Abdolah, Kader – Papagaai vloog over de IJssel
Memed Kamaal is Tala’s vader en vlucht naar Nederland in de hoop dat doktoren iets kunnen doen voor zijn (dove) dochter met een zeldzame hartafwijking. Memed en Tala treffen stewardessen, douanebeambten, doctoren, dominees en tolken die hun welgezind zijn. Uitzonderlijk snel komen ze in een kosterwoning naast de kerk in Zalk terecht.
Memed krijgt een relatie met Catherina, de koster en verwekt een kind bij haar. Inmiddels is hij verkikkerd op Pari die bij haar man weggaat en zodanig door hem mishandeld wordt dat ze in coma raakt. De relatie met de tolk van het eerste uur wordt ook steeds hechter. Tala overlijdt en wordt begraven aan de kant van het kerkhof. Op haar graf wordt zoals de traditie wil in het land van herkomst, een appelboom geplant.
De wereld verandert: 11 september, de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, de toename van vluchtelingen, dit alles verandert houding van de autochtonen. De PVV komt op. Buitenlanders krijgen last van de veranderende houding. Memed ervaart het aan den lijve. De boom op het graf van zijn dochter wordt een doelwit, zijn auto wordt bekrast, hij moet zijn huis uit. De liefdevolle houding van het begin verandert in een haatdragende. Kader Abdolah legt de vinger op de zere plekken. Hij maakt de verharding persoonlijk. Maar Abdolah legt te veel uit en haalt er te veel bij. Ongetwijfeld hebben relatieproblemen, religie, jaloezie, homoseksualiteit en overspel bijgedragen aan de verharding, maar het leidt af, irriteert en schiet zijn doel voorbij.
