Tag archieven: roman

De Marialegende

Hassinger, Amy – De Marialegende

Het verhaal van ‘De Marialegende’ begint in 1877, als de dan negenjarige Maria Dernauld, op de feestdag van Maria Magdalena, de vijfentwintigjarige Berenger Sauniere ontmoet.

Acht jaar later, wanneer de familie Dernauld na een brand in hun hoedenatelier helemaal berooid aankomt in Rennes-le-Chateau, een klein dorp aan de voet van de Pyreneeën, worden ze niet erg vriendelijk verwelkomd door de bevolking. Ze zijn vreemd en stedelijk. Dat verandert sterk wanneer Berenger wordt aangesteld als priester van Rennes-le-Chateau. Maria is de ontmoeting met Berenger nooit vergeten en de twee ontwikkelen een bijzondere vriendschap. Omdat hun vriendschap door het priesterschap van Berenger niet kan en mag uitgroeien tot de grote liefde waarvan Maria droomt, ontwikkelt Maria zich tot zijn hulp, huishoudster en secretaris. Dan ontdekt Berenger een geheime koninklijke grafkamer onder de kerk, iets waarvan Maria al gelezen heeft in de oude boeken bij haar vriendin madame Laporte, die in het vervallen kasteel van het dorp woont. Berenger weigert in eerste instantie de geheimen die hij heeft ontdekt met Maria te delen. Maar langzaam maar zeker ontwikkelt de complexe verhouding die ze samen hebben zich tot een liefdesrelatie, met alle consequenties van dien voor beiden.

‘De Marialegende’ is een onderhoudende verhaal. Amy Hassinger baseert haar verhaal op de historische legende van Maria Magdalena, de vrouw van Jezus. Tussen het levensverhaal van Maria, dat speelt aan het einde van de 18de eeuw, situeert Hassinger hoofdstukken die spelen in de tijd van Jezus, waarin we Maria Magdalena leren kennen. Daardoor leest het boek gemakkelijk en je wordt steeds nieuwsgieriger wanneer je de onderliggende link in de gaten krijgt. ‘De Marialegende’ is geen pageturner, wel een zeer leesbare en knap geschreven roman.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Amethist

Delaney, Frank – Amethist

Terwijl architect Nicolaas Newman in het buitenland is wordt zijn vriendin Madeleine op vreselijke wijze vermoord. Totaal ontredderd keert hij terug naar Londen om te ontdekken dat hij voor de politie de meest voor de hand liggende verdachte is. Twee jaar later, nog steeds niet de oude, ontmoet hij in Zug, Zwitserland, een excentriek echtpaar dat hem foto’s toont van hun huis. Op een van de foto’s ziet hij een klein beeldje van amethist, het enige object dat werd gestolen bij de moord op Madeleine.

Vanaf dat moment wordt Nicolaas’ leven bedreigd. In zijn shampoofles blijkt een bijtend zuur te zitten, zijn bankrekening wordt leeggehaald, iemand overgiet hem met kerosine en steekt hem in brand. Terwijl hij nog op de intensive care ligt, bezoekt Lucas Waterman hem, de mentor van Madeleine. In de vorm van oude documenten leest Nicolaas van een verzwegen experiment van de nazi’s, waarvan Madeleine een van de slachtoffers was…

‘Amethist’ wordt op de omslag als thriller aangeprezen, maar dat dekt de lading, naar mijn mening, slechts een heel klein deel. Jazeker, het is een spannend verhaal, waarbij een aantal plotwisselingen ons als lezers op het verkeerde been kunnen zetten, maar het bijzondere van de roman is dat het om een echt gebeurd nazi-experiment gaat. Delaney ziet kans om het hele, mensonterende project in zijn verhaal – dat in de jaren negentig speelt – te vertellen. Dat alles doet hij in een kalme, serieuze verteltrant, waardoor de spanning gaandeweg het verhaal knap wordt opgebouwd.

‘Schloss Martha’, waar het geheime ‘Familie Anstalt’ plaatsvond, is door de geallieerde troepen volledig vernietigd. Alleen twee uitkijktorens zijn van het complex bewaard gebleven en natuurlijk is daar het werk van Frank Delaney: ‘Amethist’; een spannende thriller over een mensonterend experiment. Een boek dat je lang zal bijblijven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Non-fiction, Recensies, Thrillers

De koele minnaar

Claus, Hugo – De koele minnaar

Wanneer Eduard nogal onverwachts afscheid neemt van zijn Belgische vriendin Carla, de vrouw van een zeer gegoede industrieel, neemt hij een kamer in het kleine Italiaanse dorpje Perenna. Daar geniet hij met het laatste gekregen geld van de rust en “de schoonheid van de roze en okeren daken van het dorp aan de zandkorst van de branding”. Dan ontmoet hij de cast van een lokaal op te nemen film en vooral de prachtige, geheimzinnige actrice Jia Venturi. Tussen Eduard en Jia ontbrandt een heftige romance, waarna Jia besluit om bij Eduard in te trekken zolang ze in Perenna blijven voor de opnames. Dat Eduard al vrij snel op zwart zaad zit hindert eerst geen van beide, maar al snel beginnen de steeds toenemende geldproblemen behoorlijk op te spelen, met alle consequenties voor hun relatie van dien…

Hugo Claus neemt ons in ‘De koele minnaar’ op sleeptouw in een relatie die vanaf het begin gedoemd is te mislukken. Zowel Eduard als Jia hebben te veel problemen uit het verleden  mee te torsen om zich werkelijk te kunnen geven. Daarbij staat Jia, als actrice, voortdurend onder druk van haar collega’s, manager en regisseur om mee te doen in de groepsdynamiek van de filmwereld, iets waaraan Eduard geen boodschap heeft. Langzaam zien we het koppel ten onder gaan aan elkaar. Uiteindelijk besluit Eduard terug te gaan naar België…

‘De koele minnaar’ van Hugo Claus, geen boek voor bij het zwembad. Wel een fraai voorbeeld van het Nederlands literaire kunnen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Zomervacht

Robben, Jaap – Zomervacht

De 13-jarige Brian en vader Maurice wonen in een kleine, bouwvallige caravan op een afgelegen terrein. Brians verstandelijk en lichamelijk beperkte broer Lucien van 16 is jaren geleden opgenomen in een instelling. De jongen kan niet praten, niet lopen, begrijpt nauwelijks iets en moet overal mee geholpen worden. Brian: ”Hij woont in een bed” en krijgt soms wat aandacht van de verstandelijk beperkte Selma voor wie Brian ontluikende seksuele gevoelens heeft. Vanwege een renovatie moeten de bewoners elders worden ondergebracht. De gescheiden moeder van Brian kan Lucien niet opvangen omdat ze met haar nieuwe vlam op huwelijksreis is. Vader Maurice hoort dat hij geld krijgt als hij zoon Lucien een tijd opvangt dus de keuze is snel gemaakt. Brian zorgt voor Lucien, pa ‘werkt’ en is altijd weg. Op het terrein huizen nog een aantal vage figuren die niets van pa Maurice moeten hebben en regelmatig is er bonje. Brian is druk met Lucien: hij wast hem, kleedt hem, geeft hem eten en medicijnen, gaat met hem naar buiten. Lucien is tot steeds meer in staat door de niet-aflatende aandacht van zijn broertje (wat impliciet een grove aanklacht is tegen de ondermaatse zorginstelling). De zachtaardige Emile, die ook een tijdje op het terrein woont, helpt Brian vaak met Lucien tot grote woede van Maurice. Dan explodeert de situatie tussen de bewoners, met grote gevolgen.

Een verhaal dat nog lang onder je huid na-ijlt. Net zo’n pareltje als zijn vorige boek Birk. Robben heeft een aparte schrijfstijl. In korte, krachtige soms scherpe bewoordingen duidt hij sferen en situaties zodanig dat je ze voor je ziet. Je bent er bij, ziet Lucien strompelend naar het water lopen, beleeft Brians toewijding voor Lucien in de onmogelijke, bizarre situatie die pa heeft geschapen. De groeiende intimiteit tussen de twee broers steekt schril af tegen de toenemende haat van de andere bewoners richting pa met zijn asociale gedrag en grote bek. Brian heeft een goed inborst maar pa doet er alles aan om hem negatief te beïnvloeden en net zo te worden als hij. Het boek gaat over hoe een 13-jarige knul zich kan handhaven tussen gajes, over een strijd voor behoud en ontwikkeling van eigen waarden en de daadkracht en soepelheid van de jeugd. Brian die als een vacht is voor Lucien. Zonder hem zou Lucien het niet hebben gered en letterlijk en figuurlijk veel meer blutsen en verwondingen hebben opgelopen. Het gaat over de desinteresse van ouders voor hun kinderen; waarom hebben zij kinderen? En soms stuit je opeens op de tranen van Maurice voor zijn hond die sterft. Ook aso’s hebben zachte kanten en hun eigen waarheid. Het boek is geschreven vanuit het perspectief van Brian en beslaat twee maanden.
Citaat uit Trouw over Robben: ”Als hij de komende generatie niet aan het lezen krijgt, lukt niemand dat”.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Dansen in het donker

Appel, René – Dansen in het donker

Inge, getrouwd met Andreas, heeft al een jaar een relatie met Erik en biecht haar man dat op een avond op als hun twee puberzonen liggen te slapen. Andreas reageert vertwijfeld ”Ik ga weg” en gaat de deur uit. Eigenlijk vindt Inge dat maar kinderachtig: “Zo los je het probleem niet op. Hij had toch wel íéts kunnen merken.” ’s Nachts staat de politie voor de deur met de mededeling dat Andreas met zijn auto de Amstel in is gereden en verdronken. Inge maakt haar kinderen Olaf en Finn wakker en vertelt hen dat Andreas dood is. Dan volgt voor het gebroken gezin een moeilijke tijd. Olaf wil weten wat er precies is gebeurd, waar, wanneer en waarom zijn vader is verongelukt en is het wel een ongeluk? Zijn oudere broer trekt zich hoe langer hoe meer terug, is met andere zaken bezig, overweegt moslim te worden wat binnen het gezin spanningen oplevert. Inge is door de dood van Andreas in shock en mijdt Erik, die er almaar voor haar wil zijn en, eindelijk, verder met haar een nieuw leven wil opbouwen. Olaf komt achter de waarheid en brengt zichzelf in een wel heel benarde positie. Finn laat zich steeds meer in met verkeerde vrienden en Inge krijgt voor de tweede keer bezoek van de politie…

Geen detective of thriller deze keer maar een fictieve roman, die neigt naar het psychologische genre maar het niet is. De schrijfstijl is hiervoor wat te afstandelijk, het verhaal heeft te weinig diepgang. Het boek leest overigens gemakkelijk. Het heeft 23 hoofdstukken waarin de hoofdstukken over Olaf en Finn zijn geschreven vanuit het ik-perspectief. Olaf met zijn straattaal, zijn onbegrip voor Finn en zijn gedrevenheid de waarheid te achterhalen. Finn met zijn religieuze gedachten en dilemma’s als zoon van Inge. Daardoor kijk je als lezer mee in hun gedachten. De andere hoofdstukken beschrijven de gebeurtenissen en gedachten van Inge en Erik. Inge kiest voor haar twee zonen, wil de relatie met hen koste wat kost goed houden. Erik past niet meer in het plaatje. De situaties zijn herkenbaar: vreemdgaan, schuldgevoelens, pubergedragingen van de twee zoons, die bij beiden leiden tot tragiek van het ergste soort.
De titel ‘Dansen in het donker’ kan ik niet plaatsen of het moet slaan het op de macabere dans die Inge wanhopig uitvoert in de donkere krochten van haar geweten.
Een boek dat na lezing van de lovende commentaren op de achterflap wat tegenvalt. Stap daar overheen en je leest een prima onderhoudend en actueel boek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De reiziger

Boschwitz, Ulrich Alexander – De reiziger

Silbermann is gelukkig getrouwd met Elfriede, heeft een volwassen zoon en is een geslaagde Joodse handelsman in Berlijn. Hij bevordert zijn medewerker en vriend Becker tot compagnon maar dat pakt niet goed uit. Becker gooit geld van de zaak over de balk, gokt en drinkt en verandert van een rustige toegewijde medewerker in een luidruchtige leugenaar die heult met twee Sturmführers. In die tijd – 1938 – steekt het antisemitisme fors de kop op en van de ene op de andere dag worden met name Joodse mannen opgepakt en vastgezet. Elfriede vraagt Otto Silbermann niet thuis te komen: het huis is een slagveld en zij is vertrokken naar haar broer. Otto, die hevig verwikkeld is in een financiële strijd met Becker, is zijn compagnon achterna gereisd. Na een ruzie delen zij het bedrijfskapitaal en ieder gaat zijnsweegs. Maar waar moet Silbermann heen? Hij stapt de trein in richting Aken, dan weer Hamburg, Dortmund om uit handen te blijven van de progroms, de gewelddadige aanvallen tegen de Joden. In de trein voelt hij zich veilig. Maar hoe langer hoe meer wordt hij heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees en is steeds op zijn hoede. Hij wordt onzekerder, maakt fouten, kan zich soms niet meer beheersen, zijn geld raakt op en hij is de wanhoop nabij…

Van begin tot einde een aangrijpend verhaal. Nauwkeurig beschrijft Boschwitz Silbermanns twijfel, angsten, verbazing over wat er gebeurt, zijn ongeloof en de zorg om zijn familie. De schrijver schetst de gebeurtenissen vanuit het perspectief van de hoofdpersoon. Een deprimerend verhaal. Ondanks het feit dat hij steeds ontsnapt aan de progroms in Duitsland wacht hem een afschuwelijk lot.
Een verhaal over de ontmenselijking waarbij je voor een deel een parallel kunt trekken met Kafa’s De Gedaanteverwisseling. Ontdaan, verdwaald in zijn leven ploetert Silbermann verder en blijft geloven in het goede van de mens.
Ulrich Alexander Boschwitz was 27 toen hij in 1942 samen met 360 andere opvarenden door een Duitse onderzeeër werd getorpedeerd. Zijn manuscript dat hij schreef op 23-jarige leeftijd, heeft Peter Graf geredigeerd en heruitgegeven in 2018.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Uncategorized