Stokmans, Mark H. – Spiegeldagen
Het huis op de heuvel staat leeg. Opa Herman is al drie jaar dood. Kleinzoon Ewoud ruikt geld en pusht zijn tweelingbroer Ruben, die makelaar is, het huis te verkopen.
Berber, zus van beide broers, zegt om de lieve vrede te bewaren neutraal te zijn. Moeder is op de hand van Ewoud en vader (de zoon van Herman) is apathisch. Ruben zegt het niet maar vanaf het eerste moment is duidelijk dat Ruben niet wil verkopen.
Oma Pepa is de eerste erfgenaam maar is sinds de dood van Herman spoorloos. Ewoud wil dit negeren, Ruben kan echter niet anders dan op zoek gaan naar Pepa. Zoeken naar oma is een confrontatie aangaan met zijn verleden. Helaas: Stokmans herhaalt het verhaal uit ‘Land van echo’s’ al is het dan nu door de ogen van Ruben. Er wordt zo weinig toegevoegd.
De meest markante figuur in het boek is Ortolani. Een dubieuze Italiaan die Ruben met ongevraagde adviezen terzijde staat. Hij klets en orakelt. Ortolani ziet bijvoorbeeld in het schilderij van Giorgione – zigeunerin met baby en soldaat – een verwijzing naar Rubens familie. Volgens Ortolani onthult dit kunstwerk een familieraadsel. De soldaat Herman, de zigeunerin Pepa en het kind… Wie is dan het kind?
Na het lezen van Stokmans schitterende boek ‘Land van echo’s’ waren mijn verwachtingen hoog. Stokmans maakt het echter met ‘Spiegeldagen’ niet waar.
Het verhaal is gekunsteld, niet overtuigend en mist kracht. Het is een zwak aftreksel van ‘Het land van echo’s’. ‘Spiegeldagen’ stelt echt teleur.
