Follett, Ken – Pilaren van de aarde
‘Pilaren van de aarde’ van Ken Follett is een geweldig boek, daarmee duid ik niet alleen op het verhaal, maar ook op de fysieke omvang, meer dan 1000 pagina’s in gedrukte vorm.
Het verhaal gaat over de bouw van de kathedraal van Kingsbridge (Salisbury), met daarin eigenlijk alle personages die daarbij betrokken waren, plus degene die het project op alle manieren probeerden te dwarsbomen. Neem Prior Phillips een oprecht gelovig man die de kathedraal vooral bouwt ‘ter ere Gods’, maar na introspectie moet toegeven dat hij niet vrij is van ijdelheid. Of Tom Builder de bouwmeester-metselaar en zijn gezin, die een onzeker bestaan prefereren, boven het bouwen van gewone burgermans huizen en al die andere edelen, burgers, adellijke dames en ridders die volkomen logisch in het verhaal opgaan. Het klinkt misschien verwarrend, maar dat is het niet. Ondanks de ingewikkelde verhaallijnen is het allemaal heel relaxt te volgen. Van de dramatische proloog waar een jonge vrouw bij het ophangen van haar geliefde, de drie mannen vervloekt die deze executie organiseerde tot de liefdesverhalen, maar ook de hoofdstukken over meedogenloze ambitie en verraad. Follett heeft allemaal in de hand in dit historische fictieverhaal.
Een recensent schreef ‘Als iemand tegen mij had gezegd: “Hier is een boek van 1000 pagina’s over de bouw van een kathedraal 1000 jaar geleden in Engeland”, zou ik waarschijnlijk voor het einde van hun zin in slaap zijn gevallen’. Maar Follett presteert het een verhaal van 1000 pagina’s over die bouw te schrijven en maakt dat je dat van eerste tot de laatste pagina leest!
Je zou verwachten dat er de nodige opvulling zit in een omvangrijk boek als ‘Pilaren van de aarde’. Vergeet het! Elk woord, elke zin, het draagt allemaal bij aan Follett’s verhaal. Gebeurtenissen in het eerste deel van het verhaal, klinken na en vallen op hun plaats in bijvoorbeeld deel vijf. Het is werkelijk verbazingwekkend hoe de auteur verhaallijn en sub-verhaallijnen bij elkaar brengt en in elkaar verweeft.
Nog even dit; de vroege middeleeuwen stonden niet bekend als erg zachtzinnig of buitengewoon vrouwvriendelijk. Heeft u daar problemen mee, lees ‘Pilaren van de aarde’ dan beter niet. U mist dan wel één van de beste historische romans die ik ooit heb gelezen.
