Tag archieven: recensie

Pelgrim langs Tinker Creek

Dillard, Annie – Pelgrim langs Tinker Creek

Annie Dillard woont een jaar lang aan de Tinker Creek. Zij heeft een enorme kennis van de natuur en kan uitzonderlijk goed observeren.

In haar enthousiasme sleept ze de lezer van reuzenwaterwants naar stierkikker, veldmuizen, spreeuwen, bidsprinkhanen, mollen, muskusratten en parasitaire insecten. Ze is uitgelaten, meeslepend, ontwapenend en met een fijn gevoel voor humor.

Dillard schrijft soms als een academicus, soms als een dichter, soms als een filosoof. De combinatie met eindeloos veel voorbeelden maakt het lezen echter ook vermoeiend. Dillard eist concentratie en flexibiliteit.

Dillard ziet in het kleine het grote. Deze laag in haar boek is ingewikkeld, niet altijd gemakkelijk te volgen. Er moet ongetwijfeld meer tijd genomen worden om na te denken over wat Dillard schrijft maar ze dendert met haar verhaal door. Ze is niet bij te houden

Dillard probeert de hele schepping te vatten. Ze weet het antwoord op deze onmogelijke opdracht aan te raken, ongelooflijk knap.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Weken maanden jaren

Baume, Sara – weken maanden jaren

Bell en Sigh besluiten ver van de bewoonde wereld een oud huis te huren. Een huis aan de kust onderaan een berg. De twee wandelen dagelijks met de honden.

Elke dag dezelfde weg en toch met zoveel veranderingen. Ze zien de koeienvijgen uit elkaar vallen en hoefafdrukken verwaaien en de volgende dag het plastiek in een andere struik hangen. Ze zwemmen en vissen. Koken elke week hetzelfde en kijken door de ruis van een oud toestel televisie. Ze ontlopen anderen, hebben genoeg aan elkaar. Dagen, weken en maanden worden jaren.

Baume kijkt als het ware door de ogen van de berg, die alleen waarneemt en niet oordeelt.

Stof wordt door de kieren van het huis geblazen en vormen slierten met hondenhaar. Spinnen en muizen zijn huisdieren. Vertederd wordt naar het rag aan het plafond gekeken. Slijtage wordt zichtbaar, van alles gaat kapot. Bell en Sigh ruimen het huis weliswaar op maar de chaos en de vuiligheid groeien. Ze nemen het voor lief. Het personeel van de dorpswinkel blijft steeds meer op afstand. Uiteindelijk wordt de berg beklommen.

Sara Baume observeert Bell en Sigh in hun dagelijkse routine, ze ziet het onderscheid tussen Bell en Sigh langzaam vervagen. Ze ziet het langzame verval van de leefomgeving. Baume beschrijft origineel en poëtisch. Ze dwingt de korte observaties die samen het verhaal vormen, mede door de opmaak van de tekst langzaam te lezen.

Baume beschrijft het trage proces van ultieme eenwording en tegelijkertijd de schoonheid van het verval. Prachtig!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies

Ossenkop

Sarkar, Manik – Ossenkop

Het verhaal is vooral een beschrijving van een veranderende maatschappij (jaren 50?), waarin de dominante rol van de man wankelt.

Rensing is een ambachtelijke dorpsslager. De in zichzelf gekeerde zoon (Rensing junior) groeit in de slagerij op. Vader regelt dat Jacomine, dochter van een collega slager, in de winkel komt werken. Hij hoopt zo zijn zoon aan de vrouw te brengen en het gemis van competenties van zijn zoon te compenseren. Het lijkt een aardige combinatie. Er wordt getrouwd. Jacomine studeert in de avonduren. Vader sterft.

Er komt een supermarkt in het dorp. Rensing jr. ziet zijn klanten weglopen. Weerzinwekkend is het keuren van ‘het gewillig vlees’. Juist omdat Manik Sarkar met een knipoog (?) de suggestie in stand houdt dat het vlees ook vrouwenvlees is. Slachten is voor Rensing jr. een seksuele daad. De scene waar Rensing jr. tijdens een wandeling een schaap pakt (steelt) en in de bosjes slacht, staat voor een regelrechte verkrachting/moord. Na afloop betaalt hij. Het is pervers.

Ergerlijk te lezen hoe Rensing jr. Jacomine totaal niet serieus neemt. Zijn wil is wet. Pas als het niet anders kan, passeert Jacomine haar man en probeert ze te redden wat er te redden valt. Alle moeite is vergeefs, met Rensing jr. is er niets te redden. Hij is een narcist. ‘Je weet niet eens dat ik ook iemand ben’ zegt Jacomine op een gegeven moment en vertrekt. Rensing jr. glijdt verder af en neemt op een gegeven moment met ‘het is mijn vlees’ afscheid. Het boek is niet aan mij besteed.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De correcties

Jonathan Franzen – De correcties

Vader Alfred is aan het dementeren, hij wil eigenlijk alleen met rust gelaten worden. Moeder Enid ontkent de hoedanigheid van haar man en houdt de schijn op. Zij nodigt de familie met kerst uit.

De drie volwassen kinderen Chip, Denise en Gary, hebben hun eigen (ingewikkelde) levens. De onderlinge verhoudingen zijn complex, soms hilarisch en eigenlijk heel verdrietig. Chip is ontslagen als universiteitsdocent en schrijft nu een scenario voor een film. Hij gebruikt alle uitvluchten om maar niet naar zijn ouders te hoeven. Denise is gescheiden en niet gelukkig. Haar werk als top-kok lijdt hier onder. Enid en Denise liggen elkaar niet, de moeder is ronduit naar tegen haar dochter. Gary is getrouwd, heeft kinderen en een goede baan. Hij heeft hetzelfde karakter als zijn moeder: dwingend en manipulatief. Hij weet vooral wat goed voor de ander is. Hij heeft twee zoons. De een spreekt alleen de taal uit een kinderboekenserie, de ander heeft bewakingscamera’s als hobby. Geen van de (klein)kinderen heeft zin om met de kerst bij hun (groot)ouders te zijn.

De manier waarop Jonathan Franzen schrijft, is niet aan mij besteed. Hij schrijft te geconstrueerd, met (te) veel zijwegen, in (te) lange zinnen die een paar keer gelezen moeten worden voor de inhoud doordringt.

Ik hou van verhalen waar ‘niets gebeurt’ en van verhalen die traag uitrollen. Ik zou dit boek omarmen als het vlot gelezen zou kunnen worden. Helaas is dat niet zo. Ik moet heel erg mijn best doen, ik worstel, word er moe van.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

De hoeve en het hart

Bruijn, Enny de De hoeve en het hart

Een boerenfamilie in de gouden eeuw. Er zijn 180 unieke brieven bewaard gebleven: communicatie uit de tweede helft van de 18de eeuw tussen vader Arien van Rijckhuijsen uit Herwijnen en zoon Gijsbert in Leiden. Vader en zoon schrijven over hoe het de familie vergaat en wat er om hen heen gebeurt.

Enny de Bruijn vult droge feiten uit registers van kerken en rechtbanken aan met verhalen uit o.a. de brieven. Verhalen die dicht bij de waarheid lijken te liggen. Vader Arien vindt spitten in de familiegeschiedenis leuk. Hij schrijft over de familie zover de verhalen hem bekend zijn.  Zijn moeder vertelde over haar moeder die het weer hoorde van haar moeder…  Vader vraagt de zoon te helpen verifiëren. Arien checkt en dubbelcheckt en komt daarmee betrouwbaar over.

Sommige verhalen werden in de loop van de tijd mooier. Zo gaat het verhaal binnen de familie dat de familie Rijckhuijsen uit Spanje zou komen. De Bruijn bekijkt e.a. in een bredere context en legt de meest waarschijnlijke mogelijkheden voor.

De Bruijn schrijft geen brievenboek, ze reconstrueert de geschiedenis van de familie en daarmee die van Herwijnen in de Tieler- en Bommelerwaard. Arien schrijft bijvoorbeeld over een bruiloft in het dorp wat voor de Bruijn aanleiding is om verhalen te vertellen over samenwonen, huwelijken, feesten, erfenissen, kerkdiensten. Ze combineert hiervoor gegevens uit verschillende bronnen en weet zo een heel aannemelijk verhaal te vertellen

Ik had niet verwacht dat het zo’n fijn boek zou zijn!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies

Obsessie

Byatt, A.S. – Obsessie

Roland Michell en Maud Bailey zijn literatuurwetenschappers. Roland onderzoekt de 19e eeuwse dichter Randolph Henry Ash en Maud is gespecialiseerd in Christabel LaMotte.

Roland vindt een kladversie van een brief van Ash waarvan hij vermoedt dat die gericht is aan LaMotte. In zijn zoektocht naar een mogelijk verband ontmoet hij Maud. Samen ontrafelen zij wat zich tussen die twee heeft afgespeeld. Een ware detective. Tegelijkertijd groeit er langzaam maar zeker iets moois tussen Roland en Maud.

Als je van beschrijvingen van oude huizen houdt, van kamers die afgesloten zijn en waar het stof een tapijt van vilt vormt; als je van beschrijvingen van bibliotheken, landschappen en van brieven en gedichten houdt én je bent in staat de enorme berg informatie binnen een complexe verhaalstructuur te doorgronden, dan verdient dit boek ongetwijfeld vijf sterren.

Ik genoot, zat als het ware in de bibliotheek, liep door kamers en wandelde tussen oude bomen.  Ik moest glimlachen om de toevalligheden; dat een rolstoel vaststaat en dat Roland de reddende engel is, dat Maud en Roland als dank op de thee genodigd worden in het huis waar LaMotte woont, dat Maud daar een gedicht declameert en dat in dat gedicht de cruciale aanwijzing staat waar de brieven tussen de dichter Ash en dichteres LaMotte verborgen liggen.

Maar ik struikelde over de zijpaden in de brieven en de gedichten. Ze tonen ongetwijfeld de schrijvers in hun wezen, maar ze leiden me af, verwarren me, zijn voor mij een belemmering.

Uiterst knap weeft A.S.Byatt twee verhalen in elkaar waarbij de verhalen elkaar interpreteren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Recensies