Tag archieven: roman

by | 30 maart 2025 · 15:27

Dracula

Stoker, Bram – Dracula Liefde sterft nooit

Jonathan Harker reist naar Transsylvanië om met de graaf de koop van een huis in Londen af te handelen. Jonathan signaleert vrij snel dat er zaken niet kloppen.

Op doorreis blijkt dat de bevolking doodsbang is voor de graaf. Eenmaal te gast bemerkt Jonathan dat de graaf geen schaduw werpt, niet zichtbaar is in spiegels, niet eet en als een hagedis langs de muren klimt. Jonathan wordt verzocht langer te blijven. Een weigering is onmogelijk. Deuren zijn vergrendeld. Wolven huilen rond het kasteel. Jonathan reist uiteindelijk getraumatiseerd terug naar zijn verloofde Mina.

De jacht op Dracula begint als Lucy, de hartsvriendin van Mina, door Dracula gebeten is en hij haar bloed heeft gedronken. Ze sterft en wordt een ondode.

Bram Stoker weet de aandacht goed vast te houden ondanks dat de gesprekken tussen de hoofdpersonen vermoeiend theatraal zijn, de visie op vrouwen achterhaald is en hoewel de houten staak door het hart gestoken wordt, het allemaal netjes en correct blijft. Het boek is van 1897 waar macht aan kruisbeelden en aan hosties wordt toegekend, wat tegenwoordig ondenkbaar zou zijn. Het gebruik van knoflook blijkt tijdloos.

Stoker gebruikt dagboekfragmenten en brieven om het verhaal te vertellen waardoor de lezer de hoofdpersonen goed leert kennen. Hoewel de dagboekfragmenten en brieven van verschillende personen zijn, is dat aan de manier van schrijven niet af te lezen. En toch… Ondanks alle kritiek een heerlijke klassieker; prettig leesbaar, spannend, verrassend en ja gedateerd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction

Getagd als , , , , , , ,

by | · 15:24

Spiegeldagen

Stokmans, Mark H. – Spiegeldagen

Het huis op de heuvel staat leeg. Opa Herman is al drie jaar dood. Kleinzoon Ewoud ruikt geld en pusht zijn tweelingbroer Ruben, die makelaar is, het huis te verkopen.

Berber, zus van beide broers, zegt om de lieve vrede te bewaren neutraal te zijn. Moeder is op de hand van Ewoud en vader (de zoon van Herman) is apathisch. Ruben zegt het niet maar vanaf het eerste moment is duidelijk dat Ruben niet wil verkopen.

Oma Pepa is de eerste erfgenaam maar is sinds de dood van Herman spoorloos. Ewoud wil dit negeren, Ruben kan echter niet anders dan op zoek gaan naar Pepa. Zoeken naar oma is een confrontatie aangaan met zijn verleden. Helaas: Stokmans herhaalt het verhaal uit ‘Land van echo’s’ al is het dan nu door de ogen van Ruben. Er wordt zo weinig toegevoegd.

De meest markante figuur in het boek is Ortolani. Een dubieuze Italiaan die Ruben met ongevraagde adviezen terzijde staat. Hij klets en orakelt. Ortolani ziet bijvoorbeeld in het schilderij van Giorgione – zigeunerin met baby en soldaat – een verwijzing naar Rubens familie. Volgens Ortolani onthult dit kunstwerk een familieraadsel. De soldaat Herman, de zigeunerin Pepa en het kind… Wie is dan het kind?

Na het lezen van Stokmans schitterende boek ‘Land van echo’s’ waren mijn verwachtingen hoog. Stokmans maakt het echter met ‘Spiegeldagen’ niet waar.

Het verhaal is gekunsteld, niet overtuigend en mist kracht. Het is een zwak aftreksel van ‘Het land van echo’s’. ‘Spiegeldagen’ stelt echt teleur.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , ,

by | · 15:20

De oude koning in zijn rijk

Arno Geiger – De oude koning in zijn rijk

Arno Geiger ontroert, confronteert en vertelt op een nuchtere manier over het leven met zijn vader die aan Alzheimer lijdt.

In het begin wordt storend gedrag geweten aan het (dus toch) slechte karakter of een onverwerkt verleden van de vader. Langzaam maar zeker ontstaat het besef dat niet de persoon maar de ziekte Alzheimer de oorzaak is van ongepast gedrag. Deze acceptatie maakt genieten van elkaar mogelijk. Genieten in de zin van gewoon in elkaars nabijheid zijn, genieten van de spitsvondige antwoorden of van onverwachte gebeurtenissen.

Het geheugen van de vader laat hem in de steek en daarmee verliest hij zijn houvast. De vader verandert, vaardigheden verdwijnen, hij wordt onhandig, hulpbehoevend.

Geiger schetst het dagelijks leven met zijn vader en verweeft daarin flarden van de familiegeschiedenis. Hoewel de vader in zijn huidige toestand niets met het verleden kan, maakt het de man wel een man van vlees en bloed. De veranderende relatie tussen vader en zoon komt zo in een context te staan. Prachtig is de verandering van houding van de zoon als vader bijvoorbeeld zegt dat hij naar huis wil (en dat al is). In plaats van te zeggen dat hij al thuis is, zegt de zoon dat hij even afmaakt waar hij mee bezig is en dan met hem meegaat.

Zeg niet dat dementerenden benaderd moeten worden als kinderen, dat klopt niet. Kinderen leren van alles bij, dementen verliezen alleen maar, al gaat lang niet alles verloren.

Troostend verhaal. Dank Arno Geiger

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , ,

by | · 14:59

Willem die Madoc maakte

Dros, Nico – Willem die Madoc maakte

Dr. Willem de Reuvere, een Vlaamse deskundige op het gebied van de middeleeuwen, weet drie uiterst waardevolle boeken te bemachtigen. Twee middeleeuwse drukken schenkt hij aan de universiteit, een verzamelhandschrift verdonkeremaant hij.

Hij probeert de teksten te doorgronden maar dat lukt niet echt. Hij besluit in plaats van een wetenschappelijke benadering een verhalende benadering toe te passen. Hoewel het verhaal vernuftig in elkaar zit en heel veel vertelt over het leven in de middeleeuwen, vind ik het aanloophoofdstuk waarin De Reuvere de boeken verwerft, spannender. In dat hoofdstuk zit alles om tot een historische thriller te worden uitgewerkt.

Het verhaal: Een kleuter spoelt in 1196 aan. Hij wordt door een Ambt toegeëigend in de hoop dat de familie bij de hereniging veel geld schenkt aan het klooster.  Kleuter Beda wordt niet door familie teruggehaald. Het kloosterleven blijkt lang niet zo vroom te zijn. Beda ontvlucht het klooster en verandert zijn naam in Madoc. Hij blijft een paar jaar bij de jonge Veerle, trekt dan verder en komt terecht bij graaf Hincmar die hij met raad en daad bijstaat. Na de dood van de graaf vlucht de gravin samen met bevriende ridders naar Parijs. Ook daar moet Madoc zorgen dat hij wegkomt. Hij ontmoet Wijchje en verandert zijn naam in Willem. Wijchje verdwijnt. Willem vindt troost in schrijven. Hij schrijft over de arrogantie van de (kerkelijke) macht onder de naam Madoc.

Op beschuldiging van moord wordt hij opgepakt, vrijgesproken maar veroordeeld voor Godsontkenning. Hij wordt gered en vertrekt uiteindelijk naar de gravin.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Getagd als , , , , , , ,

by | · 14:57

Ik kom hier nog op terug

Van Essen, Rob – Ik kom hier nog op terug

Een vermakelijk, vreemd en irrealistisch verhaal. Je stapt bijvoorbeeld in Amsterdam in een soort van dixi en je stapt aan de andere kant van de dixi in Los Angeles uit of je wordt teruggeplaatst in de tijd en je ziet jezelf lopen. Je moet van dit soort ‘onzin’ houden om het te kunnen waarderen.

Soms vliegt het verhaal, soms is het ergerlijk traag, dan zijn het flarden of is er een filosofisch traktaat. Van Essen maakt wat onlogisch is logisch.

Rob Hollander, een gesjeesde filosofiestudent, is de hoofdpersoon. Als journalist wordt hij uitgenodigd door Icks om naar LA te komen. Icks blijkt Chris Vis te zijn. Rob kent Chris vanuit zijn jeugd in Rijssen. Met hem ging hij toentertijd op een namiddag naar ‘de man in het bos’. Er is duidelijk iets ingrijpends gebeurd rond dit bezoek.  Pas op de laatste bladzijden wordt duidelijk wat en blijkt deze gebeurtenis een sleutelscène te zijn.

Van Icks krijgt Rob vijf kansen om iets in het verleden recht te zetten. Met de tijdmachine reist Rob naar het Amsterdam van de jaren 80. Fraaie sfeerbeschrijvingen! Bij de laatste kans gaat het mis. Hij kan niet meer terug. Rob ontmoet oud-studiegenoten die allemaal door Icks teruggezonden zijn en vastzitten in het verleden. Door tijd te verschuiven krijgen verhalen een andere lading. Verhalen die de werkelijkheid naar hun hand zetten. Door te spelen met de tijd wordt een poging gedaan om in het reine te komen met jezelf. Fascinerend.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, SF & Fantasy

Getagd als , , , , , , , ,

by | · 14:54

Gliff

Smith, Ali – Gliff

Er zijn twee werelden die naast elkaar bestaan: die van de ‘haves’ en die van de ‘have-nots’, respectievelijk van de geverifieerden en de onverifieerbaren. Onverifieerbaren worden opgepakt, onderworpen aan een herprogrammering en tewerkgesteld. Hun bezittingen worden vernietigd.

Rose en Briar (de verteller) zijn jong. Hun moeder en vader zijn opgepakt. Rose sluit vriendschap met een paard en noemt het Gliff. Rose en Briar nemen het paard mee. Briar wordt opgepakt en na jaren re-educatie chef van de dagploeg, hij/zij is dan (gok ik) een jaar of 18 en geeft leiding aan een groep merendeels leeftijdgenoten.  Doordat opgepakte kinderen onbeschermd aan het werk worden gezet, raken veel kinderen verminkt door ongelukken.

Briar moet een meisje zonder hand tot de orde roepen. Hij is stug en formeel, dit is de toon die hij dient aan te slaan. Ook Briar wordt constant gevolgd en gecontroleerd door de overal aanwezige camera’s. Het meisje herkent in Briar Rose. Het meisje vertelt dat ze hem van Rose Griff moet noemen en dat Briar dan zeker zal helpen. In eerste instantie kan Briar niet anders dan bot reageren maar weet een afspraak te maken op een onbespiede plek.

Ali Smith dwingt tot langzaam (her)lezen.  Ze kijkt door de ogen van Briar en zodoende duurt het even voor er een beeld van deze tweestandenmaatschappij ontstaat. Ze schept verwarring door te spelen met woorden en kinderlogica/-filosofie omarmt (fantastisch!).  

Smith verwacht van de lezer dat die zelf de rode lijn weer oppakt. Een vreselijke wereld met mensen die het verschil maken en de kracht van kinderen. Prachtig boek!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies, SF & Fantasy

Getagd als , , , , , , ,