Allende, Isabel – De winter voorbij
Lucía (60) komt uit Chili, woont in Brooklyn in een koud, nikserig souterrain met chihuahua Marcelo. Ze is alleenstaand, heeft dochter Daniëlla en geeft les op de universiteit in New York. Ze mist seks, 
romantiek en liefde.
Richard Bowmaster heeft 4 katten, een succesvolle academische carrière, schrijft haiku’s, speelt piano, is alleen, vreselijk gierig en bewoner-eigenaar van het pand en op de universiteit de baas van Lucía. Hij maakt in de snerpende kou een botsing met de jonge, illegale immigrante Evelyn uit Guatemala.
Evelyn heeft 2 broers die zijn vermoord door een bende, vader blijkt bigamist en is niet in beeld. Ze wordt opgevoed door haar grootmoeder. Er heerst een angstcultuur in het dorp en onder de bevolking. Evelyn is grotendeels haar spraakvermogen en eetlust kwijt door de gruwelijkheden, de armoede en corruptie in het land.
Door een bizar toeval kruisen de levens van Lucía, Richard en Evelyn elkaar en komen ze opgescheept te zitten met een lijk, een pistool en een auto waarvan ze zich als de wiedeweerga van moeten ontdoen. Het is steenkoud, zal het hun lukken uit handen van bendes, misdadigers en politie te blijven? En brengt deze absurde tocht hen nog iets positiefs?
Een fantastisch boek, rauw, humoristisch, tragisch, geëngageerd en ook positief.
Het verhaal speelt in deze tijd waarin Trump de macht grijpt. Belangrijkste thema is de ellende van de illegale immigranten in onze hedendaagse samenleving. Mensen die hun land ontvluchten dat geteisterd wordt door honger en terreur, door machtsmisbruikers met helse maatregelen tegen de arme bevolking, opstandelingen tegen hekken spijkeren en zichzelf verrijken. En hier gekomen gaat het misbruik van migranten door… Maar het is ook een verhaal over hoop: de winter gaat voorbij.
In het begin van het boek worden de drie hoofdpersonen beschreven. Als de idiote tocht aanvangt, wordt deze afgewisseld met de levensverhalen van de drie. Dat stremt het eigenlijke verhaal (dus heb ik deze apart gelezen). De karakters zijn uitstekend uitgewerkt, ook die van een aantal ‘bij-figuren’.
Het einde is wat zoetig. Ik vind dat wel oké. Naast het thema illegale immigranten geeft Allende ook het ouder worden een plaats, de aanvaarding ervan en het grijpen van een tweede kans. Allende geeft het goede voorbeeld. Op haar 75ste is zij weer een relatie aangegaan en – pikant detail – de uitverkorene lijkt volgens haar op Richard.
