De privélerares

Kellerman, Jonathan – De privélerares

Wanneer Elise Freeman, een docente van het Windsor Preparatory Academy -‘het Prep’ in de volksmond- wordt aangetroffen in een bad gevuld met droogijs, is dat het begin van een lange speurtocht voor inspecteur Milo en Alex Delaware, de controversiële psycholoog.

Om te beginnen wordt de blonde docente gevonden in een huis dat ver buiten het gebruikelijke werkveld van Milo ligt en ten tweede moet Milo rechtstreeks rapporteren aan de hoogste officier van de LA politie en aan niemand anders. Bovendien dient de zaak te worden opgelost met zo min mogelijk publiciteit en zo snel mogelijk!

Maar Milo’s gebruikelijke onverschilligheid voor zo ongeveer alle regels is niet genoeg om snel duidelijkheid in het misdrijf te krijgen, zeker niet als de gedoodverfde verdachte ook wordt vermoord. De commissaris wordt ongeduldig en van het voornemen om zo weinig mogelijk publiciteit om de zaak te creëren komt steeds minder terecht.

Dan komen er leerlingen van ‘het Prep’ in beeld, uit zeer welvarende kringen, waardoor de officiële medewerking aan het onderzoek onder druk komt te staan. Maar Milo en Alexander zetten door en een systeem van gefingeerde bijlessen en vervalste diploma’s komt aan het licht. Zou een zo verkregen ticket voor een elitaire universiteit werkelijk de reden voor de moorden kunnen zijn?

Kellerman schrijft met ‘De privélerares’ een spannende ‘who don it’ helemaal in de traditie van zijn andere Alex Delaware-romans. De setting is echter voor ons Europeanen toch wel heel interessant. Het legt de kwetsbaarheid van het Angelsaksisch universitair systeem bloot. De high schools versus de privaatscholen en de enorme druk die dit legt op jonge mensen, die proberen te voldoen aan het verwachtingspatroon van hun sociale milieu. Natuurlijk is het opleidingsniveau van de Engelse en US topuniversiteiten buitengewoon hoog, maar dat dit de enige weg lijkt naar een gegarandeerde carrière blijft beangstigend. Uiteindelijk lossen Milo en Alex de zaak Freeman op, blijft Milo’s carrière bij de politie discutabel – iets waar hij overigens helemaal niet mee zit – en zijn wij als lezers opnieuw meegesleept in deze uitstekende Alex Delaware-thriller. ‘De privélerares’ van Jonathan Kellerman, aanbevolen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, Thrillers

Grip

Enter, Stephan – Grip

Na twintig jaar zoeken ze elkaar weer op. Lotte is niet enthousiast. Paul, inmiddels haar man, heeft echter toentertijd geroepen dat als hij hoogleraar is en aan zee met een mooi uitzicht woont, zijn vrienden moeten komen. Vincent en Martin  zeiden te komen en zijn nu onderweg.

Stephan Enter beschrijft de dynamiek binnen de groep prachtig. Hij laat Vincent, Paul en Martin elk hun verhaal vertellen. Lotte komt niet aan het woord; ze komt tot leven in de woorden van de drie mannen.

Enter speelt met de waarheid. De gebeurtenis is dan wel hetzelfde geweest, de betekenis die ieder eraan gaf, is anders. Zo ontstaan er meer waarheden. Zo krijgt vriendschap lagen.

Vincent en Lotte kennen elkaar vanaf hun schooltijd en kennen elkaar door en door. Om hun vriendschap niet op het spel te zetten wijst hij zijn grote liefde Lotte af. Paul ziet alles maar laat lang niet alles blijken. Hij vindt Lotte een ongeleid projectiel maar geweldig. Tijdens het klimmen stapt Lotte het lot tartend op zwak ijs. Ze stort naar beneden. Paul springt Lotte achterna en wrikt haar los. Lotte kijkt hem direct na het incident aan en zegt “Het is een ongeluk – goed?” Paul denkt het zijne ervan maar zegt: “Heb ik toch zelf gezien?”.  

Martin kijkt erg tegen Vincent en Paul op. Hij voelt zich in alles de mindere. Nu wordt hij hoogleraar, is getrouwd met Lotte, heeft een kind en is net verhuisd naar een huis met uitzicht op zee. Lopend door de baai naar het huis van Martin en Lotte komt het water ineens razendsnel op. Hoe overtuigend de verhalen van de mannen ook zijn, Enter geeft ruimte om te interpreteren, te verbinden aan eigen gedachten, gevoelens en ervaringen. Misschien is het hebben van vriendschap een illusie. Blijvend zijn de zee, de zon, de bergen en de natuur.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

De man van je leven

Japin, Arthur – De man van je leven

Twintig jaar gelukkig getrouwd. Tilly heeft net te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft. Ze houdt het nog even stil. Het huis opruimen geeft troost. Tilly’s man, Markus, gaat naar een congres. Tilly gaat niet mee. Zij belt Markus op het congres. Iris neemt ‘met Tilly’ op. Markus blijkt zijn maîtresse Iris meegenomen te hebben. Markus weet niet dat Tilly iets van Iris weet.

Een bizarre situatie; terminaal ziek en overspel. Japin probeert van deze niet-grappige situatie iets grappigs te maken. Het wil niet echt lukken, het blijft te geforceerd. Tilly wil niet dat Markus na haar dood alleen blijft. Tilly schrijft, zonder dat Markus het weet,  hem in op een datingsite. Misschien is dit wel haar ultieme wraak op vreemdgaan.

Iris komt als beste kandidaat naar voren. Ironie: Tilly zoekt voor Markus de ideale vrouw voor na haar dood, blijkt echter dat hij die al eerder zelf gevonden heeft. Tilly nodigt Iris uit. Iris heeft geen idee dat het om Markus gaat. Markus doet op dat moment een wandeling. Het wordt oncomfortabel. Iris is te nieuwsgierig om weg te gaan. De confrontatie is een klucht: krampachtig grappig bedoelde kromme dialogen die de lezer op zijn best doen glimlachen. Smoesjes, uitvluchten en misverstanden, te onnozel voor woorden, duren te lang. Het ligt er allemaal duimendik bovenop. Wat krom is, wordt nooit meer recht al praat je de blaren op je tong.

Iris en Markus gaan voor zolang Tilly nog leeft uit elkaar. Markus is verontwaardigd dat Tilly niet eerlijk vertelde dat ze van zijn overspel wist. Het moet niet gekker worden. De vierde figuur in het verhaal is de dood. De dood blijkt de verteller en geeft semi filosofische commentaren op wat er onder de levenden gebeurt. De dood vermaakt zich en heeft geen haast. De kans dat Tilly haar date zal mislopen is immers gering.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Mijn lieve gunsteling

Rijneveld, Marieke Lucas – Mijn lieve gunsteling

Het verhaal is een nachtmerrie. Een 49-jarige veearts wordt verliefd op een boerenmeisje van 14. Door de ongelijkheid van de relatie gaat het verhaal, notabene verteld door de veearts zelf, over seksueel kindermisbruik, machtsmisbruik.

Marieke Lucas Rijneveld hanteert een vertelstijl die doordendert, je als lezer bij de keel grijpt en meezuigt. Zinnen zijn op hol geslagen. Een voortdenderende stroom woorden die over elkaar heen buitelen en die het zicht ontnemen op waar het over gaat. De snelheid van woorden versluiert de waanzin. Het is een goed werkende truc. Je hebt als lezer niet de tijd om te walgen. Je leest door al is de vraag of wat je leest enige zin heeft, ergens toe leidt. Het antwoord komt als het boek uit is: mijn conclusie is dat het nergens toe leidt, het legt bloot.

Het is misselijk makend te lezen hoe de veearts berekenend en nietsontziend te werk gaat. Hoe hij manipuleert, dat verbloemt en zijn gedrag goed praat. Hij maakt misbruik van de kwetsbare situatie van het kind. Stel je even voor: een oude getrouwde man geeft een jong meisje een string. Ziek is het. Alle seinen zouden op rood moeten springen. De omgeving heeft het niet door en als de vrouw van de arts het eindelijk doorheeft, scheldt ze hem alleen maar uit.

Lucas Rijneveld laat briljant en haarscherp zien hoe het mechanisme van manipulatie werkt. Nergens worden woorden grof, al beschrijft ze expliciet. De taal is mooi.

Ze lijkt mededogen met de veearts te hebben; ze laat hem schuilen achter zijn eigen jargon.  Ze laat hem zijn handelen uitleggen. Ze laat hem het meisje bij wijze van spreken bezingen met teksten die liefdesliedjes teer maken. Je zou bijna geloven dat er liefde aanwezig is. Taal die manipuleert. Lucas weeft een knap web van woorden en heeft de lezer in haar macht.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Veronika besluit te sterven

Coelho, Paulo – Veronika besluit te sterven

Veronika vindt het leven ondragelijk zinloos en oppervlakkig. Ze slikt pillen met de bedoeling zelfmoord te plegen maar de poging mislukt. Veronika wordt wakker in een gekkenhuis.

De arts Dr. Igor besluit een experiment met haar te doen zonder dat ze het weet. Hij wil promoveren op onderzoek naar een middel tegen levensbitterheid. Hij injecteert haar met een middel dat onschuldige hartklachten veroorzaakt en vertelt haar dat ze nog maar een week te leven heeft. Met de dood voor ogen ontdekt Veronika haar werkelijke verlangens.

Het individuele verlangen tot zelfverwezenlijking staat tegenover de eisen van goed gedrag die de maatschappij stelt. Paulo Coelho zet gek zijn af tegen wat normaal gevonden wordt. In een gekkenhuis wijkt een gek niet af van de andere gekken en is daarmee normaal. Coelho speelt op een overtuigende wijze met de begrippen waanzin en werkelijkheid.

Veronika speelt ‘s avonds piano. Ze had als kind pianiste willen worden maar moest van haar moeder rechten studeren omdat met pianospelen geen brood op de plank kwam. Veronika doet wat moeder verlangt om na de studie zonder verdere ambitie te gaan werken in een bibliotheek. In het gekkenhuis speelt Veronika de sterren van de hemel. Er klinkt levenslust door in haar spel; levenslust dat besmettelijk blijkt te zijn voor andere patiënten.

Naast Veronika worden een drietal levens van andere patiënten beschreven en hoe zij in het gekkenhuis terecht gekomen zijn. Veronika met haar muziek blijkt de katalysator. De drie komen samen tot inzicht dat hun gekheid veroorzaakt wordt door zichzelf weg te cijferen en tot het extreme te luisteren naar de eisen van anderen. Door de andere boven zichzelf te stellen verliezen ze zichzelf. Het boek gaat niet over sterven maar over leven, over dromen nastreven, doen wat bij je hoort. Als roman valt het boek tegen. De boodschap is echter glashelder: Laat de ander, leef jouw eigen leven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De ommegang

Aken, Jan van – De ommegang

Isodoor Rillington is te vondeling gelegd. Hij groeit op in een klooster. Het leven van een opgroeiend kind is prachtig beschreven. Het klooster is de maatschappij in het klein; leerschool voor de kleine Isodoor.

Isodoor ontwikkelt een fabelachtig geheugen. Een monnik leert hem in zijn hoofd een bouwwerk als een stad te bouwen en in die stad alles wat hij hoort of ziet op te slaan. Door dagelijks een rondgang door zijn stad te maken onderhoudt hij het geheugenbouwwerk. Isodoor wil bouwmeester worden en gaat medicijnen studeren. Het idee is, zo genoeg geld te verdienen om een bisschopszetel te kopen en als bisschop zijn macht te gebruiken om zelfontworpen kathedralen te bouwen.

Isodoor studeert in Oxford, Parijs en Bologna waar hij hilarische, spannende avonturen beleeft. Hij ontmoet wetenschapper/leraar Maelgys. Ze raken op elkaar gesteld. Op een gegeven moment vertelt de wijze Maelgys ‘het diepste inzicht’ dat hij verworven heeft. Isodoor is verrukt over de schoonheid hiervan en verbaasd dat hij dit zelf niet heeft kunnen bedenken. Isodoor vestigt zich aan de Zwarte Zeekust. Hij verdient als arts een fortuin. Na een aantal jaren vertrekt hij naar China. Daar krijgt hij de opdracht een moskee te bouwen. In China beleeft hij wonderbaarlijke avonturen. Uiteindelijk keert hij gedesillusioneerd terug naar Europa.  In Konstanz weet hij de bisschop te winnen voor het plan een kathedraal te bouwen naar zijn ontwerp. In Konstanz heerst een klimaat van manipulatie, leugens en bedrog. Het is één groot machtsspel. Isodoor voelt zich hierin helemaal thuis en denkt de slimste te zijn. Het gaat verkeerd. Voor de rechtbank kan hij zich alleen nog redden als hij het grote inzicht van Maelgys prijsgeeft.

Het deel van het boek dat zich in China afspeelt had van mij niet gehoeven. Het is te veel van het goede. Ook Isodoor gaat wat mij betreft helemaal over de top. Hij wordt een onaangenaam heerschap. Ik herkende op een gegeven moment een borderliner in hem. Ik wil zo iemand niet leren kennen. De fantasie van Jan van Aken kent geen grenzen maar laat hem op het eind van het boek in de steek. Het slot is teleurstellend voor de hand liggend.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies