Tag archieven: independent

Ziek

Samson, Gideo – Ziek

‘Dit boek gaat over Belle. Ze ligt van de eerste tot de laatste bladzijde in bed. En dat is niet omdat ze de hele tijd zo moe is.’ is de aanhef van de achterpagina van Gideo Samson’s jeugdboek ‘Ziek’.

Omdat ze opnieuw in het ziekenhuis ligt, zich beroerd, misselijk voelt en ze de dokters eigenlijk niet meer zo vertrouwd, vindt Belle dat ze best wat minder aardig mag doen tegen de mensen om haar heen. Dat wil zeggen, behalve tegen haar opa, want daar is ze echt dol op.

Tegen de verveling heeft Belle een schriftje gehad, waarin ze van alles opschrijft. Ze maakt daarin van haar hart ‘geen moordkuil’. Haar situatiebeschrijvingen zijn behoorlijk raak. Echt fijn vindt Belle de bezoekjes van haar opa en oma, die zijn rustig en lief, zelfs al zitten ze soms uren gewoon bij haar bed. Dan haar vriendinnen van school; Vindt ze ze eigenlijk wel aardig? Nee dus! en dat schrijft ze op in haar dagboek. Iets wat behoorlijk fout gaat als haar vriendin Brie dit leest…

Af en toe is Belle echt irritant. Tegen haar moeder zegt ze dat ze te dik wordt en ook haar vader kan weinig goed doen, wat hij belooft zijn net de ‘uitslagen van een medisch onderzoek. Ze klinken prachtig. En je hebt er niks aan’ en tegen Jantje, haar kamergenootje, vertelt zij dat ze in het ‘dodenkamertje’ liggen, waardoor het ventje helemaal overstuur raakt… Toch, echt hekel krijg je niet aan kleine Belle, ze te kwetsbaar; ‘Ik huil op zijn schouder. ‘Je trui,’ zeg ik. ‘Hij wordt nat.’ ‘Mooi zo,’ zegt opa. ‘Die gaan we dus nooit meer wassen. Dit wordt mijn lievelingstrui.’’ Samson geeft zijn verhaal een open einde; lukt Belle’s laatste operatie?

Samson neemt je in ‘Ziek’ mee naar een meisje van 12, dat erg ziek is en blijft. Er lijkt geen hoop op beterschap. Dat is een behoorlijk pittige invalshoek voor een jeugdverhaal, maar hij slaagt erin om het geheel niet te zwaar te maken. Het boek geschreven in een staccato-stijl, korte zinnen, korte vragen, korte antwoorden. Misschien gaat het wel zo als je echt ziek bent, maar het leest niet echt lekker.. 

‘Ziek’ was Gideon Samsons tweede boek en kwam uit in 2009. Het werd bekroond met de Zilveren Griffel. Hij was daarmee de jongste griffelwinnaar ooit.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Kinderboeken, Recensies

In genade

Curtis, Rye – In genade

Als je bereid bent mee te gaan in het ongeloofwaardige verhaal dan geloof je op een gegeven moment dat het waar gebeurd is. De afloop staat vanaf pagina 1 vast; zo’n twintig jaar na dato vertelt Cloris over haar overlevingstocht.

Het vliegtuigje crasht boven Bitterroot National Forest. Cloris Waldrip, toen 72 jaar, is de enige overlevende. Hulp blijft uit, dus gaat Cloris op pad. In de wildernis wordt ze met vooral zichzelf geconfronteerd.

Ze blijkt niet alleen te zijn, er is een onzichtbare hulp. Pas in het verloop van het verhaal blijkt dat een persoon te zijn die op de vlucht is voor de autoriteiten. Cloris toont haar respect, oordeelt niet en aanvaart de hulp. Keuzes die Cloris maakt zijn navolgbaar al zijn ze lang niet altijd logisch.  Haar veerkracht en haar medemenselijkheid zijn bewonderingswaardig. 

Het noodsignaal werd slecht ontvangen. Toch gaat Debra Lewis op zoek. Zij is ranger in het gebied waar het vliegtuigje neerstortte. Debra is emotioneel in de war. De natuur en de drank zijn haar vrienden. Zij heeft zich indertijd teruggetrokken in een blokhut en doet haar werk van daaruit. Af en toe komen mensen bij haar langs. Mensen die getekend zijn door het leven; ze zijn fascinerend, kleurrijk; karikaturen van zichzelf, over de top. Het levert troosteloze, grappige situaties op.

Bij het gecrashte vliegtuigje ontbreekt het lichaam van Cloris. Debra concludeert dat Cloris dus nog leeft en zet de zoektocht voort, ondanks dat de autoriteiten het zoeken officieel hebben stopgezet. De ontwikkeling van Cloris is interessant. Cloris ontdekt dat aangeleerde en opgelegde patronen vanuit opvoeding, geloof en maatschappij niet de hare zijn. Ze is een meester in zelfrelativering. Cloris blikt nuchter en eerlijk terug hoe ze gedwongen door de situatie zekerheden moest losgelaten.
Het contrast met Debra is groot, Debra worstelt door zonder echt verder te komen. Hoe vast kun je zitten in de ellende. Ik had de neiging die stukken in het verhaal vluchtiger te lezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De gunst

French, Nicci – De Gunst

Na een feestje rijden vier jongelui ’s nachts naar huis met Jude, die het minst gebruikt heeft, achter het stuur. Er klinkt een gil en de auto raakt met gierende banden van de weg. Liam, die naast haar zit, belt kalm de ambulance.

Ze overleven het alle vier.
Jude is hevig tot op het bot verliefd op de betoverende knappe Liam, de eigenaar van de auto, en ziet hem als een vakantievriendje want: zij gaat medicijnen studeren en Liam is een flierefluiter die de toekomst neemt zoals die op hem afkomt.

10 jaar daarna werkt Jude tevreden als geriater in een ziekenhuis in Londen en gaat binnenkort trouwen met Nathan, een stabiele, fatsoenlijke man. Na een nachtdienst staat Liam opeens voor haar neus en vraagt haar om een gunst. Vanaf dat moment staat haar leven op zijn kop. Ze verliest ‘Nat’ en Liam, komt via allerlei omwegen terecht in een krakkemikkig huis met bewoners die er uitzien van paradijsvogels tot schooiers. Allemaal verbergen ze wat, zetten grote vraagtekens bij haar band met Liam en waarom hij háár om de gunst vroeg. Komt zij zonder kleerscheuren uit de idiote chaos van gebeurtenissen?

Dit boek ademt een andere sfeer dan de andere Nicci French-boeken. De vrij lange proloog en hoofdstuk 1 zijn helder: Nicci French-eigen. Daarna ontwikkelt het verhaal zich tot een cocktail van bizarre, gewelddadige maar ook betoverende gebeurtenissen met de smaak van roekeloosheid, leugens, dreiging, dood, afkeer en aantrekkinskracht. Het is één grote bonte wirwar met ertussendoor – soms wat breed uitgesponnen – beschrijvingen van wat er in hoofdpersoon Jude omgaat. De nette, beschaafde, meelevende jonge vrouw die een totaal andere wereld wordt ingezogen, mede door regelmatig vreemde, domme keuzes te maken. De karakters van alle mensen zijn prima uitgewerkt.
Het boek is onwerkelijk, over de top maar leest als een trein en als een detective: who did it? En ik vroeg mij af: hoe krijgen ze het bij elkaar verzonnen?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Norwegian wood

Haruki, Murakami – Norwegian wood

Norwegian wood van de Beatles klinkt. Door het lied wordt de volwassen Watanabe als het ware teruggeplaatst in zijn studententijd. Die studententijd begint rond de zelfmoord van Kizuki, zijn beste vriend. De zelfmoord van Kizuki is in het boek als ondertoon alom aanwezig.

Naoko, de vriendin van zijn overleden vriend, en Watanabe zijn in die tijd emotioneel op elkaar aangewezen. Omdat het praktisch niet mogelijk is om bij elkaar te zijn, schrijven ze elkaar.  Ze zijn op afstand van elkaar met huid en haar aan elkaar verbonden. De brieven zijn bepalend voor het verhaal; het zijn juweeltjes. De liefde die Watanabe voelt voor Naoko is immens. Angsten, eenzaamheid en liefde worden zo beschreven dat ik als lezer meteen meega. Zo zouden die dingen inderdaad kunnen gaan.

De studententijd overkomt Watanabe. Hij lijkt geen vat op te hebben op alles wat op hem afkomt. Het leven leeft hem. Er is liefde, verdriet, eenzaamheid, drank en sex. Het is een tijd waarin boeken en muziek terugkerende rustpunten zijn. Naoko verdwijnt. Watanabe vindt haar uiteindelijk terug in een kliniek. Ze brengen een paar intense dagen met elkaar door. Diepgaande gesprekken, hunkerend naar elkaar. Herinneringen blijken te vervagen, tegelijkertijd zijn ze bepalend en blijven ze aanwezig.

De twee delen de angst om herinneringen helemaal te verliezen, in een gat te vallen waar ze niet meer uit komen. Terug op de campus ontmoet Watanabe Midori. De twee krijgen een relatie. Midori heeft volop energie, levenskracht. Ze sprankelt, is impulsief. De twee trekken elkaar aan, stoten elkaar af; stoppen en beginnen de relatie weer. De briefwisseling met Naoko gaat ondertussen gewoon door.

Een van de belangrijkste vragen die Watanabe zichzelf stelt is of je van de ander kunt houden terwijl je grote liefde voelt voor een derde. Watanabe stelt vragen waarop hij geen eenduidende antwoorden kan geven.

Een boek met onder de woorden verborgen levenswijsheden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Foer, Jonathan Safran – Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

De vader van Oskar is omgekomen bij de aanslagen op het WTC. In de zijlijn van het verhaal waan je je in de nadagen ervan en deze maken het verhaal loodzwaar. Foer weet echter op een briljante manier lucht in het geheel te brengen.

De negenjarige Oskar – hoofdpersoon in het boek – is een ‘Groot Ontdekkingsreiziger’ en uitvinder, ontwerper, francofiel, slagwerker, schrijver, archeoloog, verzamelaar en meer. De jongen is puur, eerlijk en soms heerlijk kinderlijk rechtlijnig. Hij vindt in een vaas, erfstuk van zijn vader, een sleutel. Bij een sleutel hoort een slot, redeneert hij, dus gaat hij op zoek. De naam Black is zijn enige aanknopingspunt en hij besluit iedereen in New York met die achternaam te bezoeken. De zoektocht is een tocht vol ontmoetingen; ontwapenend, hilarisch, grappig, lief, onverwacht; ongeloofwaardig geloofwaardig.

Of de man die niet praat echt bestaat, is niet relevant, hij is aanwezig. Naast oma is hij een van de vaste steunpilaren van Oskar. Het verhaal van opa en oma plaatst de zoektocht van Oskar in een grotere context, een lijn die teruggaat naar het Duitsland vlak voor de tweede wereldoorlog waar opa en oma elkaar ontmoet hebben of lag het toch anders?

Oskar zit vol uitersten, er zijn geen grijstinten. Soms is hij intens verdrietig, daarna vol levenslust. Hij is een irritante wijsneus, een filosoof, een denker en realist tegen beter weten in. Hij berekende dat het zoeken naar het slot eigenlijk – alleen al in tijd – een onbegonnen taak is, en gaat toch beginnen.  

Foer spint het denken van Oskar uit. Heerlijk lang tegen het langdradige af volg ik als lezer de kronkels in het denken van het veel te slimme kind. Oskar is op zoek; ik als lezer moet zoeken om verbanden te blijven zien. Het genot van nakauwen, terugbladeren en herlezen. Geen boek dat ik even tussen de bedrijven door kan lezen. Ik moet mijn hoofd erbij houden anders ontgaat me te veel. Dit boek is van een ongekende schoonheid! Een eerlijk zoeken naar hoe om te gaan met intens verdriet vanuit een enorme levenskracht. Absoluut waard om gelezen te worden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

’t Hooge Nest

Iperen, Roxane van – ’t Hooge Nest

De tweede wereldoorlog. Twee Joodse zussen Lien en Janny Brilleslijper verzetten zich tegen alle maatregelen gericht tegen de Joodse bevolking.

Het wordt steeds duidelijker dat de Joden weggevoerd worden om te worden vermoord. Op zoek naar schuiladressen komen de zussen terecht in ’t Hooge Nest’, een huis buiten Naarden waar ze zich veilig wanen. Natuurlijk worden ook de zussen verraden en afgevoerd. Als je het leven kunt noemen is het leven in het kamp onmenselijk.

Knap van de schrijfster, Roxane van Iperen, dat ze met korte teksten een wereld oproept zonder die uitgebreid te beschrijven. Ze schrijft alleen het relevante. Met korte beschrijvingen wordt mijn geringe kennis van de oorlog inhoudelijk verdiept, voelbaar verdiept, zeker na het verraad misselijkmakend verdiept.

Tot aan het verraad is het verhaal van de zussen bloedstollend spannend. De zussen zijn de NSB’ers en de Duitsers te slim af, kruipen meerdere keren door het oog van de naald, hebben geluk en hebben net op tijd noodzakelijke informatie. ’t Hooge Huis is een toevluchtsoord voor iedereen die op de vlucht is. Hartverwarmend hoe mensen elkaar hielpen, hun leven riskeerden, oplossingen bedachten en er voor elkaar waren. Hoe harteloos de Jodenjagers en het systeem dat verordende dat het probleem in de ogen van de nazi’s opgelost diende te worden. Het verraad komt sluipend nabij. Het wachten is op het moment dat het fout gaat.

Het verhaal wordt gruwelijk op het moment dat de zussen verraden zijn. Het benam mij de adem, ik moest het boek meermalen wegleggen. Mijn eigen verbeelding ging met mij aan de loop. De treinen, de kampen … weerzinwekkend, onmenselijk, gruwelijk, wreed. Schokkend. Hoe bestaat dit? Hoe kon dit gebeuren? Wat ben ik naïef te geloven in het goede van de mens.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies