Durastanti Claudia – De vreemdelinge
Claudia Durastanti beschrijft haar rusteloze en verwarrende geschiedenis met een zekere afstand: nuchter, observerend en zonder een direct oordeel.
Beide ouders zijn doof. Beide ouders overschreeuwen hun doofheid door uitzonderlijk gedrag. Gedrag dat voor Claudia gewoon is. Beide ouders hebben in Italië goede banen. Toch emigreren ze naar New York. Het leven in New York is chaotisch tussen de van oorsprong Italiaanse families met hun louche gedrag. Moeder probeert een kunstenaarsbestaan op te bouwen. Vader werkt in de bouw: ‘Overdag bouwde mijn vader flats, ’s-nachts sloopte hij huwelijken’.
Na de scheiding van haar ouders gaan Claudia en haar broer met hun moeder terug naar de geboortestreek van de moeder: Basilicata, een achtergebleven arme streek. Claudia is daar de Amerikaanse, vindt geen aansluiting en vlucht in het lezen van boeken. Hier moet de liefde voor taal ontstaan zijn. Het leven in Italië is rommelig, turbulent en kleurrijk. Moeder drinkt veel, leeft van dag tot dag. Vader laat zich af en toe zien, wat het niet overzichtelijker maakt. Er is armoede, het gezin leeft sociaal geïsoleerd.
Pas als Claudia in Rome studeert, realiseert zij zich dat het leven onlosmakelijk verbonden is aan afkomst. Armoede kleeft aan je, als een ziekte. Het is wreed om te ontdekken dat je, zelfs met een goede opleiding, er nooit echt bij zal horen. Claudia beseft dat ze een vreemdelinge is, eenzaam en stil, zoals haar ouders ook nog door doofheid eenzaam stil zijn.
De vreemdelinge is geen afrekening met Claudia’s opvoeding of jeugd. Het is meer een zoektocht. Willen begrijpen hoe het leven werkt binnen verschillende culturen, binnen verschillende contexten met de gevolgen en consequenties voor het eigen leven. Claudia Durastanti vangt haar gedachten, ervaringen en gevoelens met woorden en de woorden bieden een zekere mate van ordening. Het leven is voor Claudia chaotisch, daarmee is het verhaal (heerlijk) chaotisch.
