Asimov, Isaac – De Goden zelf
‘De Goden zelf’ is een drieluik opgebouwd rond de zogenoemde elektronenpomp. Dat is een nieuwe energiebron die onuitputtelijk elektriciteit oplevert. Langzaam ontdekken kritische wetenschappers dat de pomp niet alleen maar voordelen heeft. Het is een contact tussen twee parallelle universums waarbij aan beide zijden van de doorgang energie wordt weggepompt. Het probleem is dat niemand precies weet wat het basisprincipe nu werkelijk inhoudt.
In het eerste deel neemt Asimov ons mee naar de nabije toekomst waarin iedereen meer dan enthousiast is over de pompen. Met de gratis energie kan de politiek leuke dingen doen. De toevallige ontdekker Frederick Hallam wordt bijna heilig verklaard. Toch blijkt uit nader onderzoek van kritische collega’s dat dat het ene heelal langzaam bezig is het andere te vernietigen.
In deel twee zijn we in het alternatieve heelal, aan de andere kant van de pomp. Hier schetst Asimov ons een volkomen vreemde samenleving, die werkelijk in niets lijkt op de aarde en haar levensvormen zoals wij die kennen.
In het laatste deel van ‘De Goden zelf’ komen we aan op de maankolonie. Ben Denison, een van de wetenschappers die zich kritisch had uitgelaten over de elektronenpomp, komt aan op de maan. Op aarde is zijn carrière verwoest door zijn kritische kanttekeningen over de pomp en haar ontdekker Hallam. Op de maan echter hoopt hij op een bescheiden laboratorium en rust om low profile wat nader onderzoek te doen. Selene, geboren en getogen op de maan, is bijzonder in Ben geïnteresseerd. Daar heeft ze meerdere redenen voor, die Ben maar langzaam duidelijk worden…
‘De Goden zelf’ is een opmerkelijke Asimov-roman. Ondanks de bekroning met de “Hugo & Nebula-Award”, is het een relatief onbekend boek. Ik snap dat ook wel; hoewel Asimov ons vooral in het tweede deel een compleet ander universum schildert, of misschien wel juist daarom, is het geen gemakkelijk te lezen SF-roman. Daarbij verwijzen de verhalen in de drie delen maar indirect naar elkaar. Het derde deel waarin Ben als aardbewoner en Selene geboren op de maan, elkaar uiteindelijk vinden is het meest leesbare verhaal. Maar de echte ‘die hard’ Asimov-fan zal vooral gaan voor de overdadige (semi) wetenschappelijke onderbouwing die Asimov in deze verhalen geeft.
