Categorie archief: Boeken

by | 4 januari 2023 · 15:25

De rat van Amsterdam

Waterdrinker, Pieter­ – De rat van Amsterdam

Een loterij is een verdienmodel. Houd mensen een worst voor verpakt in een verhaal dat je ondertussen de armen helpt en het geld stroomt binnen.

Er moet weliswaar hier en daar wat toegeschoven worden om de benodigde vergunningen te verkrijgen, er moet hier en daar wat geïntimideerd worden, de media moet bespeeld worden en de politiek een handje geholpen. Alles is gericht om de eigen zakken te vullen. Het loterijbedrijf is een rattenhol.

Ruben Katz zit in de gevangenis en schrijft zijn levensverhaal. Het eerste deel van het verhaal begint bij de vlucht uit Riga. Met valse papieren weten vader, moeder en Ruben naar Nederland te komen.  Vader doet pogingen om carrière te maken, moeder kwijnt weg. Ruben vindt zijn weg. Hij rondt het gymnasium af, studeert rechten en komt te werken bij de armenloterij.

Het tweede deel van het boek beschrijft het werk van Ruben bij de loterij. Ruben wordt rat onder de ratten. Ruben is een schaakspeler die gebruik weet te maken van toevalligheden. Ondertussen is hij in de ban van de dochter van de baas: Phaedra.

Het derde deel beschrijft zijn omzwervingen in Rusland met ‘het Front’. Het Front is een groep mensen dat meent dat Europa Rusland moet zien als bondgenoot tegen het opkomende China. Phaedra heeft zich bij het Front aangesloten. Zij verongelukt en Ruben krijgt de schuld toegeschoven.

Waterdrager beschrijft een emotioneel koude wereld. Hij gaat vloekend en tierend tekeer tegen de huidige neo-liberale wereld; een wereld in verwarring. De conclusie is dat ratten overal zijn. De hypocriete ratten van Amsterdam zijn de ergste: de Russen boycotten maar hun geld wel stallen op de Zuid-as. De deprimerende inktzwarte boodschap is dat je als mens wel een rat moet worden om te overleven in deze wereld.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | · 15:16

Het geknetter in de sterren

Stefánsson, Jón Kalman – Het geknetter in de sterren

Stefánsson laat een man terugkijken op zijn leven als kind. De man vertelt in een wondermooie trage taal verhalen over zichzelf, zijn ouders, grootouders en overgrootouders. Taal die je alleen al om de schoonheid herleest.

Grootmoeder moet een prachtige vrouw geweest zijn, jong, sterk, zelfstandig en hartstochtelijk verbonden met haar echtgenoot. Zij was degene die het gezin bij elkaar hield. Grootvader was charmant en in vlagen depressief. Er waren periodes dat hij verdween met vrouwen, drank en dromen over een grootse toekomst. Een toekomst die onmiddellijk gesmoord werd door diezelfde drank. Grootmoeder vertelde dat ze grootvader eens een brief met één woord schreef en dat hij toen onmiddellijk bij haar terugkwam. Ze vertelde dat ze verhuisden naar het schiereiland Snaefellsnes om te gaan boeren. Ze vertelde dat er eens een zeeman in haar leven was. En toch gingen grootmoeder en grootvader niet scheiden; zij volgt hem en hij haar.

Hij vertelt over het zwijgzame leven met zijn vader nadat zijn moeder gestorven was. Over hoe hij troost vond in het spel met tinnen soldaatjes. Hoe hij buiten speelde met vriendjes. Hoe een vervelend joch ineens aardig deed en hem uiteindelijk toch weer te grazen nam. Hij vertelt over zijn stiefmoeder die, als ze alleen maar knikte, het al voelde als een heel gesprek. Ontroerend mooi hoe Stefánsson beschrijft hoe het kind in al zijn onbevangenheid naar het leven kijkt.

Stefánsson maakt tussen de regels door inzichtelijk dat het eigen leven niet bij de geboorte begint, het omvat ook alles wat eraan voorafging. Het is veel groter dan die ene persoon en het is nog veel groter; de mens is slechts een rimpeling in de tijd. ‘De bergen hebben er geen benul van welke eeuw het is’.

Wat blijft zijn verhalen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , ,

by | · 15:07

De zusterklokken

Mytting, Lars – De zusterklokken

Er wordt een Siamese tweeling geboren op de boerderij van Hekne. De meisjes worden Halfrid en Gunhild genoemd. Met vier armen, die volledig op elkaar afgestemd zijn, groeien de meisjes op tot uitzonderlijk begenadigde wandtapijtweefsters.

De vader Eirik Hekne smeekt de hemel dat als het zover is de meisjes zoals ze samen kwamen ook samen mogen heengaan. Hij heeft het doembeeld voor ogen van een levend meisje dat haar dode zusje moet meeslepen. Het gebed van de vader wordt verhoord. Van verdriet en als dank schenkt de vader aan de plaatselijke kerk twee klokken. De klokken komen te hangen in de toren bij de dennenhouten staafkerk; het kerkje dat eeuwen later het middelpunt wordt van intriges.

1880. Een Duitse firma wil de kerk demonteren en in Dresden weer opbouwen. De firma stuurt architectenstudent Gerhard Schönauer, die de kerk moet tekenen om zo informatie vast te leggen zodat de kerk later in de oorspronkelijke staat kan worden herbouwd.  Dit plan past in het straatje van de dominee Kai Schweigaard. Hij is blind voor de schoonheid van de kerk en wil deze vervangen. De dominee en de tekenaar zijn zeer gecharmeerd van Astrid Hekne. Echter de twintigjarige Astrid is familie van de tweeling en doet er alles aan de klokken voor het dorp te behouden. Er is geen happy end.

Lars Mytting weet een ongelooflijke zeggingskracht in zijn woorden te leggen. De uitvoerige beschrijvingen van de kerk en het landschap vervelen geen moment. ‘De zusterklokken’ is een ode aan het hout, het snijwerk in de kerk en de omgeving. De beschrijvingen houden me in de ban, er ontstaat een verlangen naar de streek af te reizen. Het mystieke hoort vanzelfsprekend bij het verhaal. Het zoeken naar uitwegen door de hoofdrolspelers neemt me mee.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , ,

by | 3 januari 2023 · 15:44

De logeerkamer

Garner, Helen – De logeerkamer

Nicola heeft een vergevorderde onbehandelbare vorm van kanker. Zij heeft zich echter vol goede moed aangemeld bij een kliniek die alternatieve behandelingen aanprijst. Nicola is ervan overtuigd dat deze vitamine- en ozonbehandelingen aan zullen slaan en haar weer beter zullen maken. Gedurende de behandeling logeert ze bij Helen. De logeerkamer is op orde gebracht.

Het leven van Helen wordt door de doodzieke Nicola beheerst. De verzorging eist haar helemaal op. Ze ziet de eens zo sterke, zelfstandige Nicola veranderen in een wrak. Nicola ontkent botweg dat haar einde nadert. Het frustreert Helen dat ze niet tot Nicola doordringt. Haar ergernis groeit, juist omdat ze ziet dat de behandelingen berusten op leugens en Nicola daar niets van wil weten. Helen wordt langzaam maar zeker wanhopig. Ze gunt Nicola een zacht einde terwijl ze zichzelf verwijt dat ze soms boos en streng communiceert.

Het boek gaat over enerzijds het proces van het aanvaarden van het onvermijdelijke en het vasthouden aan het leven, anderzijds hoeveel je van een ander kunt vragen. Het handelt over zelfbeschikkingsrecht om te doen en laten wat je zelf denkt dat goed is en je eigen pad daarin te bewandelen ook al wordt dat door anderen als onrealistisch, zelfs dwaas, gezien. De vraag is: hoe groot kan compassie zijn?

Het boek is zondermeer een aanklacht tegen de kwakzalverij met onzinnige behandelingen die de patiënt financieel leegschudden. De gesprekken tussen Helen en Nicola zijn zo realistisch en de gedachten van Helen zijn (zeker voor mantelzorgers) zo herkenbaar vol twijfel, vol liefde, vol humor, vol zorg dat ze wel uit het echte leven afkomstig moeten zijn. Dit kun je niet verzinnen. Dit maakt het verhaal heel dichtbij en gelukkig geen moment loodzwaar. Garner schrijft licht, met humor en warm, soms pijnlijk eerlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur

Getagd als , , , , , , , , , ,

by | · 13:45

Laat niet los

Coben, Harlan – Laat niet los

Twee tieners, Leo, de tweelingbroer van Nap, en de dochter van de politiechef worden dood gevonden langs de spoorlijn. De politie houdt het op zelfmoord. Merkwaardig is dat de vriendin van Nap, Maura, diezelfde avond spoorloos verdwijnt.

Vijftien jaar later is Nap politieagent. Op een gegeven moment duiken Maura’s vingerafdrukken in een onderzoek op. Dat onderzoek richt zich op een zaak waarbij een politieagent om het leven kwam. Laat die politieagent nu in de tijd dat hij op de middelbare school zat, lid zijn van de Conspiratie Club. Een club die Leo had opgericht met het doel te achterhalen wat er allemaal in de verlaten raketlanceerbasis net buiten de stad gebeurde.

Nap vertrouwt het niet: twee leden van de jongensclub zijn dood, twee zijn verdwenen en een leeft een teruggetrokken bestaan. Nap vermoedt dat de leden van de club uit de weg geruimd worden omdat ze iets weten van de basis dat geheim moet blijven. Geholpen door de inmiddels gepensioneerde politiechef gaat Nap op onderzoek uit. Nap bijt zich vast en is vastberaden te achterhalen wat er gebeurd is. Hij gaat soms buiten zijn boekje, blijft doorgaan als het echt gevaarlijk wordt en laat niet los. Type agent: blanke pit ruwe bolster.

Coben laat Nap door het verhaal heen tot zijn overleden broer spreken, als een soort uitleg over waar hij mee bezig is. Dat werkt. Je kruipt als lezer zo in de huid van Nap dat het lijkt alsof je zelf op onderzoek uit bent. Je wilt met Nap gewoon weten hoe de vork aan de steel zit. En steeds als je denkt dat je het uiteindelijke antwoord hebt, zijn er onaangename nieuwe ontwikkelingen. Het lijkt ingewikkeld en dat is het ook maar het verhaal is helder geschreven en leest gemakkelijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , ,

by | 23 november 2022 · 12:11

Hemel zonder Engelen

Andrews, Virginia – Hemel zonder Engelen

Ik had nog nooit een boek van Virginia Andrews gelezen en hoewel deze titel ‘Hemel zonder Engelen’ mij niet meteen pakte, vond ik dat ik de bekende auteur niet langer kon blijven negeren.

De hoofdpersoon in Andrews’ verhaal is het meisje Heaven Leigh Casteel, oudste van vijf kinderen van de familie Casteel. De familie woont in de Willies, een gebergte in West-Virginia en ook nu nog een achtergesteld mijndistrict. Heavens moeder is kort na haar geboorte overleden en haar vader is te snel hertrouwd met Sarah, een lieve, meegaande vrouw, die wanhopig probeert voor voldoende eten, kleding én liefde te zorgen. Haar echtgenoot heeft hier weinig interesse in. De familie is eigenlijk het uitschot van het stadje. Toch gaan Heaven en haar broer Tom graag naar school, zich pijnlijk bewust van hun sociale positie, maar ze zijn leergierig én het is warm in de klas.

Wanneer moeder Sarah een miskraam krijgt, geen enkele steun van haar man en Oma Casteel vrijwel gelijktijdig overlijdt, valt de structuur uit het gezin weg. Moeder vertrekt, stelen wordt de norm om te overleven en Heaven kan niet meer naar school. Dan bedenkt Haevens’ vader een oplossing: hij verkoopt zijn beide jongste kinderen, om vervolgens ook een voor een de drie oudste te verkopen…

Andrews schrijft niet echt een boek waar je vrolijk van wordt. In ieder hoofdstuk denk je dat je nu wel ‘op de bodem’ van de gezinsellende bent, maar de auteur weet de positie van haar hoofdpersoon steeds nog beroerder te maken. Na de absolute ellende in de bergen maakt Heaven bij haar nieuwe familie in Candlewick weer een weinig benijdenswaardige tijd door. Als haar nieuwe moeder Kitty ernstig ziek blijkt, verandert haar situatie opnieuw. Heaven herwint haar vrijheid, maar verliest het hernieuwde contact met haar familie. Het verhaal eindigt met het besluit haar echte grootouders in Boston te gaan zoeken. Na dit eerste boek volgen er nog vier verhalen in de Casteel-serie.

‘Hemel zonder Engelen’, een diep treurig verhaal, maar knap geschreven. Je moet alleen wel van dit soort romans houden!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , ,