Murnane, Gerald – De vlakte
Een man – filmer – woont bijeenkomsten bij van kunstenaars die ieder op hun eigen manier de vlakte willen vangen in nog te maken kunstwerken. De kunstenaars hopen grootgrondbezitters over te halen hun project te adopteren.
De vlakte wordt onderling vanuit eindeloos veel gezichtspunten besproken. Naast de zichtbare bestaat er een onzichtbare en een gevoelsmatige vlakte. Gerald Murnane geeft het denken en de gesprekken van de kunstenaars en de grootgrondbezitters in al zijn dynamiek weer. De filmer geeft commentaar op (flarden van) deze discussies en gedachten. De vlakte met zijn inwoners lijkt niet te vangen te zijn. De vlakte wordt steeds onwerkelijker net als de discussies.
Ik vraag me tijdens het lezen regelmatig af waar dit over gaat, ik moet mijn uiterste best doen om het te kunnen blijven volgen.
Het verhaal gaat niet over de filmer, de ik-figuur, al is hij wel degene waar Murnane zijn verhaal aan ophangt. Eigenlijk schrijft Murnane geen verhaal, het is meer een verzameling van waarnemingen, gedachten en gevoelens over de vlakte waarbij het een het ander oproept.
Dit boek is én briljant én irritant verwarrend. Ik geef vijf sterren voor de heerlijke trage hypnotiserende beschrijvingen van de vlakte, een vlakte als een entiteit.
Ik geef één ster (= niet aan mij besteed) omdat ik geen lijn kan ontdekken en het verhaal alle kanten uitwaaiert, ik in de chaos van gedachten verdrink. Een fascinerend boek dus dat ik moet herlezen maar voorlopig even wegleg.
