Tag archieven: independent

by | 3 januari 2015 · 16:12

Kwartet

Enquist, Anna – Kwartet

Vier mensen vormen in hun vrije tijd een strijkkwartet. Ze zijn met elkaar verbonden door hun werk, kennen elkaar van vroeger of zijn familie van elkaar. Heleen is een nicht van Hugo, is verpleegkundige enomslag kwartet schrijft brieven naar gedetineerden. Carolien is arts en getrouwd met Jochem. Hugo is directeur van het Muziekcentrum in Amsterdam en woont op een boot. Jochem is vioolbouwer en barst regelmatig van ingehouden woede. Al deze mensen zijn op een of andere manier beschadigd in het leven en vinden elkaar, afleiding, troost én zelfs soms verheffing in de muziek. Dan is er nog de oude meneer Reinier van Aalst, een ex-cellist en oud-docent van Carolien. Hij staat zeer wantrouwend – is paranoia kun je rustig zeggen – tegenover iedereen. Het verhaal begint met zijn persoon, rolt dan verder via de mensen van het kwartet en eindigt met zijn persoon. Natuurlijk speelt ook in dit boek de muziek in al zijn facetten een belangrijke rol maar daar lijkt ruw een einde aan te komen door een indringer die tijdens een repetitie in de woonboot het kwartet gijzelt in de nacht “waarin de vriendschap kraakt”.

Enquist plaatst het verhaal in de toekomst in het centrum rond het water vlakbij het gerechtsgebouw en het in onbruik geraakte muziekcentrum. Het boek is een roman met verschillende verhaallijnen. Een daarvan is een thrillercomponent. Daarnaast is er een andere “verhaallijn”: het staat bol van de maatschappijkritische onderwerpen zoals de onderwaardering van de muziek, de zorg die wordt gesaneerd. Gevangenissen waar vanuit ieder van alles kan organiseren: kraken zetten, moorden beramen. Een wildgroei aan praatgroepen. De papieren samenleving die verworden is tot een ingewikkeld bouwwerk waar niemand de weg nog in weet en de macht van de verzekeringsmaatschappijen. De schrijfster heeft nogal wat te zeggen. Nog een verhaallijn: ieder gaat op zijn eigen wijze om met zijn verlies en probeert weer in balans te komen.
Echter vooral torent de liefde voor en de kracht van muziek boven alles uit.

AnnaEnquistHelder en beeldend taalgebruik, goed uitgewerkte karakters. Een knappe opbouw van het verhaal: allerlei hints groeien samen uit naar een groots crescendo dat uiteindelijk eindigt in een zucht…
Prima literatuur, toegankelijk, spannend en zeer lezenswaardig.
Naast kwartetten (als u daarvan houdt) kan ook dit boek u enkele ontspannen uurtjes bezorgen.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , , , , , ,

by | 2 januari 2015 · 16:15

Belofte maakt schuld

Patterson, James – Belofte maakt schuld

Pattersons uitgever kiest hier niet direct de meest heldere titel, waarschijnlijk omdat de roman in het Engels een nog wonderlijkere titel heeft namelijk “Honeymoon”. Nu vergeet de titel maar, er is zelfs geen sprake van een huwelijksreis in deze thriller. Wel zijn er tal van heftige vrijscènes, met als aantrekkelijk middelpunt Nora Sinclair. Nora gebruikt haar prachtige lichaam als een dodelijk verslavingselixer. Haar dagelijks werk is dat van styliste, maar dat brengt haar in contact met de rijke, knappe mannen. Dat is haar werkelijk bron van inkomsten: erfgename zijn. Daarbij wordt ze voortdurend heen en weer geslingerd tussen haar amoureuze veroveringen in Boston, Westchester en Manhattan. Een prima leven, maar wel vol leugens en bedrog. 
Belofte maakt schuld

Nora noemt het warm onderhouden (of is misschien “heet” een betere term) van al die verschillende relaties “man management”, het vereist flexibiliteit en voortdurende aanpassing van haar en haar werkzaamheden. Dit alles maakt het voor ons als lezer moeilijk om te beslissen of we nu van Nora houden of haar verafschuwen. Dat is ook precies het probleem dat James O’Hara heeft, wanneer hij moet onderzoeken of Nora betrokken is bij een aantal zeer verdachte zaken. In zijn rol als Craig Reynolds maakt hij contact met Nora als verzekeringsagent, dit in opdracht van Susan, O’Hara’s baas bij de FBI. Om de zaken nog een beetje ingewikkelder te maken, is de verhaallijn een tikje verwarrend met een subplot over de “Toerist”.

Ik ga hier niet uitleggen hoe de karakters zich ontwikkelen, om meer van de personages te weten te komen zult u echt “Belofte maakt schuld” zelf moeten lezen. Geloof mij, Nora doet alles om geld te verdienen en O’Hara doet alles om haar tegen te houden. Maar Nora speelt een complex spel met hem waardoor hij dreigt te verliezen. De undercover FBI-agent gaat bijna onderuit, wat zijn imago natuurlijk niet verbetert, maar uiteindelijk is het Nora die alles verliest.

In “Belofte maakt schuld” zijn de dingen niet wat ze lijken. Zelfs de titel is misleidend. Het einde van het verhaal is een beetje abrupt en vlak. Toch is het een fraai geschreven thriller, met een aantal onverwachte wendingen.

“Belofte maakt schuld” is de zesde roman die Patterson schreef met een co-auteur, maar de eerste met Howard Roughan.  Omdat er toch vooral veel actie in het verhaal zit, met weinig aandacht voor diepte in de karakters, passen de schrijfstijlen van de beide auteurs goed bij elkaar. Nergens denk ik “dat is van de één en dat is herkenbaar van de ander”. Natuurlijk is er altijd wel een minpuntje. Waarom toch de occasionele en onverklaarbare verschuiving in point-of-view tijdens het verhaal? Dan weer vertelt O’Hara in de eerste persoon, even later wordt hij verhaald in de derde persoon. Wie het weet mag het zeggen. “Belofte maakt schuld” is een goed boek voor op vakantie…

james-patterson-737f67a3

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fiction, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , , ,

by | 29 december 2014 · 22:11

Gebroken licht

Edwards, Kim – Gebroken licht

Na een rit door de sneeuwstorm moet David Henry, een jonge specialist in botbreuken, zelf de bevalling van zijn vrouw Norah begeleiden. Tot ieders verrassing blijkt het een tweeling te zijn. Bij Phoebe het tweede kindje, een meisje, herkent de vader het syndroom van Down. Omdat zijn al jong overleden zusje ook hieraan leed, neemt hij een vergaande beslissing. Hij vertelt Norah, door de verdoving te versuft om iets te merken, dat Phoebe gestorven is. De aanwezige verpleegster geeft hij opdracht om het meisje onmiddellijk naar een inrichting te brengen. 
Gebroken licht

Door de omstandigheden die Caroline Gill daar aantreft, besluit ze het meisje mee naar huis te nemen, om Phoebe als haar eigen kind op te voeden. Ze neemt ontslag en verhuist, onvindbaar voor de David. Wel krijgt hij onregelmatig post, verstuurd vanuit het hele land, waardoor hij op de hoogte blijft van de ontwikkelingen van het meisje. Norah worstelt met het overlijden van haar tweede baby, die ze nooit heeft kunnen zien of vasthouden en vindt daarbij weinig steun van haar man David, die zich in zichzelf terugtrekt met zijn vreselijk geheim…

Terwijl het huwelijk tussen David en Norah langzaam uitblust, groeit Phoebe beschermd door Caroline op. Haar broertje Paul heeft de neiging te ontsporen in drugs en zich bij voortduring af te zetten tegen zijn vader. De beide kinderen groeien gescheiden op, maar ontmoeten elkaar uiteindelijk toch door een speling van het lot. Een verhaal vol onverwachte wendingen over geheimen, verlies en spijt.

Over “Gebroken licht” moet ik eerlijk zijn, het zal niet het eerste (e)book zijn wat ik zou kiezen, maar eenmaal begonnen in het boek is het beslist geen straf het uit te lezen. Kim Edwards beschrijft vaardig de hoofdpersonen en ze zet een goed tijdsbeeld neer van 1964 wanneer het verhaal begint tot ongeveer 1990 waarin lief en leed elkaar afwisselen. Uiteindelijk is de ontknoping toch nog verrassend. Daarom is “Gebroken licht” toch boeiende lectuur voor een grote groep (vrouwelijke?) lezers.

Kim Edwards

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , ,

by | 16 december 2014 · 11:44

Ei

Drijver, Anna – ei

Leyla Hartemink is een bevlogen, hardwerkende, jonge journalist op de politieke redactie van een dagblad in Den Haag. Ze woont in Amsterdam samen met Olaf, heeft een vriendinnengroepje dus alles bijOmslagEi-1 elkaar een vol leven. Ze gaat voor het verwisselen van een voorbehoedsmiddel even naar het ziekenhuis. Daar wordt echter een ‘oneffenheid’ geconstateerd met als gevolg een laparoscopie, die wordt uitgevoerd door gynaecoloog Han Adema. De man heeft 25 jaar een  smetteloze staat van dienst en is eveneens bevlogen en hardwerkend. Beider levens zijn na de ingreep niet meer hetzelfde…

Eerst wordt er een beeld geschetst van een gedreven Leyla met een wat nurks, afstandelijk karakter, die alles in dienst stelt van haar werk en zich niet veel aantrekt van wat anderen vinden. Dan volgt een terugblik over haar familie, die Drijver waarschijnlijk heeft ingevoegd om de lezer een nog beter beeld te geven van het karakter en de reacties van Leyla maar die een averechts effect heeft. Voor het verhaal doet het mijns inziens niet ter zake. Dergelijke beschrijvingen van gebeurtenissen in verleden én heden komen een aantal keren voor. Het werkt verwarrend en schept vraagtekens. Het komt de eigenlijke verhaallijn niet ten goede.
Uiteindelijk is het een aangrijpend verhaal over hoe ontstellend wreed een leven een geheel andere wending kan nemen. De schrijfster weet knap de spanning op te bouwen rond de operatie. Je vraagt je in toenemende mate af wat daar precies is gebeurd. Drijver is sterk in het beschrijven van de ontreddering en het verdriet van beide  hoofdpersonen Leyla en gynaecoloog Han. Indringend en boeiend zijn de confrontaties tussen hen. Ik vind de twee verwijzingen in het begin van de delen I en II naar de titel “ei” goed gevonden. Het boek is ingedeeld in drie delen: de ingreep, de confrontatie tussen Leyla en Han en de verwerking, die voor beiden totaal anders uitpakt.

Anna Drijver is een goede actrice en kan ook een boek schrijven. Haar eerste boek “Je blijft” werd lovend ontvangen.
Ik vind “ei” zeker een lezenswaardig boek, geschreven in een no-nonsensestijl.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , ,

by | 1 december 2014 · 13:22

Achterhaald verleden

van Zijderveld, Dick – Achterhaald verleden

Sebastiaan werkt drie dagen als juridisch adviseur, een wat saaie baan. Daarnaast knapt hij antieke meubels op en dat is een hobby waar hij veelOmslag Achterhaald verleden plezier in heeft. Als hij een brief vindt, verborgen in een oude chesterfield, neemt zijn gezapige leventje een totaal andere wending. Sebastiaan ontmoet klasgenote Brechtje, zijn vroegere liefde, die in de problemen zit die ook hem raken. Hij wordt geconfronteerd met zijn eigen verleden, het verleden van zijn vriend Bert en met ervaringen die de realiteit moeilijk verdragen. Bedreiging, insinuaties, angst gaan zijn leven beheersen.

Het is een goed verhaal van 138 bladzijden, de sferen zijn knap weergegeven. Het wat eentonige leven in het begin wordt steeds afwisselender, zelfs spannend. Langzaam maar zeker krijg je steeds meer informatie van van Zijderveld over wat er nou eigenlijk speelt en wil je weten hoe het afloopt. Je voelt als lezer de verwarring van Sebastiaan in de magisch realistische situaties waardoor hij in het verleden belandt. Je verplaatst je gemakkelijk in de gevoelens van de ik-figuur die beschrijft wat hij meemaakt.
Thema’s die onder het verhaal liggen zijn: toeval – is het toeval dat de dingen lopen zoals ze lopen? En: lotsbestemming – kunnen mensen voor elkaar bestemd zijn? Het verhaal is een aangename mengeling van fictie, magisch realisme, romantiek en spanning met hier en daar een grappige noot. Het karakter van hoofdpersoon Sebastiaan is goed uitgewerkt, de stijl verzorgd en helder: de lezer ziet Sebastiaan fietsen, ziet hem werken in de werkplaats.

Dick van ZijderveldEen boek dat gemakkelijk leest, redelijk uniek door de soms magisch realistische omstandigheden. U kunt dit debuut gerust eens proberen, wie weet waar ú belandt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,

by | 18 november 2014 · 09:37

Dankbare kinderen huilen niet

Van Roosmalen, Monique – Dankbare kinderen huilen niet

Mieke kan niet goed meekomen op school doordat ze slecht ziet. Haar ouders weten niets beters dan haar op zevenjarige leeftijd naar een internaat voor blinde en Omslag Dankbare kinderen huilen niet-1slechtziende kinderen te sturen. Dit instituut wordt geleid door nonnen, die over het algemeen weinig benul hebben van het omgaan met kinderen, laat staan pedagogisch en psychologisch inzicht hebben. Sommigen van hen bedoelen het goed, anderen doen onverschillig hun werk met als enig streven dat er “rust en orde” in het instituut heerst.
Door de sfeer in het internaat, de conservatief rooms-katholieke omgeving en het gebrek aan liefdevol sociaal contact ontwikkelt Mieke een hoogst beperkt wereldbeeld. Van haar ouders krijgt zij weinig steun. Ze voelt zich steeds ellendiger en denkt dat het haar straf is dat ze zo moet leven.

Het boek is zonder meer aangrijpend. Het geeft een schrijnend beeld van hoe het er op een internaat kon toegaan in de jaren vijftig en zestig. Alleen de titel al geeft de sfeer zo prachtig weer. Het verhaal is consequent vanuit het gezichtspunt van het opgroeiende meisje geschreven. Haar ontwikkeling wordt mooi gevolgd: haar taalgebruik verandert met het ouder worden, evenals haar gedachtegang, die, ondanks het contact met een progressiever geestelijke, steeds depressiever wordt.

Toch is dit niet een ‘zwaar’ boek. Het is met veel vaart en humor geschreven; de blik vanuit kinderogen is verfrissend.

Monique van RoosmalenKortom, een knap boek, dat zeer de moeite waard is!

Recensent: Dick van Zijderveld

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , ,