Ernaux, Annie – De jaren
De dikke baby met pruillip is in sepia, pas later komen kleurenfoto’s en weer later is er een still uit een filmpje als start van verhalen. Er is geen beeld, de foto’s worden prachtig beschreven. Op de achterkant van de foto naam, plaats en jaartal.
Wat volgt zijn verhalen over de vrouw op de foto. Uiterst persoonlijke ontboezemingen volgen, teder en subtiel. Geen onderwerp wordt uit de weg gegaan. Ze observeert zichzelf om vat te krijgen op de wereld en zichzelf. Maar eenmaal aan het werk in combinatie met een gezin vraagt het dagelijkse al haar aandacht. Ze merkt verbaasd op dat ze in dezelfde patronen als haar ouders is gestapt.
Annie Ernaux laat het individuele overgaan in het collectieve. Het verhaal over die ene vrouw wordt een verhaal over vrouwen. Vrouwen zoekend naar zichzelf in een snel veranderende wereld. Zowel de werkelijke als de ideale samenleving wordt zichtbaar in liedjes, literatuur en films. De grote hoeveelheid verwijzingen naar de Franse context storen mij niet, al zal ik ongetwijfeld veel moois missen. Emancipatie, discriminatie, de kerk, de consumptiemaatschappij, de opkomst van de digitale wereld, de seksuele revolutie, immigratie, armoede zijn niet grensgebonden. Ik zet de mij bekende boeken en films erbij.
Ernaux observeert scherp, toont patronen, laat paradoxen zichtbaar worden. Uiterst geraffineerd wordt het verleden aan het heden gekoppeld. Wereldgebeurtenissen zijn niet altijd de gebeurtenissen die herinnerd worden, herinneringen zijn soms zo triviaal. Ernaux probeert herinneringen vast te leggen die per definitie zullen verdwijnen. Er blijft niets.
Prachtig boek!
