Mariken Heitman – De mierenkaravaan
Met een tiental vrijwilligers runt Kiek haar biologische groentetuin. Elke week gaan er groenteparketten uit. Het is hard werken en levert financieel nauwelijks iets op. Maar de tuin is Kiek haar lust en haar leven. Kiek ís de tuin. Een tuin waar Kieks handen precies weten wat er gedaan moet worden.
Mariken Heitman schrijft met grote kennis maar vooral met ongelooflijk veel liefde over de tuin. Wat ze doet is betoverend. Het is een verhaal, ietwat (aangenaam) dromerig, over een tuin als een organisme waar alles met elkaar verbonden is, een verhaal met de complexheid van leven, een verhaal over troost vinden en over loslaten.
De toekomst wordt onder Kiek vandaan geschoffeld bij het vaststellen van de diagnose MS, een progressieve spierziekte. Een ziekte die onvoorspelbaar is. Het eindstation is duidelijk: Kiek zal de tuin moeten overdragen, moeten verkopen. Kiek stelt uit, zichzelf wijsmakend dat ze zich aanstelt, wetend dat ze tijdrekt, beseffend dat er een moment komt dat ze de tuin moet loslaten en gewoon ontkennend dat er iets aan de hand is. De tuin gaat gewoon voor alles. Ze werkt, stort in, gaat door, stort in. De opvolging gaat min of meer op een natuurlijke manier. De tuin zal altijd blijven, een inzicht dat Kiek rust geeft.
Er is een bijna alwetende verteller. Alles wat in de tuin gebeurt, wordt verteld. Ik kan alleen maar gissen wie of wat de verteller is. Het is de tuin niet zelf. Is het de haas die op een afstandje altijd aanwezig is?
