Baume, Sara – weken maanden jaren
Bell en Sigh besluiten ver van de bewoonde wereld een oud huis te huren. Een huis aan de kust onderaan een berg. De twee wandelen dagelijks met de honden.
Elke dag dezelfde weg en toch met zoveel veranderingen. Ze zien de koeienvijgen uit elkaar vallen en hoefafdrukken verwaaien en de volgende dag het plastiek in een andere struik hangen. Ze zwemmen en vissen. Koken elke week hetzelfde en kijken door de ruis van een oud toestel televisie. Ze ontlopen anderen, hebben genoeg aan elkaar. Dagen, weken en maanden worden jaren.
Baume kijkt als het ware door de ogen van de berg, die alleen waarneemt en niet oordeelt.
Stof wordt door de kieren van het huis geblazen en vormen slierten met hondenhaar. Spinnen en muizen zijn huisdieren. Vertederd wordt naar het rag aan het plafond gekeken. Slijtage wordt zichtbaar, van alles gaat kapot. Bell en Sigh ruimen het huis weliswaar op maar de chaos en de vuiligheid groeien. Ze nemen het voor lief. Het personeel van de dorpswinkel blijft steeds meer op afstand. Uiteindelijk wordt de berg beklommen.
Sara Baume observeert Bell en Sigh in hun dagelijkse routine, ze ziet het onderscheid tussen Bell en Sigh langzaam vervagen. Ze ziet het langzame verval van de leefomgeving. Baume beschrijft origineel en poëtisch. Ze dwingt de korte observaties die samen het verhaal vormen, mede door de opmaak van de tekst langzaam te lezen.
Baume beschrijft het trage proces van ultieme eenwording en tegelijkertijd de schoonheid van het verval. Prachtig!
