Tag archieven: boeken

by | 24 juni 2013 · 15:28

Stoner

Williams, John – Stoner

William Stoner wordt geboren in 1891 als enig kind van een boerenfamilie. Zijn afkomst is bescheiden en hij is voorbestemd om later de boerderijOmslag Stoner over te nemen waar hij al op werkt. Het loopt anders. Zijn ouders stimuleren hem naar de landbouwhogeschool te gaan aan de universiteit van Colombia. Daar switcht hij na een paar jaar naar Engelse letterkunde. Dan beschrijft het boek de loopbaan van een universitair docent Engels: zijn onderwijs, wat hij leest, schrijft, zijn vriendschappen en zijn liefde voor de geïdealiseerde bankiersdochter Edith waarna verbittering volgt, ook voor zijn dochter Grace. Hij groeit uit tot een goede docent maar is wars van de interne politieke spelletjes. Er volgt een liefdesrelatie met de jonge docente Katherine Driscoll die wordt gekenmerkt door passie en diepe sensualiteit. Een lichtpunt in de duisternis van zijn huwelijk, dat wordt gekenmerkt door seksuele onverenigbaarheid. De relatie wordt verbroken om een schandaal op de universiteit te voorkomen. Stoner sterft in de anonimiteit, stil en alleen.

Na het lezen van de eerste pakweg zestig pagina’s vroeg ik me teleurgesteld af: “En dit boek zou mijn hele leven na lezing moeten veranderen?” wat alle recensies in volle overtuiging beweerden. Na 318 bladzijden was ik overtuigd. Niet van de verandering in mijn leven maar wel van de schoonheid van het boek: de onbeduidendheid, de saaiheid die in het begin van de pagina’s afdruipt, wordt als het ware omhooggetild. De schrijver maakt het tot een statement van de hoofdpersoon door alles wat Stoner bezighoudt en wat hem overkomt ongelooflijk helder te beschrijven en door rotsvast achter hem te staan. Dit boek gaat over de liefde in al zijn verschijningsvormen en alle krachten die daar tegen ingaan. Volgens de schrijver is Stoner een échte held en had geen triest maar een bijzonder goed leven: hij hield van zijn vak, dat hem een identiteit gaf en hem maakte tot wat hij was.

John WilliamsEen onwaarschijnlijk schitterende roman. Wat bleef hangen? Liefde staat centraal in alles wat een mens doet. Als ik u was, zou ik beginnen met houden van uzelf, neerzijgen op de bank en dit boek lezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,

by | 18 juni 2013 · 17:48

Meisje met de negen pruiken

Stap, Sophie van der – Meisje met de negen pruiken

Een eerlijk, oprecht recht-op-en-neerboek. Niet geromantiseerd maar puur. Zo schrijft Sophie van der Stap. Het is niets meer en niets minder, hetOmslag Meisje met de negen pruiken is zoals het is.
Allemaal termen om mijn bewondering uit te drukken voor haar schrijfstijl, haar lef om haar lichaam en geest bloot te geven, haar naakte waarheid. Alles en iedereen is echt: de dokters, de zusters, haar familie, vrienden en vriendinnen, haar pruiken, de kroegen en het ziekenhuis en haar “lange vriend”, de slang met de chemo die de kankercellen moet doden.

Het verslag start op 17 februari 2005 en eindigt op 23 juni 2006 met een epiloog in februari 2008.
Ik vind het boeiend om te lezen maar ook confronterend. Stel dat zoiets mij overkomt. Door haar verhaal komt de kanker dichterbij dan ooit en vallen passages de lezer rauw op zijn dak. Er valt echter ook veel te schateren. “Ik wou dat er een dokter was met meer gevoel voor tumor.” En de hilarische verklaring over de oorzaak van haar plotselinge bewusteloosheid in juni 2006.
Ook kritische noten schuwt de schrijfster niet: bloedmonsters die kwijtraken, infuusnaalden die 3x misgestoken worden door een anesthesist, dossiers die zoekraken, beslissingen die van toeval afhangen, dokters die allemaal iets anders beweren.

Misschien is het meest opvallende het allesoverheersende gevoel van behoefte aan geborgenheid, weg kunnen kruipen in een paar armen, troostende woorden, aaien, zachte kusjes, strelende handen.
De negen pruiken staan voor haar stemmingen, haar 9 subpersoonlijkheden, die haar helpen de kanker te overwinnen.  Gevoelens van wanhoop, onzekerheid, angst voor de dood, verliefdheid, liefde, euforie, berusting gaan als een achtbaan door haar heen.
Sophie van der StapMeisje met de negen pruiken is een monument voor iedereen die vecht, soms gedurende hun hele leven, tegen de dood, die kanker heet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , ,

by | · 16:56

Het weerzien

Gerrard, Nicci – Het weerzien

Een boek over dood en liefde maar ook over vriendschap, samen, zorgen voor, overgave, optimisme, weerloosheid. Kortom, een boek met gevoelOmslag Het weerzien1 echter op zijn Nicci Gerrards dus nergens zo overdreven dat je een adempauze nodig hebt en even uit het boek wilt verdwijnen. Integendeel.

Marnie Still krijgt in Londen een telefoontje van haar jeugdvriend Oliver die zegt dat ze naar hun gezamenlijke vriend Ralph in zijn buitenhuis moet komen omdat hij op sterven ligt en “haar wil zien”. Oliver heeft een vlucht voor haar geboekt vanaf Stansted naar Schotland. Na wat geregel vertrekt ze halsoverkop naar het vliegveld en vanaf dat moment neemt haar leven een andere wending.
Ralph is er heel slecht aan toe en Marnie vraagt zich hardop af wat ze kan doen, hoe ze kan helpen. “Vertel me over ons. Vroeger. Herinneringen. Ik kan niet tegen stilte. Vertellen.” En Marnie vertelt, een heel boek lang. Wat is er precies gebeurd waardoor Marnie, Oliver en Ralph uit elkaar dreven? Haar herinneringen komen in alle hevigheid boven.

Haar verhaal is geschreven in de derde persoon en wordt regelmatig afgewisseld met de overigens minimale maar zeer intense gebeurtenissen uit het heden: de verpleegster die dagelijks Ralph komt verzorgen, de gesprekken tussen Oliver en Marnie en hun korte wandelingen, het houthakken, koken voor hun drieën, eten. Ralph is te zwak om te praten en zijn reacties op de verhalen van Marnie worden cursief weergegeven. Een mooie, ingenieuze vondst mede waardoor het verhaal levendig en boeiend blijft.
Gerrard blijft een meester in het beschrijven van karakters en de ontwikkeling ervan. Soepel worden precaire, ongemakkelijke situaties, gevoelens en uitingen daarvan verwoord. De jeugdige overmoed enerzijds en onzekerheid anderzijds zullen u doen glimlachen. De sterke band tussen de jongeren zult u herkennen evenals de zoektocht van ieder met vallen en opstaan naar volwassenheid. De tederheid van Marnie en Oliver voor Ralph, de broosheid van lichaam en geest die onvermijdelijk opgaan in de dood.
nicci gerrard2Met recht een psychologische, literaire roman. Een om er in op te gaan…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,

by | 30 april 2013 · 15:55

De stenen kist

Eriksson, Kjell – De stenen kist

Wat op het eerste gezicht een Zweeds gezinsdrama lijkt, ontpopt zich als een moordzaak met internationale De stenen kist Kjell Erkssonvertakkingen. Josefin Cederén en haar dochtertje Emily vinden de dood op een landweggetje. Echtgenoot Sven-Erik Cederén, eigenaar van het medisch onderzoeksinstituut MedForsk, wordt ervan verdacht hen opzettelijk te hebben aangereden. Als hij enkele dagen later dood wordt gevonden, denkt de politie dat hij zich van het leven heeft beroofd. Een overval op een tv-station verandert de zaak. Activisten dwingen een nieuwslezeres een brief voor te lezen, waarin ze van MedForsk eisen onmiddellijk te stoppen met illegale dierproeven. Voor rechercheur Ann Lindell hét signaal om het onderzoek naar de dood van de Cederéns te heropenen.

Kjell Eriksson vindt Ann Lindell een heel gewone Zweedse vrouw. Ze haat onrechtvaardigheid en dus ging ze werken  bij de politie. Ann – zo’n 35 jaar – mag haar leidinggevende wel en heeft privé problemen zoals de meeste mensen. Eriksson: “Dus nogal normaal”.
Hij vindt zichzelf geen ‘bewuste’ schrijver: “Ik begin en kom dan ergens uit,” dus zijn uitgever heeft het daar wel eens moeilijk mee. Eriksson bewondert de  schrijvers Sven Delblanc, Kerstin Ekman en Torgny Lindgren. Zij vertegenwoordigen voor hem een realistische verteltraditie. Vanuit zijn achtergrond als tuinier heeft de schrijver een bijzondere interesse voor landschap en natuur. De natuur is zijn grote inspiratiebron. Vooral de rust en de stilte geven hem kracht. Misschien is het voor hem zelfs wel de essentie van het bestaan… Bron: interviews bij Schwedenkrimi.

De term literaire thriller is aardig gemeengoed vandaag de dag. Ik denk dat “De stenen kist” een boek is dat echt voldoet aan de criteria hiervoor. Het heeft een boeiende verhaallijn en om tot het plot te komen, leren we de verschillende karakters door en door kennen, vooral die van hoofdpersoon Ann Lindell. Voor de hardcore krimi-lezers weidt het boek misschien te veel uit, vooral de problemen en de zorgen van Ann beslaan de nodige pagina’s. Het plot is echter consequent en goed te volgen. Kortom, het verhaal heeft een goede afronding. Het thema  milieuterrorisme is zeer actueel en het geweld wordt terughoudend gebracht. Juist omdat Kjell Eriksson met ons allerlei zijpaden bewandelt, krijgt het verhaal bovendien reliëf en diepgang.

Kjell Eiksson

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , , , ,

by | 28 april 2013 · 13:41

Gifdochters

Kerkhoven, Els – Gifdochters

Rosalie woont alleen in een appartementencomplex. Ze heeft vriendinnen, een ex en zit op een fotoclub.Omslag Gifdochters Haar moeder woont in Frankrijk en Rosalie is opgegroeid en opgevoed, samen met haar achterneef Felix, bij haar oma. Vrijdag 17 april begint voor Rosalie heel gewoon, ze is juffrouw in het basisonderwijs en helpt een leerlingetje, corrigeert werk in het lokaal, geeft de plantjes water. Als ze thuiskomt, blijkt de zus van haar oma, Hélène, te zijn overleden.
Vanaf dat moment komt het verhaal in een stroomversnelling, blijkt niemand meer wie hij aanvankelijk was en staat haar leven op zijn kop. Ze ontdekt dat in haar familie moordenaars zitten die allemaal een onbedwingbare behoefte hebben te moorden. Het zijn allemaal vrouwen. Rosalie vraagt zich af of ook zij behept is met dat gen.

Els Kerkhoven weet als geen ander de lezer steeds op het verkeerde been te zetten. Het boek start met een proloog waarin, samen met het eerste hoofdstuk, alle ingrediënten zitten voor een spannend verhaal. Knap gedaan! Het verhaal heeft vaart en is over het algemeen geschreven in een vlotte, toegankelijke stijl. Een enkele keer heb ik mijn wenkbrauwen opgehaald: soms is de Els Kerkhoven 2geloofwaardigheid zoek en de schrijfstijl is niet altijd even boeiend. Voor mij verdient een roman het predicaat literair als het geschreven is in smaakvol woordgebruik dus ik zou het geen literaire roman willen noemen. Echter literair en smaakvol zijn beide subjectieve begrippen… Kerkhoven werd in 2009 winnares van de Libelle Spannende Verhalenwedstrijd. Gifdochters is haar debuut, een prima debuut en zeker, het smaakt naar meer!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , , , ,

by | 13 april 2013 · 17:42

Nooit vergeten

Gerrard, Nicci – Nooit vergeten

Op de omslag staat “roman” maar het leest als een thriller. Van het begin tot het eind is het verhaal doortrokken van een onderhuidse spanning. Omslag Nooit vergetenLang blijft de lezer in het ongewisse omtrent de verdwijning van Johnny Hopkins, een achttienjarige, rustige, prettige jongen die nog bij zijn ouders thuis woont samen met zijn jongere zusje Mia. Zijn oudste zus Tamsin woont sinds een paar jaar op zichzelf.
Het boek begint met een soort voorwoord, een epiloog met daarin kenmerken van een proloog. Van “Naderhand zouden de mensen die van Johnny Hopkins hielden ieder op hun eigen manier beschrijven hoe de gebeurtenis hun wereld had veranderd” tot “De dag dat hij was vertrokken en dat zij op de stoep had staan zwaaien tot hij uit het zicht was verdwenen.”

De verdwijning van een kind werkt verwoestend op de naaste familie, de vrienden- en kennissenkring, de buurt. Dat weet Gerrard uitstekend te verwoorden. Ze pelt moeder Isabel, vader Felix en dochter Mia laag voor laag af en schetst respectievelijk de waanzinnige eenzaamheid, de kilometers diepe krater van verdriet en machteloosheid, de sluipende, groeiende angst zich te binden aan een ander.
Hun wereld staat maanden, jaren stil maar de rest van de wereld gaat verder. Gerrard beschrijft hoe ieder de draad weer probeert op te pakken. Meestal zijn dat mislukte pogingen die er voor de buitenwereld aardig uitzien maar van binnen blijven de personen gehandicapt, is het zwart en bestaan nog altijd de kraters.

Nicci Gerrard1Ik heb vroeger – in de vorige eeuw –  veel boeken van Nicci French gelezen, lekker makkelijk. Aanvankelijk hadden ze een gouden schrijfformule die me op een gegeven moment begon te vervelen. Het werd allemaal wel erg voorspelbaar. Het schrijversduo is later solo verdergegaan maar kon me niet meer echt bekoren. Dit boek echter vind ik goed. Het leest gemakkelijk, de stijl is verzorgd en het taalgebruik is boeiend en verrassend rijk. Als ik u was, zou ik het lezen. Niet vergeten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,