Arno Geiger – De oude koning in zijn rijk
Arno Geiger ontroert, confronteert en vertelt op een nuchtere manier over het leven met zijn vader die aan Alzheimer lijdt.
In het begin wordt storend gedrag geweten aan het (dus toch) slechte karakter of een onverwerkt verleden van de vader. Langzaam maar zeker ontstaat het besef dat niet de persoon maar de ziekte Alzheimer de oorzaak is van ongepast gedrag. Deze acceptatie maakt genieten van elkaar mogelijk. Genieten in de zin van gewoon in elkaars nabijheid zijn, genieten van de spitsvondige antwoorden of van onverwachte gebeurtenissen.
Het geheugen van de vader laat hem in de steek en daarmee verliest hij zijn houvast. De vader verandert, vaardigheden verdwijnen, hij wordt onhandig, hulpbehoevend.
Geiger schetst het dagelijks leven met zijn vader en verweeft daarin flarden van de familiegeschiedenis. Hoewel de vader in zijn huidige toestand niets met het verleden kan, maakt het de man wel een man van vlees en bloed. De veranderende relatie tussen vader en zoon komt zo in een context te staan. Prachtig is de verandering van houding van de zoon als vader bijvoorbeeld zegt dat hij naar huis wil (en dat al is). In plaats van te zeggen dat hij al thuis is, zegt de zoon dat hij even afmaakt waar hij mee bezig is en dan met hem meegaat.
Zeg niet dat dementerenden benaderd moeten worden als kinderen, dat klopt niet. Kinderen leren van alles bij, dementen verliezen alleen maar, al gaat lang niet alles verloren.
Troostend verhaal. Dank Arno Geiger
