Simsion, Graeme – Het Rosie project
Hij redeneert volstrekt logisch en komt zo tot diepe inzichten. Hij heeft een goed geheugen en leert razendsnel. Hij is bekwaam in karate en aikido en ziet er goed uit.
Hij heeft echter een handicap. Hij heeft moeite met sociale interactie. Hij neemt alles letterlijk en houdt zich strikt aan wat er gezegd wordt. Ze zeggen dat hij niet flexibel is, dat is hij wel. Hij vindt overal oplossingen voor. Zijn hersenen zijn anders geprogrammeerd dan die van een doorsnee mens en hij heeft er vrede mee. Al die tegenstrijdigheden, al die keuzes; het is hard werken voor Don Tillman, professor in de genetica. Met alle respect: het is zo vermakelijk.
Don besluit een vrouw te zoeken. Het zoeken benadert hij als een wetenschapper dus stelt hij een lijst op vol gevraagde kwaliteiten om een optimale match te vinden. Het schiet echter niet op. Hij heeft leuke gesprekken maar weet op basis van de score al dat hij niet verder gaat.
En dan is Rosie er ineens die zijn tot de minuut gestructureerde leven overhoop gooit. Ze rookt, drinkt, is vegetariër en werkt als barkeeper. Ze is dus per definitie geen kandidaat voor Don. Op een of andere manier is er een klik. Hij besluit haar te helpen bij het zoeken naar haar echte vader; het vaderproject is geboren. Van elk van de potentiële vaders wordt DNA verzameld. Wat volgt is een pracht van een hilarisch avontuur met twee uitersten: ratio en gevoel en de beweging daartussen.
De personages zijn geen karikaturen, geen platte persoonlijkheden. De bovenbuurvrouw en de vrouw in het verzorgingshuis bijvoorbeeld spelen een bijrol maar Simsion weet ook van hen toch mensen van vlees en bloed te maken. Een tweetal passages koester ik: het is kwetsbaar mooi hoe Don beredeneert dat hij toch echt wel in staat is te voelen en de tweede hoe Rosie hem aan het dansen krijgt. Daar kunnen gewone mensen nog veel van leren.
