Chanter, Catherine – De Bron
Ruth en Mark verhuizen van Londen naar het platteland waar zij een boerderij De Bron met veel grond kopen. Eindelijk wordt met name voor Mark deze lang gekoesterde droom vervuld. Het is een prachtige, idyllische plek dankzij de onafgebroken toegewijde zorg van Mark en Ruth én het water dat regelmatig uit de hemel valt. Curieus want elders in de omgeving is het al jaren gortdroog. Honderden dagjesmensen willen De Bron zien en bewondering slaat om in afgunst, wantrouwen, haat en nijd: hoe komen zij aan dat water? Ruth en Mark worden al snel beschouwd als profiteurs, het land ziet men als heilig land. Hun hippiedochter Angie trekt met zoontje Lucien en een stoet van hippievrienden als een nomade door het land. De groep verblijft enige tijd in De Bron en door toedoen van Angie strijkt er een groep ‘zusters’ op het terrein neer die ‘De Roos van Jericho’ aanbidt. Zuster Amelia ziet Ruth als een uitverkorene en Ruth raakt in de ban van de Roos. Al deze elementen zorgen voor verwijdering tussen Ruth en Mark. De gebeurtenissen worden steeds groter, feller, angstaanjagender en vervolgens loopt er van alles uit de hand met afschuwelijke, dramatische gevolgen. Hoe loopt dit af? Zijn Mark en Ruth bestand tegen dit alles, is een van hen dader, slachtoffer?
Een verhaal waar je inkruipt. Verteller Ruth neemt je mee en maakt je deelgenoot van wat zich afspeelt in De Bron en in de hoofden en harten van Ruth, Mark, Angie, Amelia, de drie dienders die Ruth en De Bron bewaken, de priester Hugh. Een mengeling van spanning, fysieke en geestelijke pijn, liefde voor de plek De Bron.
Catherine Chanter houdt van mensen en van de natuur. Haar beschrijvingen van gevoelens en de natuur zijn respectievelijk raak en liefdevol. Het taalgebruik is mooi, verzorgd met originele vergelijkingen. Het verhaal is meeslepend en slim opgezet: Ruth zit met een enkelband om op De Bron met drie agenten. Zij vertelt afwisselend over wat er is gebeurd en hoe het haar nu vergaat totdat beide verhalen samenkomen en alles op zijn plek valt in één grote apotheose.
Waar deze debuutroman uit 2015 onder valt? Volgens de VPRO-gids (wiens mening ik onderschrijf) is het “een literaire apocalyptische ecothriller”. Dus één grote cocktail waar je aardig dronken van kunt worden.
