Categorie archief: Recensies

by | 26 januari 2023 · 15:42

De mantel van astrakan

Chiara, Piero – De mantel van astrakan

Er gebeurt in dit boek niet zo veel: de ik-figuur van het verhaal, een Italiaanse jongeman, leest boeken en verkent lopend Parijs.

De ik-figuur huurt bij weduwe Lenormand een kamer. De kamer was van haar zoon Maurice, die volgens het verhaal van de weduwe met een geliefde naar Indochina is vertrokken en niets meer van zich laat horen. De boeken die in de kamer staan zijn van Maurice. Maurice bleek een brede interesse te hebben in filosofie en wetenschap. Dat bevalt de ik-figuur zeer. Tussen de boeken vindt hij dagboeken. Hij herkent zichzelf in delen van Maurice’ verhalen. Ondertussen is de weduwe ingenomen met de nette, rustige huurder en vindt hem op haar zoon lijken.

Slenterend door de straten van Parijs ziet de ik-figuur op de eerste etage van een huis een jonge vrouw voor een spiegel naakt dansen. Hij is gebiologeerd door deze vrouw en loopt dagelijks langs het huis om haar te bekijken. Op een gegeven moment spreekt hij de vrouw aan. Ze stelt zich voor als Valentin. Er ontstaat zoiets als een voorzichtige relatie. De huurder besluit langer in Parijs te blijven en omdat het kouder begint te worden, is het voornemen heen en weer naar huis te gaan om warme kleding te halen. De weduwe geeft hem echter de kleren van haar zoon waardoor de noodzaak om naar huis te reizen komt te vervallen.

Dat de ik-figuur de kleren van Maurice draagt, verwart Valentin. Uiteindelijk vertelt ze dat Maurice en zij bevriend waren en dat Maurice niet naar een ver land is vertrokken maar dat hij in de gevangenis zit. Dan ontsnapt Maurice uit de gevangenis en eist ‘zijn’ Valentin op. De ik-figuur gaat terug naar Italië. Na maanden staat Valentin ineens voor zijn neus …

Knap hoe Chiara de spanning tussen  Maurice, Valentin en de ik-figuur voelbaar maakt in een verhaal waar nauwelijks iets gebeurt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , ,

by | · 15:39

Mooi doodliggen

Heijden, A.F.Th. van der – Mooi doodliggen

Om aan de Russen te ontkomen wordt de moord op onderzoeksjournalist Moerasjko in scène gezet. Het plan van de geheime dienst van Oekraïne is dat Moerasjko na een paar dagen herenigd wordt met zijn gezin en op een onbekende plek een nieuw leven kan opbouwen. Op weg naar de avondwinkel wordt Moerasjko in de hal van zijn flat zogenaamd doorzeefd en afgevoerd naar het lijkenhuis.

Het hoofdstuk in het lijkenhuis is waanzinnig mooi. Daar leert de lezer Moerasjko kennen. Een man nog steeds stapelverliefd op zijn vrouw, een man die verknocht is aan zijn werk, een man met grote moed die mistanden genadeloos aan de kaak durft te stellen en overheden trotseert.

In gesprek met de doden neemt Moerasjko het besluit het lijkenhuis te ontvluchten en zich als zichzelf te melden bij de persconferentie over zijn eigen (zogenaamde) dood. Deze actie neemt niemand hem in dank af. Zijn vrouw Yulia scheidt van hem, hem verwijtend dat hij weet dat zij eindeloos veel van hem houdt en haar met zijn schijnexecutie toch in een immens verdriet heeft gestort. De geheime dienst trekt de handen van hem af. Collega’s branden hun vingers niet. Alleen een bevriende collega-journalist Natan Haandrikman houdt contact. Ook hij werkt net als Moerasjko aan de vliegramp MX17. Uiteindelijk is er geen happy end: de Russen weten hem te vinden.

Van der Heijden noemt de president van Rusland President Tsaar, de president van Amerika Trumpet en het is natuurlijk duidelijk wie hij bedoelt. Hij zet de twee presidenten in nog een geweldig hoofdstuk, genadeloos neer. Van der Heijden mixt fictie en werkelijkheid op zo’n manier dat de werkelijkheid zich openbaart. Het levert schokkende inzichten op. Het verhaal is met de huidige oorlog in Oekraïne meer dan actueel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , ,

by | · 15:35

Descartes in Amsterdam

Dooremalen, Hans – Descartes in Amsterdam

Een filosofische denkmethode uitleggen met behulp van een verhaal is een toegankelijke manier om een model inzichtelijk te maken. Verhalen brengen kennis tot leven en reduceren denkbeelden niet tot een lijstje met eigenschappen. Hans Dooremalen verdient alle lof met deze poging het denken van René Descartes toegankelijk te maken. Laat alle filosofen maar een moord oplossen.

Oktober 1634. Descartes woont op de Westermarkt nummer 6. Er worden bij hem om de hoek moorden gepleegd. De schout is druk met rijke dames, invloedrijke burgemeesters en met politiek gekonkel en heeft geen tijd om moordzaken op te lossen. Hij oordeelt onmiddellijk dat de daders heksen zijn gezien de tekens in de sneeuw bij de lijken en wijst onmiddellijk naar een paar vrouwen. De zaak draagt hij over aan de onderschout met de onuitgesproken opdracht de aangewezen vrouwen aan te klagen en te berechten. Descartes gelooft niet in heksen. Samen met de onderschout rafelt hij stapsgewijs de zaak uit. Descartes etaleert zijn manier van denken in de praktijk; twijfelen aan alles zolang iets niet vaststaat en tegelijkertijd uiterst logisch redeneren. In tegenstelling tot de schout benadert hij de moorden zonder vooroordeel.

Helaas wil Dooremalen te veel. Hij haalt alles en iedereen erbij. Hij voert bijvoorbeeld bekende historische figuren op als Nicolaes Tulp, Andries Bicker en Laurens Reael maar geeft ze geen echte rol. Dit soort zijpaden halen de vaart uit het verhaal. Dooremalen laat ook nog eens Clement de bediende / leerling van Descartes, het verhaal vertellen. Zo kan Descartes de rol van een slechte schoolmeester aannemen die eindeloos met zijn eigen kennis pronkt en zijn cartesiaanse methode parmantig promoot als zaligmakend. Zo wordt de methode eerder irritant dan betekenisvol. En dan laat Dooremalen ook nog Descartes een onnavolgbare speech voor de raad houden. Te veel van het goede.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , , ,

by | 4 januari 2023 · 16:30

Sluipend Gif

Deflo, Luc – Sluipend Gif

‘Sluipend Gif’ is een verhaal dat je eigenlijk alleen goed kunt volgen, als je voorgaande boeken ook gelezen hebt. Ik had dat niet, dus het duurde even voordat ik echt vat op het verhaal kreeg.

Wanneer Hilde Plaetinck na een bioscoopbezoek in haar auto stapt, zit er een verwarde vrouw op de achterbank. Hilde heeft medelijden met de vrouw en biedt aan haar naar huis te rijden. Al snel  heeft ze spijt van haar aanbod; haar passagiere gedraagt zich beslist vreemd. De vrouw gaat er plotseling vandoor, maar heeft wel haar adres. Hilde besluit om naar de politie te stappen.

Rechercheur Dirk Deleu heeft van zijn privéleven een puinhoop gemaakt: nog niet in scheiding met zijn vrouw, wel al een verhouding met zijn collega Nadia, die bovendien nog zwanger is ook. Dat alles breekt hem op wanneer hij de zaak van Hilde oppakt. Echter de dader wordt gepakt als hij bij Hildes appartement inbreekt. Daarmee lijkt de zaak opgelost, maar is deze inbreker wel de echte dader? Iemand speelt een duister spel met het politieteam en met Deleu in het bijzonder!

Deflo komt in ‘Sluipend Gif’ wat moeilijk op gang. Dat ik de ontbrekende kennis van de voorgaande boeken moest invullen hielp natuurlijk ook niet. Rechercheur Deleu gaat langzaam maar zeker ten onder aan zelfmedelijden. Hij is weg bij zijn vrouw en weet niet goed of hij wel verder wil met collega Nadia, die hoogst waarschijnlijk een kind van hem draagt. Daarbij zorgt hij slecht voor zich zelf, dit tot ongerustheid van zijn superieur Bosmans.
Bosmans is dan wel zijn vriend én houdt hem de hand boven het hoofd, maar er is steeds de nodige frictie tussen beide mannen. Al met al is Luc Delflo’s ‘Sluipend Gif’ een donker boek, met onzekere en ook gevoelloze karakters. Het verhaal is wat traag maar goed geschreven, een tikje voorspelbaar en zeker naar het einde van het boek beslist spannend. Met een goed getimede apotheose.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , ,

by | · 15:41

Raam, sleutel

Welagen, Robbert – Raam, sleutel

Karlijn is opgewonden, haar eerste boek is goed ontvangen, er wordt nu een televisieopname gemaakt. Ze heeft een energiek gesprek met Hanna, de interviewster. Karlijn doet het nooit, maar nu zet ze het raam open. Aan het eind van de opname legt Hanna haar hand op de knie van Karlijn, Karlijn raakt erdoor in verwarring.

De televisieploeg vertrekt. Karlijn loopt mee naar buiten. De deur klapt dicht. Met de telefoon van de buurvrouw belt ze Arne, haar partner die onmiddellijk op zijn fiets springt om de sleutels te brengen. Onderweg wordt hij doodgereden. Hoe wrang: de televisie-uitzending en de begrafenis zijn op dezelfde dag.

Karlijn voelt zich schuldig. Waarom was ze zo in verwarring door die hand op haar knie? Was ze dat niet geweest dan had ze ongetwijfeld haar sleutels gepakt, had ze … was Arne niet op zijn fiets gesprongen.

Karlijn komt niet tot rouwen. Vol schuldgevoel zoekt ze Hanna op. Er volgt een spannende liefdesrelatie. Als Hanna een paar dagen weg is, gaat Karlijn het appartement van Hanna binnen. Daar gumt ze aantekeningen uit boeken en gooit ze de blouse die Hanna aan had op de dag dat Arne stierf, weg. Ook het kettinkje dat ze toen droeg gooit ze weg. Hanna is des duivels.

Karlijn wordt door de uitgever overgehaald om het moment van succes uit te buiten. Ze gaat mee naar Berlijn. Een interview met een journalist verloopt desastreus, de man is totaal niet geïnteresseerd in haar. Karlijn raakt steeds meer de weg kwijt. Robbert Welagen weet rouw en verliefdheid ogenschijnlijk zonder moeite uit te diepen. Uiterst knap hoe hij de ontgoocheling van Karlijn treft.  Het is zo invoelbaar, bitter. Hoe een raam dat opengezet wordt, met het gevolg dat een deur dicht waait, zulke ingrijpende gevolgen kan hebben. 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , , ,

by | · 15:36

De taak

Pollack, Robert – De taak

Rusland moet meewerken volgens de internationale verdragen aan het onderzoek naar de dood van de advocaat Igor Mazovski maar doet dat met grote tegenzin. Twee onderzoekers, de Duitser Steffen Ritterhaus en de Française Christine Lavergne, krijgen de opdracht binnen strakke grenzen de toedracht te onderzoeken.

Een gevangenisarts vertelt de onderzoekers dat Mazovski stierf door marteling en het niet krijgen van de juiste medicijnen. Uiteraard is daar niets in het dossier van terug te vinden. De arts overlijdt plotseling.

Steffen is in contact gekomen met een groep burgers die buiten het zicht van de overheid zich de taak hebben gesteld onderzoek te doen naar corruptie binnen die overheid. De groep speelt relevante informatie door aan Steffen.

De geheime dienst grijpt in op het moment dat duidelijk wordt dat Steffen van binnenuit hulp krijgt. De dienst chanteert in eerste instantie Christine en dwingt haar de activiteiten die Steffen onderneemt en de informatie die hij vergaart, met hen te delen. De twee onderzoekers werken echter uiteindelijk zo samen dat ze de geheime dienst steeds op het verkeerde been zetten.

Er zijn meerdere verhaallijnen die, verweven met elkaar het boek interessant maken. In Amerika probeert Andrei Zachov aandacht te krijgen voor deze zaak. Andrei werd gedwongen zijn bedrijven af te staan aan de Russische staat. Igor Mazovski was zijn advocaat. Staatburg stuurt de twee onderzoekers onder strenge restricties aan, hoe dat gaat is een verhaal apart. Het onderzoek van Steffen en Christine is één lijn en de verhouding tussen de twee is een andere. Alle lijnen zijn spannend, vol ontwikkelingen en er gebeuren dingen die de lezer op het puntje van zijn stoel doet zitten. Er is lef en moed nodig om te doen wat de leden van de Taak, Steffen en Christine, doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , , , , , , ,