Gerrard, Nicci – Nooit vergeten
Op de omslag staat “roman” maar het leest als een thriller. Van het begin tot het eind is het verhaal doortrokken van een onderhuidse spanning. 
Lang blijft de lezer in het ongewisse omtrent de verdwijning van Johnny Hopkins, een achttienjarige, rustige, prettige jongen die nog bij zijn ouders thuis woont samen met zijn jongere zusje Mia. Zijn oudste zus Tamsin woont sinds een paar jaar op zichzelf.
Het boek begint met een soort voorwoord, een epiloog met daarin kenmerken van een proloog. Van “Naderhand zouden de mensen die van Johnny Hopkins hielden ieder op hun eigen manier beschrijven hoe de gebeurtenis hun wereld had veranderd” tot “De dag dat hij was vertrokken en dat zij op de stoep had staan zwaaien tot hij uit het zicht was verdwenen.”
De verdwijning van een kind werkt verwoestend op de naaste familie, de vrienden- en kennissenkring, de buurt. Dat weet Gerrard uitstekend te verwoorden. Ze pelt moeder Isabel, vader Felix en dochter Mia laag voor laag af en schetst respectievelijk de waanzinnige eenzaamheid, de kilometers diepe krater van verdriet en machteloosheid, de sluipende, groeiende angst zich te binden aan een ander.
Hun wereld staat maanden, jaren stil maar de rest van de wereld gaat verder. Gerrard beschrijft hoe ieder de draad weer probeert op te pakken. Meestal zijn dat mislukte pogingen die er voor de buitenwereld aardig uitzien maar van binnen blijven de personen gehandicapt, is het zwart en bestaan nog altijd de kraters.
Ik heb vroeger – in de vorige eeuw – veel boeken van Nicci French gelezen, lekker makkelijk. Aanvankelijk hadden ze een gouden schrijfformule die me op een gegeven moment begon te vervelen. Het werd allemaal wel erg voorspelbaar. Het schrijversduo is later solo verdergegaan maar kon me niet meer echt bekoren. Dit boek echter vind ik goed. Het leest gemakkelijk, de stijl is verzorgd en het taalgebruik is boeiend en verrassend rijk. Als ik u was, zou ik het lezen. Niet vergeten.
