Categorie archief: SF & Fantasy

Ik kom hier nog op terug

Van Essen, Rob – Ik kom hier nog op terug

Een vermakelijk, vreemd en irrealistisch verhaal. Je stapt bijvoorbeeld in Amsterdam in een soort van dixi en je stapt aan de andere kant van de dixi in Los Angeles uit of je wordt teruggeplaatst in de tijd en je ziet jezelf lopen. Je moet van dit soort ‘onzin’ houden om het te kunnen waarderen.

Soms vliegt het verhaal, soms is het ergerlijk traag, dan zijn het flarden of is er een filosofisch traktaat. Van Essen maakt wat onlogisch is logisch.

Rob Hollander, een gesjeesde filosofiestudent, is de hoofdpersoon. Als journalist wordt hij uitgenodigd door Icks om naar LA te komen. Icks blijkt Chris Vis te zijn. Rob kent Chris vanuit zijn jeugd in Rijssen. Met hem ging hij toentertijd op een namiddag naar ‘de man in het bos’. Er is duidelijk iets ingrijpends gebeurd rond dit bezoek.  Pas op de laatste bladzijden wordt duidelijk wat en blijkt deze gebeurtenis een sleutelscène te zijn.

Van Icks krijgt Rob vijf kansen om iets in het verleden recht te zetten. Met de tijdmachine reist Rob naar het Amsterdam van de jaren 80. Fraaie sfeerbeschrijvingen! Bij de laatste kans gaat het mis. Hij kan niet meer terug. Rob ontmoet oud-studiegenoten die allemaal door Icks teruggezonden zijn en vastzitten in het verleden. Door tijd te verschuiven krijgen verhalen een andere lading. Verhalen die de werkelijkheid naar hun hand zetten. Door te spelen met de tijd wordt een poging gedaan om in het reine te komen met jezelf. Fascinerend.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, SF & Fantasy

Gliff

Smith, Ali – Gliff

Er zijn twee werelden die naast elkaar bestaan: die van de ‘haves’ en die van de ‘have-nots’, respectievelijk van de geverifieerden en de onverifieerbaren. Onverifieerbaren worden opgepakt, onderworpen aan een herprogrammering en tewerkgesteld. Hun bezittingen worden vernietigd.

Rose en Briar (de verteller) zijn jong. Hun moeder en vader zijn opgepakt. Rose sluit vriendschap met een paard en noemt het Gliff. Rose en Briar nemen het paard mee. Briar wordt opgepakt en na jaren re-educatie chef van de dagploeg, hij/zij is dan (gok ik) een jaar of 18 en geeft leiding aan een groep merendeels leeftijdgenoten.  Doordat opgepakte kinderen onbeschermd aan het werk worden gezet, raken veel kinderen verminkt door ongelukken.

Briar moet een meisje zonder hand tot de orde roepen. Hij is stug en formeel, dit is de toon die hij dient aan te slaan. Ook Briar wordt constant gevolgd en gecontroleerd door de overal aanwezige camera’s. Het meisje herkent in Briar Rose. Het meisje vertelt dat ze hem van Rose Griff moet noemen en dat Briar dan zeker zal helpen. In eerste instantie kan Briar niet anders dan bot reageren maar weet een afspraak te maken op een onbespiede plek.

Ali Smith dwingt tot langzaam (her)lezen.  Ze kijkt door de ogen van Briar en zodoende duurt het even voor er een beeld van deze tweestandenmaatschappij ontstaat. Ze schept verwarring door te spelen met woorden en kinderlogica/-filosofie omarmt (fantastisch!).  

Smith verwacht van de lezer dat die zelf de rode lijn weer oppakt. Een vreselijke wereld met mensen die het verschil maken en de kracht van kinderen. Prachtig boek!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, SF & Fantasy

Marina

Zafón, Carlos Ruiz – Marina

Oscar vertelt na afloop van een belevenis een verhaal waaraan hij zelf twijfelt of het wel echt is gebeurd. Zo onwaarschijnlijk is het wat hij heeft meegemaakt. Zeven dagen is hij spoorloos. Zeven dagen beleeft hij met Marina een duister mysterie.

Hij ontmoet Marina en is onmiddellijk verliefd op haar. Marina vraagt Oscar mee te gaan om de in het zwartgeklede vrouw te zien die elke maand naar een graf zonder naam komt, maar met een vlinder op de zerk. Ze gaan naar het kerkhof, zien de vrouw, achtervolgen haar en komen terecht in een kas waar levensechte etalagepoppen hangen die onderdelen missen. Marina en Oscar ontmoeten Eva, een vrouw met een verminking. Op haar trouwdag kreeg Eva zuur in haar gezicht gegooid. Michaël is haar echtgenoot en eigenaar van een bedrijf dat orthopedische hulpmiddelen maakte. Michaël wilde met een elixer, gemaakt van een bepaald soort vlinder, verminkingen bij mensen herstellen en doden weer tot leven brengen. Michaël is krankzinnig geworden en Eva weet niet waar hij is.

De ontknoping is bizar. De poppen komen tot leven. Eva vermoordt voor ze sterft Michaël om Oscar en Marina te redden. Dan blijkt al die tijd dat Marina ernstig ziek is. Ze overhandigt Oscar op haar sterfbed een schrijfboekje om het verhaal dat ze samen beleefden op te schrijven.

Door de levensechte beschrijvingen en de sfeer die Carlos Ruiz Zafón weet te treffen, wordt de lezer het verhaal ingezogen. Loskomen is niet mogelijk. Hoewel het een onmogelijk verhaal is, duister, magisch, bizar en ongeloofwaardig is het zo echt, zo realistisch, zo zwart en duister. Een meesterwerk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, SF & Fantasy

Circe

Miller, Madeline – Circe

Circe is de dochter van Helios de zonnegod en Perse. Ze groeit op in een wereld van goden vol roddel en achterklap. Als Circe haar vermogen als heks ontdekt wordt ze verbannen naar het onbewoonde eiland Aiaia.

De verbanning geeft Circe de vrijheid om zichzelf te ontplooien. Noodgedwongen leert ze zichzelf te beschermen tegen opdringerige zeelui en goden. Toverkracht wordt haar wapen. Eenmaal verlaat ze met toestemming van de goden het eiland om haar nicht Medea te helpen bij de geboorte van de Minotaurus.

Voor mij ontstaat er door het verhaal van Circe een samenhang binnen de Griekse verhalen. En wat zijn de meeste goden irritant, laf, bang, vals, ingenomen en op macht belust.

Odysseus met zijn mannen lijden schipbreuk op Aiaia. Ze hebben een jaar nodig om het schip te repareren. Odysseus is hoffelijk, innemend, vriendelijk. Zijn vrouw Penelope en zijn zoon Telemachus wachten al dertig jaar op zijn terugkomst. Nadat Odysseus uiteindelijk huiswaarts gaat, blijkt Circe zwanger te zijn van een zoon, Telegonus. Het moederschap valt Circe zwaar. Athena dreigt Telegones te vermoorden. Circe moet al haar vermogens inzetten. Circe kan haar zoon niet tegenhouden als hij zijn vader wil gaan zoeken. Ze beschermt zijn boot met toverspreuken en geeft hem een speer met gif, waar zelfs de goden bang voor zijn. Hoe ze het gif verwerft toont haar grote moed en moederliefde. Telegonus neemt uiteindelijk Penelope en Telemachus op zijn boot mee terug naar Aiaia.

Het slot van het boek heeft een prachtige ontknoping. Met terugwerkende kracht zie ik dat Miller er driehonderd pagina’s naar toegewerkt heeft. Circe wil nog een ding doen voor ze met Telemachus vertrekt en Penelope op het eiland achterblijft. Het einde blijft open.

Wat is Miller een fantastische verteller. Een betoverend boek! 5 sterren

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, SF & Fantasy

Klimaatverdriet

Šindelka, Marek – Klimaatverdriet

De wereld is in verval, de aftakeling van de aarde heeft een rechtstreeks gevolg op mensen. Mensen zijn apathisch geworden, zijn ziek. De stad Praag is bloedheet geworden, heftige regenbuien doen de stad overstromen. Alles is ontregeld. Door stormen is bijvoorbeeld gsm-verkeer praktisch onmogelijk geworden.

Kryštof is botanicus en verdient astronomisch grote bedragen aan het smokkelen van zeldzame planten die door de klimaatcrisis alleen maar zeldzamer dus waardevoller zijn geworden. Hij heeft voor een maffiabaas een zeldzame orchidee opgespoord en naar Wenen gesmokkeld. Een plant die op levende lichamen groeit. De dode man die gevonden is met een snee in zijn buik doet vermoeden dat hij de orchidee met zich meedroeg.

Kryštof wordt verdacht van moord en gearresteerd en ondervraagd. Het verhoor is het begin van de puzzel vol verhalen, fragmenten en ogenschijnlijke bijzaken. Marek Šindelka springt van de jeugd van Kryštof naar gebeurtenissen uit het leven van de rechercheurs, naar de tulpenmanie in het verleden, naar achtervolgingsscènes, naar de zoektocht naar de orchidee, naar het meisje waar Kryštofs jeugdvriend en hijzelf beiden verliefd op waren.

De kracht van Šindelka ligt in de wonderschone beschrijvingen en de observaties in terloopse zinnetjes zoals: de opmerking dat planten handmatig worden bevrucht omdat insecten zijn uitgestorven of dat je de mensheid moet uitroeien om de natuur te redden.

Het verhaal springt in tijd en ruimte en wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. Dat maakt het verhaal enerzijds intrigerend en spannend waardoor je doorleest, anderzijds maakt deze vertelconstructie het verhaal rommelig. Je moet als lezer je best blijven doen om de puzzelstukjes een plek te geven. Een boeiend boek met een duidelijke boodschap: het lot van de mens is onlosmakelijk verbonden aan dat van de aarde.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, SF & Fantasy

Klara en de zon

Ishiguro, Kazuo – Klara en de zon

Klara is de verteller van het verhaal. Klara is een robot, een KV, een kunstmatige vriendin, gemaakt om eenzame kinderen gezelschap te houden. KV’s of AF’s (‘artificial friends’) leren door observaties hun denkvermogen te verfijnen. Ongelooflijk knap hoe Klara steeds beter interpersoonlijke communicatie kan duiden en emoties van mensen kan lezen.

Klara wordt verkocht aan een ziekelijk meisje, Josie. Klara komt bij Josie en haar moeder te wonen. Het verhaal speelt zich af in een wereld waar ‘opgetilde’ kinderen naar de universiteit kunnen. Ishiguro laat in het midden wat opgetilde kinderen zijn. Niet iedereen wordt opgetild. Josie is een opgetild kind en daar is ze zwak en ziekelijk door geworden; er is een gerede kans van vroegtijdig overlijden. Moeder voelt zich hierdoor schuldig. Een kunstenaar heeft van moeder de opdracht gekregen data van Josie te verzamelen met de bedoeling die data tegen de tijd dat Josie eventueel overlijdt, over te brengen op Klara.

Dat kunstmatige intelligentie niet feilloos is, wordt al vroeg in het verhaal duidelijk. Klara denkt dat de zon god is doordat ze, wachtend tot ze verkocht zou gaan worden, verkeerde conclusies trekt. De robots staan duidelijk niet in verbinding met zoiets als het internet, dat had zulke fouten kunnen voorkomen. Klara vraagt de zon Josie te redden en om de zon gunstig te stemmen saboteert ze een machine die veel rook uitblaast.

Klara neemt mij als lezer moeiteloos mee, ik bleef nieuwsgierig naar Klara. Ik vergat volkomen dat zij een robot was. Ze was eerder een naïef zoekend zorgzaam meisje dat lief wil doen. Ik leefde met haar mee. Het drong pas echt tot me door dat Klara een robot was, toen ze op een vuilnisbelt half gedemonteerd haar laatste zonnestralen opving. Verontrustend.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, SF & Fantasy