Ramslie, Lars – De berg, het meer, het geweer
Dit verhaal, hoewel de woorden natuurlijk gewoon op papier staan, wordt als het ware luid uitgeschreeuwd: woorden stokken, zinnen springen, stapelzinnen in een schokkerig staccato.
Lars-Einar kijkt als volwassene terug naar zijn verblijf als kind met zijn vader op de familieboerderij. Zomer 1983, Lars-Einar is 9 jaar. Hij is voor het eerst een lange tijd met zijn vader samen. Vader is onberekenbaar, uit de familie gestoten, onterfd maar is wél zijn vader.
Op een ochtend moet hij meekomen. Ze lopen de velden in, de berg op. Vader met grote passen voorop en Lars-Einar erachteraan. Lars-Einar houdt zijn vader niet bij, struikelt, huilt, valt, raakt achterop, is bang. Zijn geweer wordt steeds zwaarder. Vader gaat door, wacht niet. Bij het meer rusten ze. Vader vertelt over de natuur, wijst plekken aan in de verte, doet voor hoe wellend water schoon en veilig gedronken kan worden.
Een muntstuk wordt tussen de rotsen geklemd, Lars- Einar blijkt een uitstekend schutter. Ze besluiten verder te gaan, naar de top. Het vraagt het uiterste van de jongen. Hij gaat ruim over zijn grenzen heen. Vader en Lars-Einar lopen dezelfde tocht als de tocht die vader met zijn vader maakte. Lars-Einar is nu een ingewijde.
Struikelend komen flarden bij elkaar, ontstaat er een beeld van de relatie tussen vader-zoon. Een intense spanning is constant voelbaar, wat een adembenemend verhaal. Er moet gewerkt worden om dit verhaal tot je te nemen…
