment dat je denkt: hoe gaat dat verder? en snel naar het volgende hoofdstuk wilt, zit je weer in tekst over vroeger. Bovendien voegt die tekst weinig toe. Je kunt verleden en heden gemakkelijk als twee boeken lezen. Uiteindelijk heb ik eerst alleen de hoofdstukken gelezen die het “heden” beschreven. Ten tweede is daar de schrijfstijl. Jonasson schrijft bijna alle dialogen (zowat 99%!) in de indirecte rede. “Tijdens de reis vroeg de jongen de chauffeur waar de oude kofferdief naartoe was gegaan. De chauffeur vertelde dat de oude man was uitgestapt bij een halte met de naam station Byringe en dat het puur toerval was dat hij daar terechtgekomen was. Daarna vertelde hij over….”.  Boring! Als laatste opmerking, maar dat is erg persoonlijk, het is niet mijn humor: niet leuk, te gemaakt, flauw. Geen aanrader dus.

Op de achterflap staat dat het boek binnenkort wordt verfilmd. Dat wordt beloofd sinds 2009. Mocht dat bewaarheid worden dan ga ik naar de bioscoop, mits een goede regisseur zich over het script heeft gebogen…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Fiction, Literatuur, Recensies