Nesbø, Jo – De vleermuisman
De Noorse rechercheur Harry wordt naar Australië gestuurd, formeel om te ondersteunen bij het oplossen van een moord.
Het ligt meer voor de hand dat hij op ‘pauze’ is gezet nadat hij onder invloed een collega doodreed. Drankmisbruik wordt door de vingers gezien, misstanden in de doofpot gestopt: een ongezonde extreme loyaliteit binnen het korps.
In Australië wordt Harry gekoppeld aan Andrew, een politierechercheur die al weet wie de moord begaan heeft maar door zijn achtergrond de moordenaar niet kan ontmaskeren omdat dat verraad aan zijn volk zou zijn.
Er klopt te veel niet in dit verhaal. Harry gaat zijn eigen gang: hardhandig, intimiderend en bot en wordt niet door de politietop teruggefloten. Het meisje waar hij verliefd op geworden is (en uiteraard meteen in bed krijgt), wordt later zonder adequate bescherming gebruikt als aas voor de moordenaar. Amateurisme ten top.
Harry is een alcoholist ook al drinkt hij alleen sapjes. Eenmaal een alcoholist, altijd een alcoholist. Natuurlijk gaat dat ongelooflijk mis. Het is allemaal te langdradig, te rommelig, met te veel uitweidingen, filosofietjes. Verhalen over de Aboriginalcultuur worden er met de haren bijgesleept. De zoektocht naar de dader sneeuwt onder. Jo Nesbø kan zoveel beter.
