Vuong, Ocean – Op aarde schitteren we even
Lan verkoopt haar lichaam om tijdens de Vietnamoorlog te overleven. Ze wordt van een Amerikaanse soldaat zwanger. Lan trouwt met een soldaat. Zij en dochter Rose emigreren na de oorlog naar de VS. Ze spreken geen Engels, worden uitgebuit, gepest en met de nek aangekeken.
Rose trouwt met een gewelddadige man en krijgt een zoon. Rose blijft met haar zoontje bij Lan. Oma Lan noemt haar kleinzoon ‘Hondje’. Met zo’n naam zijn de boze geesten immers niet geïnteresseerd in de jongen. Na vernederende ervaringen ontdekt de jongen dat taal de sleutel is en besluit om fanatiek Engels te leren.
In de vorm van een lange brief aan zijn moeder schrijft de inmiddels volwassen geworden Hondje over hoe hij gevormd werd door de familiegeschiedenis, hoe hij verscheurd werd tussen twee werelden, hoe hij overleefde en hoe hij verliefd werd en ontdekt dat hij homo is.
Hij neemt geen blad voor zijn mond. Tedere, ontroerende en rauwe (seks)scènes wisselen zich af. Daar waar het onzegbare gezegd moet worden, schakelt Ocean Vuong over op poëzie.
Dat werkt. De brokstukken moeten door de lezer zelf tot een geheel worden gesmeed. Zoals Hondje het schrijft: ‘Ik vertel je niet zozeer een verhaal als wel een schipbreuk – de drijvende brokstukken eindelijk leesbaar’ (blz. 185).
Het gebruiken van poëzie werkt ook níét. Het tempo en de helderheid verdwijnen. Poëzie vraagt iets anders van de lezer dan het lezen van een roman. “Schoonheid” zegt Hondje “is de bron van alles”. Deze roman toont inderdaad de ‘schoonheid’ van overleven en jezelf ontdekken.
