Boekrecensies

Rosnay, Tatiana de — Kwetsbaar 

Het verhaal speelt zich af in Frankrijk. Justine, freelance vertaalster, en haar Engelse echtgenoot architect Andrew krijgen het bericht dat hun dertienjarige zoon Malcolm is aangereden en in coma ligt. Een periode van angst en wanhoop breekt aan. Beide ouders verzinken in hun eigen verdriet, wrok en onbegrip voor elkaar. Waar Andrew de uitkomst van het politieonderzoek nog wil afwachten, probeert Justine zelf de toedracht van het ongeluk te achterhalen. Ze reist met haar wijze schoonmoeder Arabella en dochtertje Georgia af naar Biarritz, een schokkende waarheid tegemoet.

De thema’s die De Rosnay in haar boek heeft verwerkt zijn ouderliefde, en dan met name moederliefde, de leugen en kwetsbaarheid. Een korte toelichting hierop:
Het is het ergste wat je kan overkomen: je kind in coma na een ongeluk. De relatie tussen de ouders komt op scherp te staan doordat de twee personen op hun eigen manier en volkomen tegengesteld aan elkaar omgaan met hun emoties. Het verhaal ontrolt zich vanuit haar perspectief. De liefde voor haar zoon laat zich lezen in alles wat ze doet of nalaat. Elke handeling, elke gedachte is van hem doortrokken, van de mogelijke scenario’s die rondtollen in haar brein.
De leugen is de oorzaak van het ongeluk. De leugen die twee mensen al jaren angstvallig verbergen en hen rücksichtslos doet besluiten hun gedrag op het moment van het ongeluk te ontkennen, er is niets ernstigs gebeurd.
Hoe kwetsbaar is je leven. In een split second staat het op zijn kop, is het voorbij of onafwendbaar veranderd. De titel vind ik goed gekozen. Door het hele boek heen in alle personen, situaties en interacties dringt de kwetsbaarheid zich op. Het dwingt je als lezer hierbij stil te staan. 

De Rosnay (1961) brak door met  ‘Haar naam was Sarah’ en ook in de roman ‘Kwetsbaar’ schetst zij een aansprekend familiedrama. Ik vind het boek goed geschreven. De stijl is aangepast aan de situaties en het gevoelsleven. Korte, nerveuze openingszinnen benadrukken de ontreddering van Justine. De zinnen worden langer, het woordgebruik prozaïscher bij de flashbacks, haar eigen jeugdherinneringen en die aan haar zoon. Een boek met een boodschap. Lezen? Lezen.