Bradley, Alan – De smaak van venijn
Flavia de Luce is een 11-jarige meisje, een echte amateur-speurneus, een toekomstige chemicus en absoluut dol op vergif. Ze woont met haar vader, weduwnaar, en twee oudere zussen in Buckshaw, een vervallen Engels landhuis. Flavia’s vrije tijd vult ze met chemische experimenten en plannen om de lippenstift van haar ‘kwaadaardige’ oudere zus Ophelia te vergiftigen. Dan wordt er een dode vogel met een postzegel aan zijn snavel voor de deur van Buckshaw gevonden. Het wordt pas echt spannend als Flavia kort daarna een dode man tussen de komkommers vindt. Flavia is niet geschokt of van streek door de gebeurtenissen, nee het tegendeel is het geval, ze is energiek en opgewonden – eindelijk kan ze zich concentreren op iets nuttigs. Het oplossen van een misdaad!
In de kern is ‘De smaak van venijn’ een moordmysterie. Niet bijzonder ingewikkeld en eigenlijk betrekkelijk eenvoudig op te lossen. Nee, de kracht van het verhaal is de setting, de amusante personages en vooral de verteller. Flavia is een kleine ramp, maar ook de charmante heldin met een wel heel eigen manier van doen, die een perfecte combinatie is van kinderlijke onschuld en ontzettend slim denken.
‘De smaak van venijn’ is een leuk boek. Het verhaal is licht – zeker voor een detective – en heeft een gevoel van onschuld. Het speelt zich af in de jaren vijftig, in een tijd dat 11-jarige meisjes nog met de fiets naar het nabijgelegen dorp konden rijden, zonder bang te zijn voor ‘vreselijke dingen’. Het boek zal lezers aanspreken die graag een detective lezen ‘zonder dat het bloed tegen de muren spat’. Zelf vind ik dat het allemaal wat sneller mag in het verhaal, maar een echte filatelist zal smullen van uitgebreide beschrijvingen in het verhaal’. ‘De smaak van venijn’ is aardig om te lezen, maar ik zal niet echt moeite doen om de andere delen van de ‘Flavia de Luce’-serie te vinden, daarvoor was het verhaal qua stijl en inhoud net niet interessant genoeg.
