Tag archieven: boek

by | 30 maart 2025 · 15:16

De berg, het meer, het geweer

Ramslie, Lars – De berg, het meer, het geweer

Dit verhaal, hoewel de woorden natuurlijk gewoon op papier staan, wordt als het ware luid uitgeschreeuwd: woorden stokken, zinnen springen, stapelzinnen in een schokkerig staccato.

Lars-Einar kijkt als volwassene terug naar zijn verblijf als kind met zijn vader op de familieboerderij. Zomer 1983, Lars-Einar is 9 jaar. Hij is voor het eerst een lange tijd met zijn vader samen. Vader is onberekenbaar, uit de familie gestoten, onterfd maar is wél zijn vader.

Op een ochtend moet hij meekomen. Ze lopen de velden in, de berg op. Vader met grote passen voorop en Lars-Einar erachteraan. Lars-Einar houdt zijn vader niet bij, struikelt, huilt, valt, raakt achterop, is bang. Zijn geweer wordt steeds zwaarder. Vader gaat door, wacht niet. Bij het meer rusten ze. Vader vertelt over de natuur, wijst plekken aan in de verte, doet voor hoe wellend water schoon en veilig gedronken kan worden.

Een muntstuk wordt tussen de rotsen geklemd, Lars- Einar blijkt een uitstekend schutter. Ze besluiten verder te gaan, naar de top. Het vraagt het uiterste van de jongen. Hij gaat ruim over zijn grenzen heen. Vader en Lars-Einar lopen dezelfde tocht als de tocht die vader met zijn vader maakte. Lars-Einar is nu een ingewijde.

Struikelend komen flarden bij elkaar, ontstaat er een beeld van de relatie tussen vader-zoon. Een intense spanning is constant voelbaar, wat een adembenemend verhaal. Er moet gewerkt worden om dit verhaal tot je te nemen…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | · 15:13

De vleermuisman

Nesbø, Jo – De vleermuisman

De Noorse rechercheur Harry wordt naar Australië gestuurd, formeel om te ondersteunen bij het oplossen van een moord.

Het ligt meer voor de hand dat hij op ‘pauze’ is gezet nadat hij onder invloed een collega doodreed. Drankmisbruik wordt door de vingers gezien, misstanden in de doofpot gestopt: een ongezonde extreme loyaliteit binnen het korps.

In Australië wordt Harry gekoppeld aan Andrew, een politierechercheur die al weet wie de moord begaan heeft maar door zijn achtergrond de moordenaar niet kan ontmaskeren omdat dat verraad aan zijn volk zou zijn.

Er klopt te veel niet in dit verhaal. Harry gaat zijn eigen gang: hardhandig, intimiderend en bot en wordt niet door de politietop teruggefloten. Het meisje waar hij verliefd op geworden is (en uiteraard meteen in bed krijgt), wordt later zonder adequate bescherming gebruikt als aas voor de moordenaar. Amateurisme ten top.

Harry is een alcoholist ook al drinkt hij alleen sapjes. Eenmaal een alcoholist, altijd een alcoholist. Natuurlijk gaat dat ongelooflijk mis. Het is allemaal te langdradig, te rommelig, met te veel uitweidingen, filosofietjes. Verhalen over de Aboriginalcultuur worden er met de haren bijgesleept. De zoektocht naar de dader sneeuwt onder. Jo Nesbø kan zoveel beter.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , ,

by | · 15:10

Het Archief Jilles

Weeda, Lisa – Het Archief Jilles, een brief aan mijn grootvader

Lisa Weeda houdt een hartstochtelijk pleidooi om juist de persoonlijke en de pijnlijke verhalen te vertellen. Laten de verhalen gekend worden, zo wordt voorkomen dat ze later ontkend worden.

Opa vluchtte naar Stockholm, werd te werk gesteld als bosarbeider. De zogenaamde houthakkersfoto’s tonen opa met zijn vrienden. Dirk is duidelijk een boezemvriend. Opa wordt teruggeroepen en naar Engeland gestuurd.

Opa was 23 toen hij in Indonesië aankwam. De Nederlandse belangen moesten verdedigd worden. Er zijn foto’s van opa met ontbloot bovenlijf op een motor met een maat achterop en er is uiteindelijk een oorkonde voor luitenant ter zee 2de klasse. Er zijn vooral veel blinde vlekken. Weeda is nuchter en beseft dat er altijd stukken zullen ontbreken, tegelijkertijd vraagt ze zich af wat opa meegemaakt/ gezien heeft. Hij moet de hel meegemaakt hebben. Weeda verwijst naar ‘Revolusi’, van David Van Reybrouck.

Opa schreef namen op de achterkant van foto’s en noemde zichzelf ‘Jelle’. Hij verstopte zich; Jelle hield van mannen. Jilles heeft het veel later eenmaal aan zijn vrouw opgebiecht en heeft verder gezwegen. Delen van je zelf verstoppen kost veel energie, dat herkennen twee van de kleinkinderen die eindelijk dan toch uit de kast kwamen.

Weeda verbreekt het zwijgen, iemand moet beginnen met praten zodat er ruimte komt voor troost, (be)rouw en begrip. Een uiterst actueel gegeven! Juist in huidige tijden waar angst voor het onbekende door politici gevoed wordt en nuances niet lijken te bestaan. Klein boekje, grote impact.

(Het Archief Jilles is de Mosse-lezing die Lisa Weeda in januari 2025 hield.)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | · 15:02

De jaren

Ernaux, Annie – De jaren

De dikke baby met pruillip is in sepia, pas later komen kleurenfoto’s en weer later is er een still uit een filmpje als start van verhalen. Er is geen beeld, de foto’s worden prachtig beschreven. Op de achterkant van de foto naam, plaats en jaartal.

Wat volgt zijn verhalen over de vrouw op de foto. Uiterst persoonlijke ontboezemingen volgen, teder en subtiel. Geen onderwerp wordt uit de weg gegaan. Ze observeert zichzelf om vat te krijgen op de wereld en zichzelf. Maar eenmaal aan het werk in combinatie met een gezin vraagt het dagelijkse al haar aandacht. Ze merkt verbaasd op dat ze in dezelfde patronen als haar ouders is gestapt.

Annie Ernaux laat het individuele overgaan in het collectieve. Het verhaal over die ene vrouw wordt een verhaal over vrouwen. Vrouwen zoekend naar zichzelf in een snel veranderende wereld. Zowel de werkelijke als de ideale samenleving wordt zichtbaar in liedjes, literatuur en films. De grote hoeveelheid verwijzingen naar de Franse context storen mij niet, al zal ik ongetwijfeld veel moois missen. Emancipatie, discriminatie, de kerk, de consumptiemaatschappij, de opkomst van de digitale wereld, de seksuele revolutie, immigratie, armoede zijn niet grensgebonden. Ik zet de mij bekende boeken en films erbij.

Ernaux observeert scherp, toont patronen, laat paradoxen zichtbaar worden. Uiterst geraffineerd wordt het verleden aan het heden gekoppeld. Wereldgebeurtenissen zijn niet altijd de gebeurtenissen die herinnerd worden, herinneringen zijn soms zo triviaal. Ernaux probeert herinneringen vast te leggen die per definitie zullen verdwijnen. Er blijft niets.

Prachtig boek!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , ,

by | · 14:59

Willem die Madoc maakte

Dros, Nico – Willem die Madoc maakte

Dr. Willem de Reuvere, een Vlaamse deskundige op het gebied van de middeleeuwen, weet drie uiterst waardevolle boeken te bemachtigen. Twee middeleeuwse drukken schenkt hij aan de universiteit, een verzamelhandschrift verdonkeremaant hij.

Hij probeert de teksten te doorgronden maar dat lukt niet echt. Hij besluit in plaats van een wetenschappelijke benadering een verhalende benadering toe te passen. Hoewel het verhaal vernuftig in elkaar zit en heel veel vertelt over het leven in de middeleeuwen, vind ik het aanloophoofdstuk waarin De Reuvere de boeken verwerft, spannender. In dat hoofdstuk zit alles om tot een historische thriller te worden uitgewerkt.

Het verhaal: Een kleuter spoelt in 1196 aan. Hij wordt door een Ambt toegeëigend in de hoop dat de familie bij de hereniging veel geld schenkt aan het klooster.  Kleuter Beda wordt niet door familie teruggehaald. Het kloosterleven blijkt lang niet zo vroom te zijn. Beda ontvlucht het klooster en verandert zijn naam in Madoc. Hij blijft een paar jaar bij de jonge Veerle, trekt dan verder en komt terecht bij graaf Hincmar die hij met raad en daad bijstaat. Na de dood van de graaf vlucht de gravin samen met bevriende ridders naar Parijs. Ook daar moet Madoc zorgen dat hij wegkomt. Hij ontmoet Wijchje en verandert zijn naam in Willem. Wijchje verdwijnt. Willem vindt troost in schrijven. Hij schrijft over de arrogantie van de (kerkelijke) macht onder de naam Madoc.

Op beschuldiging van moord wordt hij opgepakt, vrijgesproken maar veroordeeld voor Godsontkenning. Hij wordt gered en vertrekt uiteindelijk naar de gravin.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , ,

by | · 14:57

Ik kom hier nog op terug

Van Essen, Rob – Ik kom hier nog op terug

Een vermakelijk, vreemd en irrealistisch verhaal. Je stapt bijvoorbeeld in Amsterdam in een soort van dixi en je stapt aan de andere kant van de dixi in Los Angeles uit of je wordt teruggeplaatst in de tijd en je ziet jezelf lopen. Je moet van dit soort ‘onzin’ houden om het te kunnen waarderen.

Soms vliegt het verhaal, soms is het ergerlijk traag, dan zijn het flarden of is er een filosofisch traktaat. Van Essen maakt wat onlogisch is logisch.

Rob Hollander, een gesjeesde filosofiestudent, is de hoofdpersoon. Als journalist wordt hij uitgenodigd door Icks om naar LA te komen. Icks blijkt Chris Vis te zijn. Rob kent Chris vanuit zijn jeugd in Rijssen. Met hem ging hij toentertijd op een namiddag naar ‘de man in het bos’. Er is duidelijk iets ingrijpends gebeurd rond dit bezoek.  Pas op de laatste bladzijden wordt duidelijk wat en blijkt deze gebeurtenis een sleutelscène te zijn.

Van Icks krijgt Rob vijf kansen om iets in het verleden recht te zetten. Met de tijdmachine reist Rob naar het Amsterdam van de jaren 80. Fraaie sfeerbeschrijvingen! Bij de laatste kans gaat het mis. Hij kan niet meer terug. Rob ontmoet oud-studiegenoten die allemaal door Icks teruggezonden zijn en vastzitten in het verleden. Door tijd te verschuiven krijgen verhalen een andere lading. Verhalen die de werkelijkheid naar hun hand zetten. Door te spelen met de tijd wordt een poging gedaan om in het reine te komen met jezelf. Fascinerend.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, SF & Fantasy

Getagd als , , , , , , , ,