Categorie archief: Literatuur

by | 11 april 2025 · 15:48

Pelgrim langs Tinker Creek

Dillard, Annie – Pelgrim langs Tinker Creek

Annie Dillard woont een jaar lang aan de Tinker Creek. Zij heeft een enorme kennis van de natuur en kan uitzonderlijk goed observeren.

In haar enthousiasme sleept ze de lezer van reuzenwaterwants naar stierkikker, veldmuizen, spreeuwen, bidsprinkhanen, mollen, muskusratten en parasitaire insecten. Ze is uitgelaten, meeslepend, ontwapenend en met een fijn gevoel voor humor.

Dillard schrijft soms als een academicus, soms als een dichter, soms als een filosoof. De combinatie met eindeloos veel voorbeelden maakt het lezen echter ook vermoeiend. Dillard eist concentratie en flexibiliteit.

Dillard ziet in het kleine het grote. Deze laag in haar boek is ingewikkeld, niet altijd gemakkelijk te volgen. Er moet ongetwijfeld meer tijd genomen worden om na te denken over wat Dillard schrijft maar ze dendert met haar verhaal door. Ze is niet bij te houden

Dillard probeert de hele schepping te vatten. Ze weet het antwoord op deze onmogelijke opdracht aan te raken, ongelooflijk knap.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , ,

by | 8 april 2025 · 18:01

Weken maanden jaren

Baume, Sara – weken maanden jaren

Bell en Sigh besluiten ver van de bewoonde wereld een oud huis te huren. Een huis aan de kust onderaan een berg. De twee wandelen dagelijks met de honden.

Elke dag dezelfde weg en toch met zoveel veranderingen. Ze zien de koeienvijgen uit elkaar vallen en hoefafdrukken verwaaien en de volgende dag het plastiek in een andere struik hangen. Ze zwemmen en vissen. Koken elke week hetzelfde en kijken door de ruis van een oud toestel televisie. Ze ontlopen anderen, hebben genoeg aan elkaar. Dagen, weken en maanden worden jaren.

Baume kijkt als het ware door de ogen van de berg, die alleen waarneemt en niet oordeelt.

Stof wordt door de kieren van het huis geblazen en vormen slierten met hondenhaar. Spinnen en muizen zijn huisdieren. Vertederd wordt naar het rag aan het plafond gekeken. Slijtage wordt zichtbaar, van alles gaat kapot. Bell en Sigh ruimen het huis weliswaar op maar de chaos en de vuiligheid groeien. Ze nemen het voor lief. Het personeel van de dorpswinkel blijft steeds meer op afstand. Uiteindelijk wordt de berg beklommen.

Sara Baume observeert Bell en Sigh in hun dagelijkse routine, ze ziet het onderscheid tussen Bell en Sigh langzaam vervagen. Ze ziet het langzame verval van de leefomgeving. Baume beschrijft origineel en poëtisch. Ze dwingt de korte observaties die samen het verhaal vormen, mede door de opmaak van de tekst langzaam te lezen.

Baume beschrijft het trage proces van ultieme eenwording en tegelijkertijd de schoonheid van het verval. Prachtig!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , ,

by | 30 maart 2025 · 15:16

De berg, het meer, het geweer

Ramslie, Lars – De berg, het meer, het geweer

Dit verhaal, hoewel de woorden natuurlijk gewoon op papier staan, wordt als het ware luid uitgeschreeuwd: woorden stokken, zinnen springen, stapelzinnen in een schokkerig staccato.

Lars-Einar kijkt als volwassene terug naar zijn verblijf als kind met zijn vader op de familieboerderij. Zomer 1983, Lars-Einar is 9 jaar. Hij is voor het eerst een lange tijd met zijn vader samen. Vader is onberekenbaar, uit de familie gestoten, onterfd maar is wél zijn vader.

Op een ochtend moet hij meekomen. Ze lopen de velden in, de berg op. Vader met grote passen voorop en Lars-Einar erachteraan. Lars-Einar houdt zijn vader niet bij, struikelt, huilt, valt, raakt achterop, is bang. Zijn geweer wordt steeds zwaarder. Vader gaat door, wacht niet. Bij het meer rusten ze. Vader vertelt over de natuur, wijst plekken aan in de verte, doet voor hoe wellend water schoon en veilig gedronken kan worden.

Een muntstuk wordt tussen de rotsen geklemd, Lars- Einar blijkt een uitstekend schutter. Ze besluiten verder te gaan, naar de top. Het vraagt het uiterste van de jongen. Hij gaat ruim over zijn grenzen heen. Vader en Lars-Einar lopen dezelfde tocht als de tocht die vader met zijn vader maakte. Lars-Einar is nu een ingewijde.

Struikelend komen flarden bij elkaar, ontstaat er een beeld van de relatie tussen vader-zoon. Een intense spanning is constant voelbaar, wat een adembenemend verhaal. Er moet gewerkt worden om dit verhaal tot je te nemen…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , , ,

by | · 15:13

De vleermuisman

Nesbø, Jo – De vleermuisman

De Noorse rechercheur Harry wordt naar Australië gestuurd, formeel om te ondersteunen bij het oplossen van een moord.

Het ligt meer voor de hand dat hij op ‘pauze’ is gezet nadat hij onder invloed een collega doodreed. Drankmisbruik wordt door de vingers gezien, misstanden in de doofpot gestopt: een ongezonde extreme loyaliteit binnen het korps.

In Australië wordt Harry gekoppeld aan Andrew, een politierechercheur die al weet wie de moord begaan heeft maar door zijn achtergrond de moordenaar niet kan ontmaskeren omdat dat verraad aan zijn volk zou zijn.

Er klopt te veel niet in dit verhaal. Harry gaat zijn eigen gang: hardhandig, intimiderend en bot en wordt niet door de politietop teruggefloten. Het meisje waar hij verliefd op geworden is (en uiteraard meteen in bed krijgt), wordt later zonder adequate bescherming gebruikt als aas voor de moordenaar. Amateurisme ten top.

Harry is een alcoholist ook al drinkt hij alleen sapjes. Eenmaal een alcoholist, altijd een alcoholist. Natuurlijk gaat dat ongelooflijk mis. Het is allemaal te langdradig, te rommelig, met te veel uitweidingen, filosofietjes. Verhalen over de Aboriginalcultuur worden er met de haren bijgesleept. De zoektocht naar de dader sneeuwt onder. Jo Nesbø kan zoveel beter.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies, Thrillers

Getagd als , , , , , ,

by | · 15:02

De jaren

Ernaux, Annie – De jaren

De dikke baby met pruillip is in sepia, pas later komen kleurenfoto’s en weer later is er een still uit een filmpje als start van verhalen. Er is geen beeld, de foto’s worden prachtig beschreven. Op de achterkant van de foto naam, plaats en jaartal.

Wat volgt zijn verhalen over de vrouw op de foto. Uiterst persoonlijke ontboezemingen volgen, teder en subtiel. Geen onderwerp wordt uit de weg gegaan. Ze observeert zichzelf om vat te krijgen op de wereld en zichzelf. Maar eenmaal aan het werk in combinatie met een gezin vraagt het dagelijkse al haar aandacht. Ze merkt verbaasd op dat ze in dezelfde patronen als haar ouders is gestapt.

Annie Ernaux laat het individuele overgaan in het collectieve. Het verhaal over die ene vrouw wordt een verhaal over vrouwen. Vrouwen zoekend naar zichzelf in een snel veranderende wereld. Zowel de werkelijke als de ideale samenleving wordt zichtbaar in liedjes, literatuur en films. De grote hoeveelheid verwijzingen naar de Franse context storen mij niet, al zal ik ongetwijfeld veel moois missen. Emancipatie, discriminatie, de kerk, de consumptiemaatschappij, de opkomst van de digitale wereld, de seksuele revolutie, immigratie, armoede zijn niet grensgebonden. Ik zet de mij bekende boeken en films erbij.

Ernaux observeert scherp, toont patronen, laat paradoxen zichtbaar worden. Uiterst geraffineerd wordt het verleden aan het heden gekoppeld. Wereldgebeurtenissen zijn niet altijd de gebeurtenissen die herinnerd worden, herinneringen zijn soms zo triviaal. Ernaux probeert herinneringen vast te leggen die per definitie zullen verdwijnen. Er blijft niets.

Prachtig boek!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , ,

by | 19 maart 2025 · 16:14

Max, Mischa & het TET-offensief

Harstad, Johan – Max, Mischa & het TET-offensief

Als puber emigreert Max naar Amerika. Hij mist zijn leven in Noorwegen en het duurt lang voor hij zijn draai vindt. Johan Harstad laat de lezer voelen wat het is om ontheemd te zijn en je plek weer te moeten vinden. Max is geobsedeerd door de film Apocalypse Now. Hij kent dialogen uit zijn hoofd en discussieert met zijn vriend Mordecai over de verschillende personages en over scènes die niet in de film terechtgekomen zijn. Via Mordecai ontmoet hij Mischa. Max en Mischa zijn beiden op slag verliefd en krijgen een relatie.

Mischa is een gevestigde kunstenares. Haar werk hangt in topgaleries. Max wordt toneelregisseur. Ook hij wordt succesvol. Harstad toont hoe er in de kunstwereld over Max’ en Mischa’s werk gesproken wordt. De beschrijvingen zijn een genot om te lezen al vragen deze geduld: je moet de tijd nemen om de redeneringen te kunnen volgen.  

Langzaam maar zeker raakt de relatie van Max en Mischa in het slop. Het gaat sluipend, ongemerkt. In de relatie tussen Max en Mischa is het woord ‘lang’ uiteindelijk het bevrijdende woord. Mordecai wordt toneelspeler, na een moeizame start krijgt hij een hoofdrol in een bekroonde film. Hij is ongelukkig.

Owen is de oom van Max. Om Amerikaans staatsburger te worden tekent hij bij het leger en wordt in de nadagen van de oorlog naar Vietnam uitgezonden met alle consequenties van dien.

Johan Harstad schrijft nauwkeurig, tot in het detail. Juist door de soms uitgebreide beschrijvingen is het boek hypnotiserend verslavend. Levens vol onlogische keuzes maar die binnen de context logisch zijn. Puur leesplezier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Getagd als , , , , , , ,