Jonathan Franzen – De correcties
Vader Alfred is aan het dementeren, hij wil eigenlijk alleen met rust gelaten worden. Moeder Enid ontkent de hoedanigheid van haar man en houdt de schijn op. Zij nodigt de familie met kerst uit.
De drie volwassen kinderen Chip, Denise en Gary, hebben hun eigen (ingewikkelde) levens. De onderlinge verhoudingen zijn complex, soms hilarisch en eigenlijk heel verdrietig. Chip is ontslagen als universiteitsdocent en schrijft nu een scenario voor een film. Hij gebruikt alle uitvluchten om maar niet naar zijn ouders te hoeven. Denise is gescheiden en niet gelukkig. Haar werk als top-kok lijdt hier onder. Enid en Denise liggen elkaar niet, de moeder is ronduit naar tegen haar dochter. Gary is getrouwd, heeft kinderen en een goede baan. Hij heeft hetzelfde karakter als zijn moeder: dwingend en manipulatief. Hij weet vooral wat goed voor de ander is. Hij heeft twee zoons. De een spreekt alleen de taal uit een kinderboekenserie, de ander heeft bewakingscamera’s als hobby. Geen van de (klein)kinderen heeft zin om met de kerst bij hun (groot)ouders te zijn.
De manier waarop Jonathan Franzen schrijft, is niet aan mij besteed. Hij schrijft te geconstrueerd, met (te) veel zijwegen, in (te) lange zinnen die een paar keer gelezen moeten worden voor de inhoud doordringt.
Ik hou van verhalen waar ‘niets gebeurt’ en van verhalen die traag uitrollen. Ik zou dit boek omarmen als het vlot gelezen zou kunnen worden. Helaas is dat niet zo. Ik moet heel erg mijn best doen, ik worstel, word er moe van.
