Tag Archives: Nicci Gerrard

Huis van herinneringen

Gerrard, Nicci – Huis van herinneringen

* * *     6 votes

De broze, bijna blinde Eleanor wordt binnenkort 95 jaar. Haar kinderen vinden het beter dat zij naar een verzorgingshuis gaat in plaats van in het grote huis te blijven, waar zij met wijlen haar man Gil en hun kinderen woonde. Zij willen alles in huis wel sorteren en opruimen maar Eleanor gaat daar dwars voor liggen. Peter, een vriend van een van haar kleinzoons, zit op dat moment vol liefdesverdriet en verwarring en wil wel een time-out. Hij komt de oude dame helpen. Tussen die twee groeit een bijzondere vertrouwensband en als Peter stuit op vreemde, hartstochtelijke brieven opent Eleanor haar hart en vertelt hem haar hele geschiedenis: over de oorlog, de vaak moeilijke omgang met haar ouders en haar halfzusje Merry en over de liefde. Welk duister geheim draagt zij met zich mee? In hoeverre verandert een mens als hij de belangrijkste beslissingen en gebeurtenissen uit een ver verleden met zich mee torst en niet deelt? Of uiteindelijk wel?

Gerrard schreef een roman die aanvankelijk in de eerste versnelling doordobbert, bijna saai zelfs. Toch weet ze in de tweede helft van het boek een niet-aflatende, onderhuidse spanning te creëren waardoor het verhaal je stevig in zijn greep krijgt, én houdt: het boek moest uit. De manier waarop Gerrard de lezer meeneemt in het verleden van Eleanor is ronduit knap. Verleden en heden wisselen zich moeiteloos af. Deze verteltrant met zijn lange flashbacks, die Gerrard met name hanteert tijdens de gesprekken met Peter, neigt naar een ‘raamvertelling’.
Hoofdpersoon Eleanor is neergezet als een krachtige persoonlijkheid in tegenstelling tot haar labiele halfzusje Merry. Ook schept Gerrard een forse tegenstelling tussen de twee geliefden van Eleanor: de keurige dokter Gil en de kleurige Michael. Het allesomvattende thema is het verleden, de herinneringen. Dat maakt je rijk, vormt je en kan je troost bieden. Aan het eind van je leven neem je afscheid van alles en iedereen om je heen en kun je ook terugkijken op je eigen huis van herinneringen.

De wat te rustige eerste helft en een paar vergezochte wendingen ten spijt, een lekker leesbaar boek.

Leave a Comment

Filed under Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Het weerzien

Gerrard, Nicci – Het weerzien

* * * ½   20 votes

Een boek over dood en liefde maar ook over vriendschap, samen, zorgen voor, overgave, optimisme, weerloosheid. Kortom, een boek met gevoelOmslag Het weerzien1 echter op zijn Nicci Gerrards dus nergens zo overdreven dat je een adempauze nodig hebt en even uit het boek wilt verdwijnen. Integendeel.

Marnie Still krijgt in Londen een telefoontje van haar jeugdvriend Oliver die zegt dat ze naar hun gezamenlijke vriend Ralph in zijn buitenhuis moet komen omdat hij op sterven ligt en “haar wil zien”. Oliver heeft een vlucht voor haar geboekt vanaf Stansted naar Schotland. Na wat geregel vertrekt ze halsoverkop naar het vliegveld en vanaf dat moment neemt haar leven een andere wending.
Ralph is er heel slecht aan toe en Marnie vraagt zich hardop af wat ze kan doen, hoe ze kan helpen. “Vertel me over ons. Vroeger. Herinneringen. Ik kan niet tegen stilte. Vertellen.” En Marnie vertelt, een heel boek lang. Wat is er precies gebeurd waardoor Marnie, Oliver en Ralph uit elkaar dreven? Haar herinneringen komen in alle hevigheid boven.

Haar verhaal is geschreven in de derde persoon en wordt regelmatig afgewisseld met de overigens minimale maar zeer intense gebeurtenissen uit het heden: de verpleegster die dagelijks Ralph komt verzorgen, de gesprekken tussen Oliver en Marnie en hun korte wandelingen, het houthakken, koken voor hun drieën, eten. Ralph is te zwak om te praten en zijn reacties op de verhalen van Marnie worden cursief weergegeven. Een mooie, ingenieuze vondst mede waardoor het verhaal levendig en boeiend blijft.
Gerrard blijft een meester in het beschrijven van karakters en de ontwikkeling ervan. Soepel worden precaire, ongemakkelijke situaties, gevoelens en uitingen daarvan verwoord. De jeugdige overmoed enerzijds en onzekerheid anderzijds zullen u doen glimlachen. De sterke band tussen de jongeren zult u herkennen evenals de zoektocht van ieder met vallen en opstaan naar volwassenheid. De tederheid van Marnie en Oliver voor Ralph, de broosheid van lichaam en geest die onvermijdelijk opgaan in de dood.
nicci gerrard2Met recht een psychologische, literaire roman. Een om er in op te gaan…

Leave a Comment

Filed under Boeken, eBooks, Literatuur, Recensies

Nooit vergeten

Gerrard, Nicci – Nooit vergeten

* * *     18 votes

Op de omslag staat “roman” maar het leest als een thriller. Van het begin tot het eind is het verhaal doortrokken van een onderhuidse spanning. Omslag Nooit vergetenLang blijft de lezer in het ongewisse omtrent de verdwijning van Johnny Hopkins, een achttienjarige, rustige, prettige jongen die nog bij zijn ouders thuis woont samen met zijn jongere zusje Mia. Zijn oudste zus Tamsin woont sinds een paar jaar op zichzelf.
Het boek begint met een soort voorwoord, een epiloog met daarin kenmerken van een proloog. Van “Naderhand zouden de mensen die van Johnny Hopkins hielden ieder op hun eigen manier beschrijven hoe de gebeurtenis hun wereld had veranderd” tot “De dag dat hij was vertrokken en dat zij op de stoep had staan zwaaien tot hij uit het zicht was verdwenen.”

De verdwijning van een kind werkt verwoestend op de naaste familie, de vrienden- en kennissenkring, de buurt. Dat weet Gerrard uitstekend te verwoorden. Ze pelt moeder Isabel, vader Felix en dochter Mia laag voor laag af en schetst respectievelijk de waanzinnige eenzaamheid, de kilometers diepe krater van verdriet en machteloosheid, de sluipende, groeiende angst zich te binden aan een ander.
Hun wereld staat maanden, jaren stil maar de rest van de wereld gaat verder. Gerrard beschrijft hoe ieder de draad weer probeert op te pakken. Meestal zijn dat mislukte pogingen die er voor de buitenwereld aardig uitzien maar van binnen blijven de personen gehandicapt, is het zwart en bestaan nog altijd de kraters.

Nicci Gerrard1Ik heb vroeger – in de vorige eeuw –  veel boeken van Nicci French gelezen, lekker makkelijk. Aanvankelijk hadden ze een gouden schrijfformule die me op een gegeven moment begon te vervelen. Het werd allemaal wel erg voorspelbaar. Het schrijversduo is later solo verdergegaan maar kon me niet meer echt bekoren. Dit boek echter vind ik goed. Het leest gemakkelijk, de stijl is verzorgd en het taalgebruik is boeiend en verrassend rijk. Als ik u was, zou ik het lezen. Niet vergeten.

Leave a Comment

Filed under Boeken, eBooks, Fiction, Recensies