Tag archieven: roman

by | 14 november 2022 · 16:25

Diepdiepblauw

Dekker, Nikki – Diepdiepblauw

Het boek ‘Diepdiepblauw’ heeft iets filosofisch. De kernvraag die op een speelse, voorzichtige, twijfelende manier onderzocht wordt, is zoiets als ‘Wie ben ik ten opzichte van mezelf en de wereld?’ 

&

Losse verhaaltjes rijgen zich aan elkaar, pareltjes die steeds duidelijker een verband vormen. Dekker steelt mijn hart als ze haar liefde voor de stad beschrijft. Mijn stad.

&

Ik heb een onverklaarbare neiging Nikki Dekker als ik-persoon te zien. Ook al schrijft ze dat de helderste beelden verknipt zijn, in elkaar verschoven, van kleur verschoten of ronduit verzonnen zijn.

&

Er moet veel onderzoek gedaan zijn. De kennis over het leven onder water is groot. Dekker duikt onder water om het gedrag van de ik-persoon te verklaren, te legitimeren. Met onder andere de kwal, het schelpdier, de haai, de potvis, de zeekoe toont ze dat het dier ‘mens’ niets dierlijks vreemd is. De beschrijvingen van het leven onder water gaan over het leven onder water en tegelijkertijd vertellen ze zonder dat de link expliciet gelegd wordt over de ik-persoon. Prachtig.

&

Mensen om je heen bepalen wie je bent. Zonder de ander ben je niemand. En zo zoekt de ik-persoon mensen op. Ze zoekt wel erg veel mensen op, wat niet alleen voor de ik-persoon vermoeiend is. Op pad gaan, elkaar versieren, kussen, vrijen, dansen en een eindeloos verlangen bevredigen: steeds in varianten en in herhaling. Er is moed nodig om alle mogelijkheden te onderzoeken, gemakkelijk verliefd te worden. Het doet geen recht om de mensheid in homo of hetero te verdelen. De ik-persoon omvat beide uitersten, een interessante vrouw.

&

Met Ruben woont ze samen. Ze hebben geen open relatie en tegelijkertijd gaat de zoektocht door. Via de ik-persoon leert de lezer Ruben kennen. Dekker is een meester in het indirect vertellen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | 8 oktober 2022 · 13:38

Nacht voor het feest

Stanišić, Saša – Nacht voor het feest

Morgen is het feest in het dorp Fürstenfelde. Het feest van de heilige Anna. De voorbereidingen zijn in volle gang.

Saša Stanišić schept een eigen dromerig sprookjesachtig universum met de verhalen rond de voorbereiding, het dorp en de bewoners. Stanišić neemt allerlei perspectieven in. Het perspectief van mevrouw Kranz bijvoorbeeld; zij loopt met haar schildersezel het meer in. De veerman is dood maar doet zijn verhaal. Vrienden drinken zich moed in in de garage die als bar dienstdoet. Een vos is op jacht naar kippen. Anna krijgt een astma-aanval. De heer Schramm koopt sigaretten. Hoofdpersonen uit oude dorpsverhalen komen tot leven. De omringende bossen krijgen een eigen stem. Het zijn allemaal verhalen vol verwondering, soms met bruut geweld, soms hilarisch met kenmerken van het oude communistische leven. De verhalen zijn ontnuchterend. Stanišić maakt het niet mooier dan het is. De nieuwe wereld met de beloften van dien is nog ver weg. Het is knap dat een allegaartje van verhalen een eigen poëtische wereld vormt. Binnen de context van het feest trekt Stanišić de lezer mee naar het eigenaardige leven in het dorp. Een dorp dat zoekt naar een toekomst.

Stanišić moet dol op geschiedenis zijn. In het boek toont de geschiedenis zich in het heden. Eenzelfde plek hebben  eeuwenoude verhalen die het huidige verhaal diepte geven. Zo wordt een boom meer dan een boom, een toren is niet alleen een toren, het huis toont meerdere levens. De geschiedenis rond deze plekken is voelbaar, is te ontmoeten, is te herbeleven. Als een archeoloog pelt Stanišić de lagen van de oude tijd, oorlogen, vrede, de eenwording af. Jammer dat de gebeurtenissen in het verre verleden in een semi-oude taal zijn weergegeven in een semi-Oudduits lettertype. Het leidt af, stoort het verhaal, remt het lezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | · 13:35

Greenwood

Christie, Michael – Greenwood

Het is 2038. De wereld wordt geteisterd door ‘de grote verdorring’.  Bomen en bossen zijn zeldzaam, er zijn insectenplagen, stofstormen zijn eerder norm dan een zeldzaamheid, ziekten bedreigen de mensheid, mensen moeten stofmaskers dragen, boeken zijn grondstof voor filters geworden. De wereld is in verval.

Het beeld dat Michael Christie schetst, is zo realistisch dat je huivert bij de gedachte wat er allemaal niet kan gebeuren. Zonder belerend te zijn geeft Christie heel veel informatie over bomen, schimmels in de bodem, de samenwerking van schimmels, hout- en voedselproductie, bomen als windkering en over bomen en bossen als heiligdom. Impliciet waarschuwt hij zonder opgeheven vingertje tegen de gevaren van ontbossing. Op het eiland Greenwood staat een van de zeldzaam overgebleven oerbossen. Jacinda – Jake – Greenwood is daar bosgids. Dat Jacinda’s achternaam gelijk is aan de naam van het eiland lijkt in eerste instantie toeval. Tot haar ex, een advocaat, denkt te kunnen bewijzen dat Jacinda de enige erfgenaam is van het familiekapitaal inclusief het eiland. De vraag is natuurlijk: klopt het dat Jacinda familie is en recht heeft op de erfenis. De familiestamboom is niet zo eenduidig.

Het verhaal loopt in eerste instantie terug in de tijd naar het begin, naar oma. Terugkijkend als de jaarringen van een boom die teruggaan naar de kern. Een verhaal vol verrassingen. Michael Christie vlecht de verschillende verhaallijnen briljant door elkaar heen en neemt de lezer mee naar een bomenkathedraal, naar niets ontziende houthakkers, naar broers die geen broers zijn, naar een milieuactiviste, een soldaat die terugkeert, een vondeling en een dagboek. Het zijn lang niet allemaal bloedverwanten die een hoofdrol spelen in deze geschiedenis. Afzonderlijke verhalen als op zichzelf staande jaarringen in een groter geheel.

Het tweede deel van het boek begint in de kern van het hout en eindigt weer in 2038, de bast van de boom. Het verhaal gaat heen en weer terug waardoor heden en verleden aan elkaar verbonden wordt. Bomen die tijd vastleggen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | 19 augustus 2022 · 11:52

De Stormroos

Bomann, Corina – De Stormroos

Annabel Hansen komt terecht in een kindertehuis als haar moeder verdwijnt en groeit op bij haar pleegouders. Ze is net gescheiden van Jan en komt met haar dochter Leonie te wonen aan de Baltische Zee in Binz in een schitterend oud, gemeubileerd huis vlakbij het strand. Annabel is reclamespecialist en  krijgt een opdracht van Joachim Hartmann, eigenaar van een geheel verbouwd hotel, om hier een reclamecampagne voor op te zetten.  
Bij toeval ziet zij een oud schip uit 1940 te koop liggen dat als oorlogsviskotter is gebruikt om mijnen te ruimen en daarna is omgebouwd tot passagiersschip. Samen met een andere gegadigde Christian Merten koopt ze de kotter. Beiden zijn weg van het schip en later ook van elkaar. Zij vindt op de kotter een brief van ene Lea die het begin vormt van een intensieve emotionele ontrafeling van allerlei vragen en kwesties die opdoemen. Brengt deze rollercoaster de rust waar Annabel zo naar verlangt?

Bomann schreef een goede chicklit. Opzet en stijl lijken erg op die van Lucinda Riley en zij wordt dan ook vaak ‘de nieuwe Riley’ genoemd. Verschil is dat Bomann wat vaker in het verleden duikt niet van een maar van verschillende personen. We lezen – soms iets te – uitgebreid over het verleden van Annabel, Christian, Lea, haar moeder en de eigenaar van het schip. Haar schrijfstijl leest prettig, de mensen komen tot leven, je loopt met hen mee en begrijpt hun acties ook al zijn die soms laakbaar. Bomann weet het verleden slim te verwerken met het heden. Zij schetst een ontluisterend beeld van de spanning in Oost-Duitsland tijdens de oorlog, hoe inwoners werden gevolgd en werden gedwongen in de pas te lopen, hoe gezinnen uit elkaar werden gereten en hoe de Stormroos een beslissende rol speelde in Annabels verleden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Chicklits, eBooks, Fiction

Getagd als , , , , , , , , , , ,

by | 19 juli 2022 · 17:39

De tiende cirkel

Picoult, Jodi – De tiende cirkel

Trixie is de veertienjarige dochter van Daniel en Laura Stone. Laura is een universiteitsprofessor en Daniel schrijft strips voor de kost. Hij is eigenlijk een ‘thuisblijfvader’.

Trixies vriend Jason heeft het net uitgemaakt en het gaat niet goed met haar. Ze snijdt zichzelf en doet een poging tot zelfmoord, terwijl haar ouders daar weinig oog voor hebben, zij hebben hun eigen problemen.

Trixies vriendin Zephyr Santorelli geeft een feestje, er zijn echt veel jongelui uitgenodigd waaronder Jason, en Trixie neemt zich voor er alles aan doen om hem jaloers te maken. Ze wil hem terug en liegt tegen Daniel, dat het maar een logeerpartijtje is. Maar Zephyrs feest  is beslist geen gewoon feest: het gaat om de seksspelletjes en eigenlijk iedereen, behalve Trixie, weet dit. Aan het einde van de nacht gaat Trixie totaal verward naar huis en vindt Daniel haar in de badkamer. Ze ligt op de grond, huilend, met make-up-chaos over haar hele gezicht en zegt: “Papa, hij heeft me verkracht.” 

Voor Trixie is er geen ‘normaal school’ meer na haar aanklacht tegen Jason. Ze wordt genegeerd of erger. Haar ouders hebben nu serieus problemen want: hoe kan het dat Laura niet bereikbaar was die nacht? En waarover is Daniel niet open? Er rijzen steeds meer vragen: spreekt Trixie de waarheid en is ze die nacht werkelijk verkracht? En is Jason echt de kwade genius waarvoor hij wordt aangezien? Jodi Picoult geeft haar plot maar moeizaam aan ons weg.

In het verhaal verweeft Picoult elementen van Dantes Inferno, vooral ook in de stripgedeelten die in het boek zijn opgenomen. Nu heb ik de pech ‘De tiende cirkel’ als eBook te hebben gelezen en de strips waren daardoor nauwelijks te zien. Je mist dus de correlatie tussen verhaal en strip. Daarbij zijn enkele van de personages onvoldoende  uitgewerkt. Daar waar je Daniel goed begrijpt door zijn achtergrond, blijft Laura een raadsel. Tot slot nog de opzet van het verhaal: die vind ik soms geforceerd, te vergezocht om geloofwaardig te zijn. Dat helpt niet in de waardering. ‘De tiende cirkel’ van Jodi Picoult: hoever ga je om je kind te beschermen? Een boek voor de liefhebbers, maar aan mij niet echt besteed.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , ,

by | · 16:13

IJsval

Sewell, Kitty – IJsval

‘IJsval’ is een behoorlijk onderhoudend verhaal, met nu en dan scherpe kantjes. Sewell neemt ons mee naar het hoge Noorden van Canada, waar Moose Creek onderdak biedt aan ‘vluchtelingen’ van de moderne samenleving. 

In Cardiff, Wales, heeft de arts Dafydd Woordruff eigenlijk alles wat hij wil. Een intelligente, knappe vrouw, een aanstelling in het hospitaal en een fraai huis. Toch is hij niet echt gelukkig. Hij en zijn vrouw Isabel proberen al maanden, op het geforceerde af, een kind te verwekken én zijn baan is nogal routinematig geworden. Dan valt er een brief in de bus van een twaalfjarig meisje dat claimt zijn dochter te zijn. Niet echt het nieuws waarop Woordruff zit te wachten: terwijl hij en zijn vrouw tevergeefs proberen een kind te verwekken, zou hij niet alleen een dochter maar ook nog een zoon hebben in het verre Moose Creek.

Omdat Dafydd bijna zeker weet dat de moeder en hij nooit samen seks hadden, beweert hij met grote zekerheid dat dit niet juist kan zijn. Probleem is dat zijn vrouw Isabel hem niet gelooft, zeker niet wanneer een gevraagde DNA-test aangeeft dat hij en hij alleen de vader kan zijn. Als in een nachtmerrie vertrekt hij opnieuw naar Canada. Om het onmogelijke te begrijpen moet hij terugkeren naar die bevroren wildernis, met zijn eigen wetten en regels…

Het is werkelijk jammer dat de uitgever dit boek een thriller noemt, want het is eigenlijk gewoon een klassiek drama. Als je echter van drama houdt in een onheilspellende, mooie setting, met personages die elkaar bedriegen en een ietwat naïeve hoofdpersoon, die werkelijk wroeging heeft over zijn fouten in het verleden, dan is ‘IJsval’ je boek. De prachtige beschrijving van de hele locatie, het stadje Moose Creek aan de rand van het noordpoolgebied en Sewells personages, die zijn doordrenkt met een soort hopeloosheid, een verlamming die velen van hen inactief en kwetsbaar maakt. Prachtig! Er zit ook nog een vleugje romantiek in het verhaal en overall is het goed geschreven.

‘IJsval’ van Kitty Sewell, geen thriller, maar een lekker traag geschreven drama. Aanbevolen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , , ,