Tak, Bibi Dumon – Rimpeling
Marthe ziet de wereld door de ogen van een ander. Haar houding naar mens of dier is er een van ‘Ik help je wel’. Vogels weten wanneer Marthe naar buiten komt om ze te voeren, ze verzorgt gewonde duiven, de muis weet dat de zaden die ze laat vallen voor hem zijn.
Marthe woont alleen. Het huis staat vol met oude meubels, gekoesterde spulletjes en daarmee dus met herinneringen. Marthe valt van de trap. Het huis raakt zijn hartslag kwijt, ‘Het is goed zo’ zou Marthe gezegd kunnen hebben. De postbode vindt haar. Agenten zoeken naar gegevens. Er is geen familie.
De jas van Ties vertelt over een onmogelijke liefde. Marthe had de versleten, vale jas graag aan. Zo was Ties een beetje bij haar. De boekenkast heeft haar vader nog gemaakt; boeken horen volgens hem als soldaten in de houding te staan. Marthes boeken staan in de houding. Zonder dat de woorden ‘aanranding’ of ‘verkrachting’ genoemd worden, vertellen het pistool en 99 kogels het verhaal. De jongen van toen komt ze als een grofgebekte man met zijn arm uit de kom bij de spoedeisende hulp tegen waar ze als verpleegkundige werkte. Marthe werd bang en koopt 100 kogels voor het pistool dat ze erfde van haar vader.
Schriftjes vol aantekeningen vertellen Marthes liefde voor vogels, de zoon van Ties neemt ze mee. Hij ziet de jas, ziet in gedachten zijn vader lopen maar laat de jas liggen, die moet vergaan op de plek waar die viel.
Wat een teder verhaal.
