Veronesi, Sandro – Zwarte september
Sandro Veronesi beschrijft het leven van de twaalfjaar oude Gigio Bellandi en een iets ouder meisje Aster.
Hij laat de oude Gigio vijftig jaar later op die ene zomer van 1972 in Fiumetto aan zee terugkijken en vertellen. Dat doet hij respectvol, integer en zo teder! Een liefde vol onzekerheid geeft hij woorden zonder plat, klef of sentimenteel te worden.
Dat het uiteindelijk helemaal mis gaat, is vanaf het begin duidelijk. Aster komt uit een vooraanstaande familie, zij is beeldschoon. Gigio raakt helemaal in de ban van het meisje. Zij wil met Gigio Engels oefenen. Gigio spreekt vloeiend Engels door zijn Ierse afkomst en langzaam maar zeker ontstaat een verhouding.
De oude Gigio schept een context met anekdotes en kleine voorvallen. Al vertellend worden de herinneringen door de oude Gigio herleefd. Hij weet nog steeds hoe hij innerlijke grenzen wist te overschrijden; hoe langzaam maar zeker Aster en hij ‘verloofd’ werden en hoe elkaar kussen op een gegeven moment gewoon gebeurde. Een verhaal vol verwijzingen naar sportgebeurtenissen, muziek en films; de zomer waarin het drama van München plaatsvond.
En dan ineens is Aster spoorloos en wordt Gigio op stel en sprong door zijn moeder mee teruggenomen naar haar geboorteland Ierland. Vader blijft achter.
In de laatste hoofdstukken probeert de oude Gigio te verklaren hoe het verleden invloed heeft gehad op zijn persoonlijkheid. Deze hoofdstukken hadden van mij niet gehoeven. Ik wil blijven nadenken/dromen over de verbondenheid tussen Aster en Gigio. Dat ze elkaar uit het oog zijn verloren was al duidelijk.
