Auteursarchief: Raphaël

by | 6 juni 2018 · 15:14

Voor mij

Moyes, Jojo – Voor mij

Louisa Clark woont in Engeland, heeft vriend Sam en waagt op uitnodiging van oude bekende Nathan de stap naar Amerika. Daar gaat zij werken als personal assistant van Agnes, een jonge vrouw uit Oost-Europa en getrouwd met de puissant rijke veel oudere Leonard Gopnik, een machtige, altijd werkende industrieel en bezitter van panden zo groot als een voetbalveld. Louisa vindt New York groots en meeslepend maar voelt zich erg alleen. Zij mist Sam, probeert het contact te onderhouden maar ontmoet ook nieuwe vrienden en vriendinnen. Haar leven is vol met gedraaf achter Agnes aan, alles regelend van koffie, eten, uitnodigingen voor goede doelen afslaan dan wel aannemen, haar overhalen openingen te verrichten (die Agnes haat). Het kan niet anders of in zo’n baan weet je alles van je opdrachtgeefster en houdt haar uit de wind bij kritieke perikelen. Dat brengt haar ten val. Vanwege Louisa’s onvoorwaardelijke trouw aan Agnes wordt ze ontslagen, komt op straat te staan zonder inkomen en zonder de overspelige Sam. Hoe redt ze zich uit deze situatie? Haar zelfvertrouwen en vertrouwen in mensen lopen een flinke deuk op. Het zal haar de nodige veerkracht kosten hiervan te herstellen. Lukt dat?

Een heerlijk boek, snelt vooruit als een intercity met onderweg een gevarieerd aanbod van grappige, romantische, stuitende, hemeltergende en ontroerende situaties. Het karakter van hoofdpersoon Louisa – Lou – blijft rechtovereind staan, ook in dit derde boek. Ze is rechtdoorzee, eerlijk, strijdbaar, helpend en bekommert zich om andere mensen. In dit boek moet ze echter haar eigen problemen oplossen en komt ze voor keuzes te staan waarbij trouw aan jezelf soms verdraaid moeilijk is. De gebeurtenissen zijn een afwisseling van hilarische, tenenkrommende en bedroevende situaties.
Je stapt meteen het verhaal binnen en via flashbacks wordt de ter zake doende informatie uit de vorige twee delen gegeven. Het kan prima apart worden gelezen. Het verschil tussen de rijke, gesettelde hoge on-menselijke klasse en de gewone, vaak worstelende, menselijke klasse wordt in deze roman pijnlijk duidelijk.
Lees maar…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , ,

by | 10 mei 2018 · 11:47

De Eetclub

Noort, Saskia – De Eetclub

Karen en Michel verhuizen met hun twee kinderen van het drukke, overvolle Amsterdam naar een dorpje in de omgeving. Het contact met hun vrienden wordt allengs minder en Karen zoekt wanhopig naar nieuwe contacten die zij vindt in een groepje andere moeders en De Eetclub met de vier stellen is geboren. Dan brandt het huis van Evert, Babette en hun twee zoontjes af en komt Evert om. Iedereen is geschokt, er wordt een afscheidsbrief van Evert gevonden en de politie start een onderzoek. Al snel blijkt dat er onder de vier huwelijken en onderlinge vriendschappen een poel ligt van haat, afgunst, vreemdgaan en financiële malversaties, die uitgroeit tot een vulkaan. Karen wordt hierin meegezogen maar of ze zich staande weet te houden en haar principes trouw kan blijven…?

Een boek dat vlot is geschreven en leest na veertien jaar (uitg. 2004!) nog steeds als een trein. De eetclub is beschreven als een elitair groepje dames – met hardwerkende mannen – waar Karen zich in eerste instantie eindelijk geborgen voelt en zich laaft aan de warmte van de andere drie: Babette, Angela en Hanneke. Hun kinderen spelen met elkaar en intussen drinken de dames vele flessen Chardonnay gelardeerd met exquise hapjes. Wat dat betreft zou de Drinkclub een betere naam zijn.
Thema van het verhaal is het tegen elke prijs ophouden van de uiterlijke schijn, het geslaagde leven met harmonieuze huwelijken, dikke auto’s en dito huizen. Het blijkt alles een zeepbel.
Het is een echte damesthriller. Je leest het boek vanuit het perspectief van Karen. Er wordt heftig gespeculeerd, veel gesproken en nog minder uitgesproken, de mannen blijven enigszins op de achtergrond hoewel hun rol gaandeweg groter wordt.

Ik vind het niet haar sterkste boek, soms wat rommelig en op het laatst gaat het alleen over ‘Who did it?’ Toch een spannend boek, absoluut de moeite van het lezen waard.

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , , ,

by | 14 april 2018 · 14:40

Nultijd

Zeh, Juli – Nultijd

Sven heeft samen met Antje een duikschool in Arrecife op Lanzarote. Hij is Duitsland ontvlucht na zijn rechtenstudie en wil niets meer te maken hebben met oordelen en veroordelen van mensen, de hovaardige elitaire houding van rechters en advocaten en alle onrecht. Sven houdt zich dus verre van de levens van anderen; hij is toeschouwer, geen deelnemer. Rustig mensen duiken leren op een afgelegen, stille plek, daar is hij goed in.
Sven haalt Theo en Jola (Duitsers) op die tegen een gigantisch bedrag hem gedurende twee weken inhuren: naast duiken uit eten, omgeving afstruinen enz. Het blijkt een vreemd, excentriek stel. Theo “de ouwe” is filmproducent, Jola is mooi, actrice en wil per se een belangrijke filmrol spelen. Zij maken regelmatig ruzie, tarten Svens regels en spelen gemene spelletjes. Jola dringt zich op aan Sven die ondanks alles toch zwaar onder de indruk raakt van haar en zijn motto ‘blijf toeschouwer’ niet meer waarmaakt. Hij wordt meegesleurd richting een driehoeksverhouding. Vriendin Antje ziet het aan. De sfeer rondom Sven verandert en de eilandbewoners keren zich tegen hem en niet alleen zij, getuige de jammerlijke, dramatische plot…

Een boeiende psychologische roman in een kleine setting met als hoofdpersoon Sven die uitgebreid wordt beschreven, evenals Antje. Theo en Jola leer je kennen in gesprekken met Sven én Jola’s dagboek. Van met name Jola is moeilijk hoogte te krijgen door haar vaak volslagen tegenstrijdig handelen en denken. Ze ‘acteert’ er flink op los en laat je als lezer in opperste verwarring achter. Ze speelt mensen tegen elkaar uit en vindt alles geoorloofd wat kan leiden tot de felbegeerde filmrol.
Duiken is geen sinecure en kan levensgevaarlijke situaties opleveren. De nultijd is de tijd waarin een duiker maximaal onder water kan blijven om verantwoord recreatief te duiken. Wordt Svens duik in het leven van Jola zijn ondergang?  Kun je je te allen tijde aan je principes en waarden vasthouden zonder dat dat weer andere problemen met zich meebrengt?
Duik er eens in.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,

by | 30 maart 2018 · 11:42

Huis van herinneringen

Gerrard, Nicci – Huis van herinneringen

De broze, bijna blinde Eleanor wordt binnenkort 95 jaar. Haar kinderen vinden het beter dat zij naar een verzorgingshuis gaat in plaats van in het grote huis te blijven, waar zij met wijlen haar man Gil en hun kinderen woonde. Zij willen alles in huis wel sorteren en opruimen maar Eleanor gaat daar dwars voor liggen. Peter, een vriend van een van haar kleinzoons, zit op dat moment vol liefdesverdriet en verwarring en wil wel een time-out. Hij komt de oude dame helpen. Tussen die twee groeit een bijzondere vertrouwensband en als Peter stuit op vreemde, hartstochtelijke brieven opent Eleanor haar hart en vertelt hem haar hele geschiedenis: over de oorlog, de vaak moeilijke omgang met haar ouders en haar halfzusje Merry en over de liefde. Welk duister geheim draagt zij met zich mee? In hoeverre verandert een mens als hij de belangrijkste beslissingen en gebeurtenissen uit een ver verleden met zich mee torst en niet deelt? Of uiteindelijk wel?

Gerrard schreef een roman die aanvankelijk in de eerste versnelling doordobbert, bijna saai zelfs. Toch weet ze in de tweede helft van het boek een niet-aflatende, onderhuidse spanning te creëren waardoor het verhaal je stevig in zijn greep krijgt, én houdt: het boek moest uit. De manier waarop Gerrard de lezer meeneemt in het verleden van Eleanor is ronduit knap. Verleden en heden wisselen zich moeiteloos af. Deze verteltrant met zijn lange flashbacks, die Gerrard met name hanteert tijdens de gesprekken met Peter, neigt naar een ‘raamvertelling’.
Hoofdpersoon Eleanor is neergezet als een krachtige persoonlijkheid in tegenstelling tot haar labiele halfzusje Merry. Ook schept Gerrard een forse tegenstelling tussen de twee geliefden van Eleanor: de keurige dokter Gil en de kleurige Michael. Het allesomvattende thema is het verleden, de herinneringen. Dat maakt je rijk, vormt je en kan je troost bieden. Aan het eind van je leven neem je afscheid van alles en iedereen om je heen en kun je ook terugkijken op je eigen huis van herinneringen.

De wat te rustige eerste helft en een paar vergezochte wendingen ten spijt, een lekker leesbaar boek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,

by | 19 maart 2018 · 15:52

Doodverf

Heijden, van der, A.F.Th. – Doodverf

In de proloog spuugt Gesù, een verdorven Italiaanse kidnapper van baby’s in de Gouden Driehoek, een venijnige, ontluisterende tirade uit over het even verdorven Nederland… De toon is gezet.
De drie vrienden Albert, Flix en Thjum trekken al hun hele leven met elkaar op. Albert verdient de kost met het smokkelen van brieven, later van jonge kinderen naar Nederland voor zijn opdrachtgever Gesù. Flix is een homoseksuele kunstenaar en streeft bezeten naar de ultieme vorm van hyperrealisme. Het ‘doodsmuseum’ van Pompeii met afgietsels van echte, gestorven mensen, is zijn grote voorbeeld. Hij experimenteert met windsels gedrenkt in gips waarmee hij de proefpersoon volledig bedekt op de neusgaten na. Thjum is acteur, verliefd op Flix en wil wel als proefpersoon dienen voor het morbide kunstenaarsproject. Keer op keer laat hij zich in de windsels wikkelen, speelt een sterfscene en wordt op het allerlaatste moment opengeknipt. Doel is dat Flix van het gestolde gips een afgietsel maakt dat de meest realistische kunst moet verbeelden. Maar hoe ver wil de kunstenaar gaan? En hoe valt de verhaallijn kidnapping van levende en dode waar te passen in het hyperrealisme van Flix?

Doodverf was eerder als verhaal gepubliceerd in zijn romancyclus De tandeloze tijd. Van der Heijden heeft het er uitgelicht en aangevuld. De voorletters van de hoofdpersonen komen niet toevallig overeen met die van de schrijver. Wat beoogt de auteur hiermee? Het antwoord is waarschijnlijk dat Van der Heijden met het verhaal de lezer met wezenlijke, ethische vragen wil confronteren rondom het streven naar ultieme kunstuitingen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat levens worden opgeofferd ten behoeve van de kunst?
Het verhaal is onderverdeeld in vele hoofdstukken en elk hoofdstuk draagt de naam een persoon in steeds afwisselend perspectief.

Het is een ongelooflijk boek, aanvankelijk wat saai, later met een continue onderhuidse spanning, rauw en heftig, op het laatst afgrijselijk. Het verhaal heeft thrillerachtige aspecten maar is geen thriller, eerder een literaire roman zonder enig romantisch tintje.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , ,

by | 14 maart 2018 · 13:38

Liefdesdood

Boogaard, vande, Oscar – Liefdesdood

Vera, dochtertje van Oda en Paul, verdrinkt in het zwembad van de buren Inez en Hans. Oda heeft Vera, zoals ze wel vaker doet, afgezet bij buurvrouw Inez. Ontsteld gaan ze later gedrieën naar het mortuarium in het ziekenhuis waar Vera is gebracht en volslagen in shock verlaat Oda het pand. Een dag later staat ze verslagen en verdrietig voor hun neus met twee koffers.

Zeven jaar later komt Paul – luitenant-kolonel – vanuit Paramaribo terug naar huis, naar Oda van wie hij zielsveel houdt. Hij laat Bakabana, met wie hij samenleefde, en haar dochter Jane achter. Oda weet dat hij het bed met haar deelde. Oda is inwendig woest. Ze vond het alleen zijn prima en moet nu weer rekening houden met haar man. Ze verbant hem naar de oude kamer van Vera. Hun gedrag verandert van liefdevol naar onwaarachtig en Oda trekt zich terug. Lieve, mooie Oda naar anderen maar naar Paul een ijskonijn. Dan breekt er bij Inez en Hans brand uit en vraagt Inez of hun pas aangenomen dochter Daisy (15 jaar en puberstreken) zolang bij hen mag wonen. Met haar komst wordt de sfeer broeierig; zowel Paul als Oda bloeien ook op: er is weer een kind om van te houden maar niet voor lang… Waar begint liefde, hoe sterk is die en houdt dat ooit op?

Een boeiende roman uit 1999 en nog niets aan kracht ingeboet. Van den Boogaard is een begenadigd schrijver. Hij weet sferen te creëren die alles zeggen over wat er zich concreet afspeelt terwijl hij de werkelijke situatie nauwelijks beschrijft. Het hoofdthema is de verwerking van de dood van een kind. “Aan een kind kun je je warmen als aan een prettig haardvuur.” Als het kind er niet meer is, dooft het vuur. Het verhaal gaat ook over de liefde tussen ouders en tussen mensen onderling. Over de onvoorwaardelijke liefde waar langzaam wantrouwen, afstand, voorzichtigheid en boosheid in kan sluipen. Soms door de halfslachtige, meegaande houding van de ander, soms door de stilte, door knagend verlangen. Gaat dan de liefde dood?

Een verhaal van formaat al zijn het maar 172 pagina’s.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , , , , ,