Hermsen, Joke J. – Blindgangers
Een groepje bijna vijftigers reist vanuit Amsterdam naar een zomerhuis in Drenthe om daar het jubileum van hun studentenclub filosofie ‘Nil Desperatum’ (Gij zult niet wanhopen) te vieren.
Bas is getrouwd met Anna, ze hebben twee kids die in de eindexamenklas zitten. Iris en Johan zijn beheerst gescheiden en hebben een studerende dochter. Reindert is gescheiden van zijn vrouw Medy en heeft twee dochters die bij Medy wonen, hij heeft nu een relatie met Ella die een zoon heeft. De laatste die afreist is Det, ze is single en schrijft gedichten.
Omdat Hermsen er voor gekozen heeft om de personages als proloog aan ons lezers voor te stellen is het, voor de lezer met een goed geheugen, al vrij snel duidelijk wie waarvoor staat en dat helpt om het trage verhaal op gang te brengen. Wanneer de groep is aangekomen in het huisje in Wapse, blijken de verschillen tussen de oud-vrienden groot te zijn. Het is de verdienste van Anne dat alles logistiek goed loopt, terwijl Det voortdurend op haar hoede is om pijnlijke onderwerpen te omzeilen. Al snel wordt de groep geconfronteerd met het harde gegeven, dat ze geen van allen in het nu zijn geworden wat ze indertijd hadden gehoopt en dat de onderlinge verschillen pijnlijk groot zijn…
Wat ‘Blindgangers’ van Joke J. Hermsen zo anders maakt, is het ontbreken van een herkenbaar plot in haar roman. Het is een bijna ‘Italiaans’ filmverhaal, eigenlijk gebeurt er weinig. De karakters van Hermsen zijn het verhaal. Zelf geeft de schrijfster weinig input, ze observeert en laat ons als lezers zelf onze conclusies trekken. Daniëlle Serdijn, gaf in de Volkskrant een ‘pittige’ recensie over ’Blindgangers’; “Borrelpraat” en “klaag-feminisme” schrijft ze. Koen Schouwenburg is het in zijn recensie in het “literair weblob TZUM” volkomen met haar oneens; “‘Blindgangers’ is een intelligente, goede roman” en “in de beginhoofdstukken staan zinnen die zeker een nominatie verdienen voor de Tzum-prijs”. Er blijft ons dus maar één ding over; het zelf lezen van ‘Blindgangers’ en onze conclusie trekken. Precies wat de auteur, volgens mij, voor ogen stond…
