Claudel, Philippe – Rivier van vergetelheid
Ik ben een fan van Claudel. Zijn boeken lees ik zo langzaam mogelijk zodat ik optimaal kan genieten van de taal en de laatste pagina geruststellend 
ver weg blijft. Claudel is de ware literaire kunstenaar: hij brengt thema’s als verlangen naar een verloren geliefde, rouwverwerking en herinnering (in dit boek) subliem en zeer invoelend op de lezer over door keuze en rangschikking van zijn woorden. Ritme, klankkleur en beeldspraak is zijn gereedschap. Het boek leest als een gedicht.
Het verhaal is eenvoudig. De hoofdpersoon verliest zijn geliefde Paule en is volledig ontredderd. Hij verlaat de plek waar zij elkaar vonden en samen waren en rijdt net zolang door totdat hij komt in het plaatsje Feil, dat ligt aan de Maas in de Ardennen, waar de omgeving geen associaties meer oproept met zijn overleden vriendin. Hij huurt een kamer bij mevrouw Outsander, schrijft zijn gedachten en gevoelens van zich af en verschanst zich dagelijks in café Het Anker. De dorpsgenoten helpen hem ieder op zijn eigen manier tenslotte over het verlies heen. Gedurende een jaar verblijft hij in Feil waar de rivier de Maas hem rust geeft: “De verkleumde rivier smeedt herinneringen zodat andere beter kunnen verdrinken”. Als de heftige herinneringen en de pijn zijn verworden tot een schaduw ervan keert hij terug naar zijn woonplaats.
De taal is prachtig en heel beeldend. Claudel is een meester in het vinden van aansprekende metaforen. Door de vele beschrijvingen en overpeinzingen zou je kunnen struikelen over het overvloedig gebruik ervan. De gesprekken zijn dan een welkome afwisseling. Bewondering voor de vertaling van Manik Sarkar in 2006.
Een mooie intense roman voor de liefhebber van literatuur.
