Tag archieven: literatuur

Dankbare kinderen huilen niet

Van Roosmalen, Monique – Dankbare kinderen huilen niet

Mieke kan niet goed meekomen op school doordat ze slecht ziet. Haar ouders weten niets beters dan haar op zevenjarige leeftijd naar een internaat voor blinde en Omslag Dankbare kinderen huilen niet-1slechtziende kinderen te sturen. Dit instituut wordt geleid door nonnen, die over het algemeen weinig benul hebben van het omgaan met kinderen, laat staan pedagogisch en psychologisch inzicht hebben. Sommigen van hen bedoelen het goed, anderen doen onverschillig hun werk met als enig streven dat er “rust en orde” in het instituut heerst.
Door de sfeer in het internaat, de conservatief rooms-katholieke omgeving en het gebrek aan liefdevol sociaal contact ontwikkelt Mieke een hoogst beperkt wereldbeeld. Van haar ouders krijgt zij weinig steun. Ze voelt zich steeds ellendiger en denkt dat het haar straf is dat ze zo moet leven.

Het boek is zonder meer aangrijpend. Het geeft een schrijnend beeld van hoe het er op een internaat kon toegaan in de jaren vijftig en zestig. Alleen de titel al geeft de sfeer zo prachtig weer. Het verhaal is consequent vanuit het gezichtspunt van het opgroeiende meisje geschreven. Haar ontwikkeling wordt mooi gevolgd: haar taalgebruik verandert met het ouder worden, evenals haar gedachtegang, die, ondanks het contact met een progressiever geestelijke, steeds depressiever wordt.

Toch is dit niet een ‘zwaar’ boek. Het is met veel vaart en humor geschreven; de blik vanuit kinderogen is verfrissend.

Monique van RoosmalenKortom, een knap boek, dat zeer de moeite waard is!

Recensent: Dick van Zijderveld

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Een vrouw op de vlucht voor een bericht

Grossman, David – Een vrouw op de vlucht voor een bericht

Het verhaal speelt zich af in Israël dat in staat van alarm verkeert. Ora vlucht haar huis uit als haar zoon Ofer zich vrijwillig aanmeldt bij het joodse legioen op de Omslagwestelijke Jordaanoever. Zij vindt dat als zij niet thuis is, het bericht van zijn eventuele dood haar niet kan bereiken en hij zo misschien wordt gered. Ora is niet nogmaals opgewassen tegen het smartelijke, lange wachten dat zij moest ondergaan toen haar oudste zoon Adam in het leger diende. In haar vlucht neemt zij Avram, vader van Ofer, mee op een trektocht door de bergen in Galilea. Een tocht die zij en Ofer eigenlijk eindelijk zouden maken. Tijdens deze tocht komen beiden opnieuw tot elkaar met name door de niet-aflatende wil van Ora Avram te vertellen over haar gezin: zij, haar twee zonen en hun verschillende vaders.

Het boek begint met een ontroerend mooie weergave van de toenaderingen van meisje Ora en jongens Avram en Ilan, 16 jaar en alle drie doodziek in een verlaten hospitaal in Jeruzalem. Ilan, klasgenoot van Avram, is beeldschoon en bijna dood. Avram is klein van gestalte, erg zinnelijk en sensitief. Daarna gaat het verhaal verder in het heden met continu flashbacks.
Ora vertelt haar eigen geschiedenis, die van Ofer, Ilan en Adam terwijl het verleden van Avram zich in zijn gedachten en overpeinzingen afspeelt. Langzaam maar zeker vallen voor de lezer alle puzzelstukjes in elkaar. Groots is de allesoverheersende drang van de moeder Ora om haar gezin in stand te houden, het allesomvattende thema van het boek. Meest belangrijke motieven zijn liefde, lijden, oorlog, ruimdenkendheid, je eigen weg kiezen, ouderschap.
De stijl en structuur vind ik volmaakt. Bijna 700 pagina’s lang word je het verhaal ingetrokken. Hoe? Door de afwisseling van prachtige natuurbeschrijvingen met beschrijvingen van confrontaties tussen mensen, van ontluisterende situaties in de oorlog, van emoties die in het innerlijk van mensen woeden. Je ruikt de aarde, knijpt je ogen samen, gaat op in het geweld.

David Grossman is een van de beroemdste schrijvers van Israël. Dit boek begon hij te schrijven toen zijn oudste zoon bijna afzwaaide en zijn jongere broer, die later om het leven kwam in Zuid-Libanon, in dienst ging. Grossman had de hoop dat het boek hem zou beschermen.
David Grossman-1Een hartverscheurende, openhartige roman die mede door ook een dosis fijnzinnige humor zeer leesbaar en de moeite waard is. Ik raad u aan er wel rustig de tijd voor te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Veertig rozen

Hürlimann, Thomas – Veertig rozen

In een katholiek-Zwitsers stadje wordt op 29 april 1926 Marie Katz geboren in een joodse familie uit een artistiek intellectueel milieu, afkomstig uit Oost-Europa. Zij Omslag 40 rozenkrijgt een degelijke burgerlijke opvoeding en trouwt met de opportunistische politicus van eenvoudige komaf Max Meier. Dit huwelijk betekent voor Marie een ommekeer.
Het verhaal begint met de verjaardag van Marie Katz. Straks zal ze, zoals elk jaar, veertig rozen krijgen van Max, haar man. “Was het niet lief van Max dat hij de werkelijke leeftijd van zijn vrouw in een toverboeket liet verdwijnen? Jong moet ze blijven, elk jaar weer. Veertig moet ze worden, elk jaar weer.”
Marie schikt zich in de rol van echtgenote, ook schikt ze zich in de rol van pianiste, opgelegd door haar vader. Het Franse adagium van haar vroegtijdig overleden moeder – ‘on a du style’ – wordt nu haar motto in een leven van tragische grandeur. Haar eigen wil en identiteit zijn haar onbekend, ze draagt een masker waarachter ze zichzelf en haar leeftijd kan verbergen.

Hürlimann is een meester-stilist. “Zijn zinnen zijn van porselein” schreef een recensent. Mooier kan ik het niet opschrijven dus haal ik ze hier aan. Heel precies en heel broos zijn de woorden, die de schrijver kiest. Een greep: “…begon het stadje zich uit de heiigheid te pellen, en de plezierboot, waar aan de schoorsteen al de sjaal van een rookwolk hing,…”. “…zette een strohoed op, die naar talloze allang uitgegloeide zomers rook.”
Het is een gevoelig verhaal dat gaat over jeugd tegenover ouderdom, het huwelijk en het eeuwige rollenspel dat Marie speelt gedurende haar hele leven. Al deze thema’s voorziet de schrijver van subtiel ironisch commentaar. Ook krijgt de lezer een inkijkje in de Zwitserse antisemitische houding tijdens en na de Tweede Wereldoorlog waarin het gezin zich moet handhaven.

Hürlimann schreef meerdere toneelwerken, en romans als Het tuinhuis, De Grote Kater en Juffrouw Stark.
Thomas HürlimannIk vond het een prachtig, ook beklemmend boek met een tragische afloop. Maar laat u zich niet afschrikken want de schrijfstijl is fenomenaal. Literatuur met een Hoofdletter.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Dit zijn de namen

Wieringa, Tommy – Dit zijn de namen

Het verhaal gaat enerzijds over Pontus Beg, een 53-jarige commissaris van politie in Michailopol,  en anderzijds over een groep mensen die de steppe in vluchten opOmslag DitZijnDeNamen weg naar een ander land. Beiden komen elkaar aan het eind van het verhaal tegen. Beg ontrafelt hun geschiedenis en wordt daardoor geconfronteerd met zijn eigen afkomst. De laatste Jood van de stad, een oude rabbijn, leert hem de waarheid kennen over zichzelf.

De roman gaat over migratie en godsdienst en is een zwaargewicht: knap geconstrueerd, munt uit in zeer verzorgd taalgebruik, rake metaforen en beschrijvingen van harde, afschrikwekkende situaties en ontroerende momenten in een toegankelijke stijl. Wieringa kan het allemaal en gaat niets uit de weg.
De afschuwelijke tocht van de vluchtelingen door de steppe, waaraan geen einde lijkt te komen, neemt ongeveer de helft van het boek in beslag. Door de ontberingen verworden zij tot welhaast dieren, ze vertonen in elk geval dierlijk gedrag. Of is dit gedrag evenzeer typerend voor ons mensen? Hoe zien de duistere kanten van onze binnenwereld eruit? Gaandeweg komen steeds meer parallellen naar boven tussen de wederwaardigheden van de groep verwilderde vluchtelingen en Pontus Begs zoektocht naar zichzelf.

De roman werd bekroond met de Libris Literatuurprijs 2013. En terecht.
Tommy WieringaHet is een boek vol zwaar weer maar daartussendoor fonkelen regelmatig sterren, zo helder als glas.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur

De een zijn dood

Bernlef – De een zijn dood

Bernlef is een pseudoniem voor Hendrik Jan Marsman. Hij Schreef een indrukwekkend oeuvre getuige bijgaande foto: bundels poëzie, biografieën, romans, essays Omslag De eenZijnDooden Vertalingen.

“De een zijn dood” is een gemakkelijk te lezen roman, niet spectaculair spannend, wel onderhoudend. Je fietst er zo doorheen. Wim Terlinde, een ex-rechercheur, en Henk Takema speuren erfgenamen op van overledenen die een erfenis nalaten.
Terlinde gaat op zoek naar Francien Vos, enig nog levend familielid van de overleden uitgever Roderick Vos. Hij stuit op Sofie de Winter, die via Roderick Vos een boek heeft gepubliceerd. Francien blijkt psychotisch en Terlinde eigent zich samen met Sofie het geld van de erfenis toe. Dan ontmoeten echter de twee vrouwen elkaar. De roman eindigt dramatisch en schokkend.

Thema’s als incest, seksueel misbruik en intimidatie en de gevolgen ervan worden in het verhaal beschreven. Slachtoffers zijn voor hun leven lang getekend, worstelen zich door hun bestaan. Het boek is enerzijds filmisch beschreven met veel oog voor details. Anderzijds kan dat ook afleiden van het werkelijke verhaal en wellicht vindt de haastige lezer dat maar niks. Zijn schrijfstijl is zonder opsmuk. Tja, meer valt er niet over te vertellen. Het is niet zijn beste roman maar ik vind het wel een prettig leesbaar boek. Knap dat Bernlef nooit bang was alle soorten stijlen en varianten in genres uit te proberen. Probeert u dit boek ook eens uit.

Bernlef

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur

Versplinterd

Slaugther, Karin – Versplinterd

Abigail Campano heeft in haar jarenlange huwelijk geleerd om geweld en bedrog te accepteren. Maar als ze bij thuiskomst op een insluiper stuit die met een mes in Foto omslagzijn hand over het dode lichaam van haar dochter gebogen staat, maakt zich een ongekende kracht in haar los. Een kracht die de man fataal wordt. Will Trent van het Georgia Bureau of Investigation krijgt de leiding over het onderzoek maar al snel nemen de gebeurtenissen een onverwachte wending en blijkt het om veel meer dan een gezinsdrama te gaan.

De laatste zin op de achterkant van de omslag luidt vervolgens:
“Karin Slaughter laat enkele hoofdrolspelers uit het zeer succesvolle Triptiek terugkeren in een uiterst beklemmend verhaal over gijzeling, misbruik en moord”.
Bij mij drongen andere thema’s zich op zoals een eenzame jeugd, eenzaamheid in een relatie, dyslexie, vader-dochterverhouding. Niet dat daarmee gijzeling, misbruik en moord op de achtergrond verdwijnen maar de bloederigheid en de realistisch beschreven afgrijselijke scènes zijn in mindere mate aanwezig dan in andere boeken van Slaughter. Vind ík geen misdaad. De karakters van de hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt, hebben diepgang waardoor het verhaal meer neigt naar een psychologische literaire thriller. Dat ‘literair’ kunnen we rustig laten staan want schrijven kan Slaughter als de beste.

Het begin is overweldigend, op zijn Slaughters. Je duikt meteen het verhaal in en bent getuige van een paar moorden. Daarna gaat Will Trent (de diender uit Triptiek) op zoek naar de moordenaar van het meisje Kayla en begint een speurtocht naar haar vriendin Emma. Mooi beschreven zijn de terugblikken van Trent zijn jeugd in het kindertehuis waar hij werd gepest en eenzaamheid ervoer mede door zijn hopeloze strijd met lezen en schrijven. Karin Slaughter zet de problematiek van dyslexie, verweven door het hele verhaal, helder en schrijnend neer. Uiteindelijk worden beide zoektochten beloond. Het leven gaat verder maar wel heel anders…

Karin Slaughter1Mijn advies is: lezen dat boek, niet als alleen een ijzingwekkende thriller maar met een fors psychologisch sausje eroverheen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Recensies, Thrillers